Categorie: Wennen en hechten

Tandje erbij

Jongste loopt bij tijd en wijle op zijn tandvlees. Als hij, zoals nu, last heeft van zijn luchtwegen bijvoorbeeld. Waar de meeste kinderen (en volwassenen) moe en hangerig worden als ze zich niet helemaal fijn voelen, zet hij er een tandje bij. Druk. Heel veel babbelen. Helpt dat niet – als in ‘hij gaat zich er niet beter door voelen’ – dan gaat hij in overdrive. Drukker dan druk. Gilletjes […]

Lees meer

Lieve kleine opperbevelhebber

Onze kleine opperbevelhebber wilde heel graag een mama en een papa. Die kreeg hij in augustus. Hij had ons al op de foto’s gezien en uitvoerig bestudeerd en daar waren we eindelijk toen hij de auto uitstapte na een lange rit vanaf Xingye. Aan de hand van de verzorgster liep hij op mama af en voordat ik het wist, zat hij in mijn armen en zuchtte diep “mama”. Ook papa […]

Lees meer

… en weer terug

Onze oudste kan spelen, spelen, spelen en praten, praten, praten. Ondanks dat is hij op z’n Nigeriaans gezegd ‘quite a handful’ en bovendien heus niet altijd een open boek. En misschien komt dat vooral omdat we veel tegen hem praten en hem in alle bochten proberen te dwingen om hem in het ritme van de dag te persen: van opstaan, via school, tot avondeten, douchen en weer in slaap vallen. […]

Lees meer

Gebruiksaanwijzing

Toen we Chunlian zeven weken geleden adopteerden, kregen we een soort van gebruiksaanwijzing. De leukste aanwijzing die we later over de QQ kregen, was van zijn grote pleegzus: “Vergeef hem zijn boze buien, die duren slechts kort”. Voor ons ontzettend fijn om te weten dat hij die boze buien dus altijd al had. Chunlian wil namelijk heel graag de wereld naar zijn hand zetten. Af en toe kan dat gewoon […]

Lees meer

Eten en gegeten worden

Eten is voor alle drie mijn kinderen een issue, maar elk op hun eigen manier. Onze oudste biologisch eigen zoon is lange tijd een moeilijke eter geweest: lastig met groente, koppig niets eten als het hem niet aanstond… de klassieker, zeg maar. Dochterlief, de middelste, heeft het in haar eerste half jaar hier moeilijk gehad met de overvloed aan eten. Ze snapte als tweejarige maar niet dat we die snoeppot […]

Lees meer

Leer mij mijn kind kennen

Toen wij onze oudste kregen, was al snel duidelijk wat voor vlees we in de kuip hadden: lief, grappig, zeer sociaal, dol op spelletjes en boekjes, op tijd haar rust nodig en als ze boos was ging ze huilen of gingen haar ogen vlammen en kregen we een preek. Er werd niet gelogen – nog steeds eigenlijk niet – en als ze aangaf dat ze ziek was, dan was ze […]

Lees meer

Bewijsmateriaal

Tijdens onze eerste adoptieprocedure had ik het gevoel me te moeten gaan bewijzen als moeder. Waarschijnlijk vooral voor mezelf en niet zo zeer voor de buitenwereld, hoewel ik dat laatste wel dacht te moeten doen.  Ik had kunnen oefenen met de kinderen die bij ons geboren en springlevend waren. Nu moest ik gaan laten zien dat ik ook een goede moeder kon zijn voor ons geadopteerde kindje. En dat woog […]

Lees meer

Houden van

Natuurlijk hield ik van hem, vanaf het moment dat ik wist van zijn bestaan. Ik zag zijn foto’s en wist dat hij mijn kind was. Ik hield van een kind van wie ik bijna niets wist. Ik kende de geluidjes niet die hij in zijn slaap maakt, ik wist niet wat hij leuk vond, waar hij bang voor was, waar hij van droomde. Het was een grote ontdekkingsreis gericht op […]

Lees meer