Auteur: Jouke Boerma

Mandarijneendje

Na een ochtend vruchteloze pogingen te hebben gedaan om een blog te schrijven met als titel ‘wereldburgers’ besloot ik de honden te gaan uitlaten. In de vijver bij het losloopgebied zwom het mandarijneendje samen met de wilde eenden parmantig rondjes. Dit eendje zwemt hier al jaren met de andere eenden mee, waarschijnlijk ooit ontsnapt uit de kinderboerderij. Hij kwaakt niet maar piept. De andere eenden lijken zijn aanwezigheid volkomen normaal […]

Lees meer

Thuisonderwijs

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef. Eigenlijk komt dit omdat ik eerst een blog over thuisonderwijs moet schrijven, voor ik weer verder kan schrijven over andere onderwerpen. Maar aangezien thuisonderwijs een controversieel onderwerp is en de situatie in Nederland mij af en toe het gevoel van een heksenjacht op thuisonderwijzers geeft, heb ik tot nu toe geaarzeld. Onze kinderen gaan dus niet naar school. Dat […]

Lees meer

Hechting in Hongarije

In mei gingen we twee weken op vakantie naar Hongarije. Voor het eerst met onze jongste niet naar het bekende vakantiehuisje van opa en oma op Texel maar op een waar avontuur voor het hele gezin. Omdat hij zich vanaf het moment van zijn adoptie, anderhalf jaar geleden, zo in ons gezin heeft ingenesteld,  hij wachtte immers al “geel lang” op ons, stonden we er vooraf niet zo bij stil […]

Lees meer

Kairos

Een paar jaar geleden las ik het boek “De jongen die opgroeide als hond” van Bruce Perry. Een indrukwekkend boek over kinderen die in hun jonge leven ernstig verwaarloosd zijn geweest en hun helingsproces dat soms wel en soms niet slaagt. Een eyeopener voor mij was dat kinderen door verwaarlozing soms geen innerlijk ritme ontwikkelen. Qiujun ontwikkelde in zijn eerste jaren geen innerlijk ritme. Op zich is de verzorging in […]

Lees meer

Kaisi *)

Onze jongste leefde vijf jaar in een weeshuis. Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het is om als vijfjarig kind in een gezin terecht te komen. En ik kan me er niets bij voorstellen. Ook niet bij hoe het is om in een weeshuis te leven trouwens, hoewel ik vier jaar lang werkte met achtergelaten kinderen in een instelling, tijdens mijn werk in Sucre, Bolivia. Na vijf […]

Lees meer

Trots op tranen

Het eerste jaar dat Chunlian bij ons was, huilde hij nooit. Hij is een zeer temperamentvol kind maar zijn tranen hield hij binnen. Soms kwamen ze boven maar dan blokkeerde hij de route. Zijn neus werd helemaal rood, wat best wel schattig was. Maar sinds een week of twee huilt hij echt, met grote uithalen en de tranen lopen hem over de wangen. Hij laat zich troosten en geniet daarvan, […]

Lees meer

Weeshuis

Onze jongste twee kinderen woonden in hetzelfde weeshuis. Ze hadden dezelfde verzorgsters. Toen wij Chunlian nog niet kenden, dachten wij dat er in het weeshuis niet goed voor de kinderen gezorgd werd. Dat de kinderen weinig aandacht kregen en slecht te eten. Nou is een weeshuis per definitie geen plek waar een kind zou moeten opgroeien, zonder de onvoorwaardelijke liefde van een papa en/of mama. Maar het weeshuis was niet […]

Lees meer

Pleisternijd

Onze jongste heeft pleisternijd. Op de een of andere manier detecteert hij voortdurend kleine wondjes waar dan per direct een pleister op moet worden geplakt. Zodra die pleister geplakt is op de verwonding, is de pijn verdwenen. Zijn broers zijn ook door deze fase gegaan en wij plakken pleisters zonder er teveel logisch bij na te denken, een paar per dag. Die haalt hij er ook met grote regelmaat weer […]

Lees meer

Gaat hij nog niet naar school?

Inmiddels zijn we aan de vraag gewend geraakt of Chunlian nog niet naar school gaat. Deze vraag wordt ons al het hele jaar gesteld. Iedere keer antwoorden wij dat hij nog niet naar school hoeft ook al is hij al zes omdat hij vrijstelling heeft van de leerplicht. Om te kunnen wennen en hechten. Om te kunnen landen in zijn nieuwe wereld waar hij nog iedere dag nieuwe dingen ontdekt. […]

Lees meer

Shoppen

Als je nooit een kind geadopteerd hebt, weet je eigenlijk niet hoe leuk dat wel niet is. Intensief maar leuk. Dat een kind niet bij zijn geboorteouders kan blijven, is natuurlijk diep triest maar als dat dan zo is, is het fijn dat het kind alsnog een gezin krijgt waar hij of zij in op kan groeien. Eigenlijk is het natuurlijk zeer vreemd, dat je op een dag een kind […]

Lees meer