Auteur: Hilde van Dijk

Onder de tafel

Het was een lange schooldag, dat wil zeggen: een ochtend én een middag. En zo’n lange schooldag mag dan voorbij vliegen, er zitten veel uren in waarin ontzettend veel gebeurt. In de kleine klas (nee mama, een grote klas maar met weinig kinderen) van onze oudste zoon moet er op zo’n lange dag veel gebeuren. Het lukte volgens juf best goed, die lange dag. Alles ging goed: met spelling naar […]

Lees meer

Een nieuwe jas

Het daadwerkelijke verwijt heb ik nog nooit van anderen gehoord, maar toch voelt het alsof ‘men’ het wel eens denkt ‘het gaat heus niet altijd over adoptie, dit hoort er gewoon bij, dit is een gewone ontwikkelingsfase of reactie van je kind’. En inderdaad, ik gooi ook niet alles op adoptie en achtergrond, maar ontzettend veel wel. Meer nog dan ik soms zelfs al bedacht had. Zelfs het kopen van […]

Lees meer

Zijn ze wel op AIDS getest?

Een schokkende titel voor de één, is een (dood)normale vraag voor de ander. Het is een vraag die in verschillende variaties aan ons is gesteld, door goede vrienden, vage bekenden en volslagen vreemden. Op 1 december was het Wereld Aids Dag. Elke dag van het jaar denk ik wel even aan het land waarin ons gezin geboren werd. Elke dag is die gedachte wat anders: het missen van Nigeriaans fruit, het […]

Lees meer

Recht op onderwijs

Waarschijnlijk was onze jongste zoon een jaar toen er mensen hard begonnen te werken aan zijn toekomst: overleven, een medische behandeling, kans op een gezin, school en meer door (internationale) adoptie. Ruim twee jaar was hij, toen de procedure zo ver was dat wij naar hem toe mochten: in een kindertehuis werd hij op de schoot van zijn nieuwe Mummy geplant. Een breed glimlachende grote broer bood herkenbaarheid: onze jongste […]

Lees meer

… en weer terug

Onze oudste kan spelen, spelen, spelen en praten, praten, praten. Ondanks dat is hij op z’n Nigeriaans gezegd ‘quite a handful’ en bovendien heus niet altijd een open boek. En misschien komt dat vooral omdat we veel tegen hem praten en hem in alle bochten proberen te dwingen om hem in het ritme van de dag te persen: van opstaan, via school, tot avondeten, douchen en weer in slaap vallen. […]

Lees meer

Wij gaan weer naar school

In een wereld vol met (vaders en) moeders die blij zijn dat de zomervakantie voorbij was, bracht ik onze oudste zoon voor het eerst ook weer naar school. Na een zomervakantie die voor ons, ja echt waar, te snel voorbij is gevlogen. De levensgeschiedenis inclusief de schoolcarrière van onze zoon heeft alles te maken met die voorzichtige overgave aan weer een nieuw schooljaar. Onze zoon kwam bij ons, of liever […]

Lees meer

Je grootste zorg

We gaan voor het eerst op vakantie. Althans, we gaan voor het eerst als gezin van vier op vakantie. Dat klinkt spannender dan het is, want reizen hebben we vaker met zijn viertjes gedaan: onze reis naar en met onze jongste zoon duurde ruim vier maanden, waarbij ons gezin geworteld is geraakt in Nigeria. De vakantiereis ruim een jaar na Nigeria is vooral heerlijk relaxt: na 1,5 jaar gezin-van-vier zijn […]

Lees meer

Waar kom je vandaan?

We zijn trots op onze Nigeriaanse jongens. We voeden ze op met een bewustzijn van hun twee vaderlanden: trots op hun prachtige geboorteland met de lekker pittige Soup met Pounded Yam en trots op het land dat nu hun thuis is, met de lekkerste boterhammen met geitenkaas. We vertellen onze jongens gevraagd en soms ongevraagd wat over het leven, hun leven. Onze oudste zoon heeft de leeftijd waarop hij open […]

Lees meer

Children’s Day

Het was Children’s Day in het geboorteland van onze kinderen, las ik. Met daarbij meteen de nadenker: Hoe waardevol hebben we deze dag gemaakt voor de kinderen? De kinderen liggen inmiddels op één oor en ik denk na over deze vraag. Voor ‘buitenstaanders’ in onze twee moederlanden is die vraag makkelijk te beantwoorden. In Nigeria worden we soms vreemd aangekeken, maar na de uitleg dat wij voor de kinderen zorgen, […]

Lees meer

Vertel eens…

Ik zit in de wachtkamer van een prikpost bij een verzorgingstehuis. Onze jongste is mee, zodat hij ook eens kan zien hoe het is als niet hij maar mama geprikt wordt. Mijn man is ondertussen aan het werk en onze oudste zoon mag tot 15.00 uur op school de kleuter uithangen. Met mama meegaan naar het bloedprikken is voor onze jongste zoon vandaag dus ook de enige optie, aan onnodige […]

Lees meer