Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Eerst mama, dan papa

Nog voordat er sprake was van adoptie, zal ik al vol dromen.  Ik was nog geen vader, maar wilde het wel graag worden. En ik zag dan voor me, hoe ik als trotse papa een buggy met een kindje voortduwde.  Al dagdromend zag ik me knuffelen met onze kleine. Samen spelen en plezier hebben. Maar ook troosten wanneer er verdriet is. Of een dikke kus geven op een dikke buil na een valpartij.

Ja, ik zag me samen met mijn hummeltje hand in hand rondhuppelen door een groene weide. Met euforische vioolmuziek op de achtergrond, zonnestralen vanuit een wolkendek en de geur van lente en frisse bloemblaadjes in de wind. En met glinsterende ogen vol geluk keken we elkaar aan en lachten voluit , vervuld van liefde. Met de handen vast, rondjes draaiend door de lucht.  Ik was papa en zou er helemaal voor mijn kind zijn!

Eenmaal in China, liep het toch een beetje anders.

Heel logisch eigenlijk. Want daar had onze oudste al een eigen vertrouwd wereldje, met haar vaste verzorgsters. En ze speelde met haar bekende vriendjes en leefde de dag volgens de vaste routines die ze in het tehuis hanteerden.

En wanneer ze dan ineens uit dat wereldje gerukt wordt, en in de handen wordt geplaatst van een stel totaal onbekende bleekscheten, tja, dan kan je natuurlijk niet verwachten dat het allemaal rozengeur en maneschijn zal zijn. En dat verwachtte ik ook niet. We waren tenslotte goed voorbereid door de VIA cursus, door het volgen van informatie avonden, het lezen van boeken en praten met andere adoptieouders. We wisten echt wel wat ons te wachten stond. Maar toch, diep van binnen, hoop je natuurlijk dat je meteen connectie hebt. Al is het maar een lachje, of even wat  oogcontact.

Op dat moment was het nog te veel voor haar om zich meteen te richten op meer dan één persoon. Het was al zo heftig. Dan was het voorlopig voldoende om zich bezig te houden met mama. En tja, die papa, die komt later wel een keer. Eerst maar eens investeren in een band met mama. En daar stond ik dan, met mijn ‘ ik ga jouw papa zijn’. Alleen een blik in haar richting was al voldoende om haar mondhoekjes naar beneden te laten zakken en tranen op te laten wellen in haar ogen. Die glinsterende ogen vol geluk aan het begin van deze tekst, werden vervangen door een trillend onderlipje.

En dat was behoorlijk pittig. Want rationeel is het allemaal wel goed te verklaren. Maar diep van binnen, qua gevoel, daar heb je niks aan verstandelijke redeneringen. Daar kwamen allerlei emoties samen en borrelden er lustig op los, in een mix van onzekerheid, afwijzing, angst, toch ook geluk en liefde. Een behoefte naar erkenning, het willen geven van veiligheid, liefde. Er voor haar willen zijn, overgave. En ook nog eens het besef, dat onze kleine meid, nog veel meer intense en heftige emoties mee maakte, vergeleken met ons.

Uiteindelijk, werd het toch beter. Verbazend eigenlijk, hoe snel zoiets kan veranderen. Het duurde niet lang, of ik had  wel contact. En was er dat lachje en het oogcontact. En uiteindelijk kon ik haar ook aanraken en optillen en hadden we samen plezier. En jawel, ik duwde een buggy voor me uit met haar erin. Precies als in mijn droom.

Ik was een vader. Haar papa!

Maar, ik ben geen mama. Zoals het begon met het eerste contact in China,  zo is het nu ook nog. Mama  staat centraal. En dat is ook logisch, want zij is veel meer aanwezig, geeft de meeste zorg, de meeste aandacht. En zoiets merk ik als vader. Wanneer een van de kinderen huilt, en ik stap er op af om ze te troosten. “Nee! Ga weg! Ik wil mama!”

En dan komt heel even dat vervelende gevoel van toen in China weer naar boven. Want je wilt zo graag geven, maar er is op dat moment geen ruimte om het te ontvangen. Althans , niet van mij. Liever van mama.

Maar ondertussen weet ik wel dat het geen persoonlijke afwijzing is. Het is terugvallen, in tijden van stress, op een vertrouwd gevoel, dat helemaal aan het begin van ons gezin is ontstaan. Dan maakt papa even pas op de plaats en komt mama in beeld. En dat is ook goed zo. Het is tenslotte geen wedstrijd, over wie er op de eerste plaats staat.  Er zijn juist veel plaatsen te verdelen in de dynamiek van het gezin.  En de ene keer staat mama en de andere keer staat papa op de eerste plek.

Alhoewel de kinderen het soms keihard duidelijk maken wat zij er van vinden. In al hun ongefilterde eerlijkheid hebben ze al heel wat naar mijn hoofd geslingerd.

“Mama is de liefste van de wereld. En jij bent de stomste.”
“Ik ga later in een kasteel wonen en jij mag dan nooit op bezoek.”
“Van mama mag dit altijd, en van jou nooit!”
(Deze hoort mama trouwens ook wel, maar dan net andersom.)

Wat ze ook zeggen, het maakt niet uit. Want even later zitten we bijvoorbeeld samen op de bank, naar de tv te kijken. En kruipt de oudste dicht tegen me aan, of knus op schoot. Of de jongste rent enthousiast de klas uit en slaat zijn armen stevig om me heen. Of we lachen samen om een gek Playmobil-spel. Of ik zie hun ogen blij stralen wanneer ik een mooie kleurplaat voor ze maak.

Van zulke momenten, daar geniet ik van. Ik koester ze. Want dat zijn de momenten dat ik voluit kan geven en samen kan zijn.  Dan ben ik papa!

PS.

Tijdens het schrijven van dit stuk, besef ik me ten volle dat er nog een andere papa en mama zijn. En dat zet deze gedachten over vaderschap en liefde geven in een heel ander perspectief.  Misschien hebben ze even geen plek in dit verhaal,  maar ze hebben zeker een plek in onze gedachten.

 

Reacties (1)

  1. Avatar Chris schreef:

    Weer zo’n mooi en eerlijk verhaal. Het valt niet mee om soms op de reservebank geduwd te worden en dan toch begripvol en beschikbaar te blijven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *