Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Adoptaturi te salutant

Je hebt het vast wel ooit gezien. Een motorrijder, cruisend over de weg. En wanneer deze dan een andere motorrijder ontmoet, dan groeten ze even naar elkaar. De een steekt quasi nonchalant de hand op en de ander heft ook even zijn hand de lucht in. Om daarna allebei weer hun weg te vervolgen. Ze kennen elkaar niet, maar door dat ene gebaar geven ze aan dat ze elkaar gezien hebben. Motorrijders onder elkaar. Ze bevestigen dat ze samen tot een groep horen, verbondenheid tussen de motorrijders onderling.

Patrick - motorgroet

Zoiets zouden wij, als adoptieouders, ook moeten hebben.

Het komt vaak genoeg voor dat we ergens lopen en we zien een gezin op straat. En al snel vermoed je dat dit gezin wel eens in de categorie ‘adoptie’ kan vallen. Maar zeker weten doe je het niet. Vooral wanneer er maar één ouder bij is. En dan kan je er naar informeren, maar niet iedereen heeft daar zin in of staat er open voor. Wat zou het makkelijk zijn, om dan een onderlinge universele groet te hebben. Zo gauw de blikken kruisen, hef je de hand in de lucht. En je maakt het algemene teken dat bekend is onder alle adoptieouders.

En wanneer die groet wordt beantwoord, dan bevestig je, met dat ene gebaar, dat we allemaal onderdeel zijn van een grote groep met gezamenlijke overeenkomsten. We hoeven elkaar niets uit te leggen, we weten hoe het zit. Even een begrijpend knikje naar elkaar en we vervolgen onze weg. Of we maken juist verder contact. Even kletsen over onze kinderen en de dingen die we gemeen hebben. Dat is fijn, dat je kan praten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Dat je niets hoeft uit te leggen. Meteen naar de kern van de zaak, zonder uitleg over hechting of special need. Of om onnozele vragen te beantwoorden. Heel fijn.

Want het overvalt me toch steeds weer, de vragen die spontaan gesteld worden, door bekenden of onbekenden.

Laatst nog, een kennis die toch verstandig genoeg zou moeten zijn om te weten, met eigen kinderen, dat ze voornamelijk nog babytaal spreken op 1,5 jarige leeftijd. Om daarna al snel goed leren praten. En dan toch nog vragen: ‘En? Praten ze al een beetje Nederlands?’ En het is natuurlijk niet zo zwart-wit, er hoeft geen garantie te zijn dat ze Nederlands praten, of misschien is er sprake van een spraakachterstand. Maar het gaat om de vanzelfsprekendheid van hun uitgangspunt, dat de kinderen nog half in het Chinees praten en de Nederlandse taal niet goed kunnen verstaan. Deze vraag staat bij mij trouwens op nummer 1 in de lijst van de meest gestelde vragen. Ik antwoord altijd beleefd hoe het zit. Maar toch, dit soort vragen krijg je niet tijdens een gesprek tussen collega adoptieouders.

Of de ‘wat kost dat nou’ vraag. Een vraag die we meteen voor onze kiezen kregen, op de dag dat we met onze tweede uit China kwamen. We waren het vliegtuig nog maar net uit, we liepen nog door de slurf notabene, met onze zoon in de armen. ‘Goh, dat is toch wel ontzettend duur he, zo’n kindje adopteren?’ Ik vond het nog knap, dat ik na een vlucht van 9 uur, doodmoe, heel netjes een ontwijkend antwoord heb gegeven. Mede adoptieouders, ik kijk even naar jullie. Wij hoeven dat niet aan elkaar te vragen, we weten wat het kost. Een rib uit het lijf, en desnoods hebben we er twee ribben voor over. Dat is totaal niet belangrijk. Onze kinderen zelf, daar draait het om. Niet om wat ze ‘kosten’. Dat zijn details, maar niet de essentie.

En tenslotte de aanname: ‘indien men adopteert, dan zullen ze geen kinderen kunnen krijgen.’ Met alle opmerkingen die daarbij horen. Zoals de opmerking die ik ooit kreeg, toen ik moeite had om een USB stick in de laptop te krijgen. Dat ding zit dan net op de kop, en dan past het niet. En dan zit je te frummelen, voordat je hem uiteindelijk goed in de poort steekt. ‘Geen wonder dat jullie nog geen kinderen hebben, als je al geen USB stick in een gaatje kan krijgen….’ Op dat moment had ik de keuze om netjes te antwoorden, of om te kijken of ik zijn hoofd kon pletten met de laptop. Gelukkig voor hem en voor de laptop, koos ik voor de beschaafde versie.

En ook dit kan je delen met andere adoptieouders. We hebben allemaal een pad bewandeld voordat we onze kinderen in onze armen kregen. En hoe mooi is het dan, wanneer je er achter komt dat je niet de enige bent die dat pad heeft gevolgd. En dat je dat onderling herkent en het er over kan hebben. Er zijn zo veel mogelijkheden om met elkaar in contact te komen. Via deze site, in het forum. Ideaal om ervaringen uit te wisselen of moeilijke vragen te stellen, met een extra lijntje richting professionele zorg op de achtergrond.

De vele email groepen op yahoo, over allerlei adoptie gerelateerde onderwerpen. Die langzaam verdwijnen en worden vervangen door andere mogelijkheden. Zoals de diverse Facebook groepen, waar je onderling vragen kan stellen, ervaringen of tips. En eventueel, maak je via een Messenger berichtje wat persoonlijker contact. Evenementen via de vergunninghouders, lezingen en voorlichtingsavonden georganiseerd door Fiom, Lava, Adoptievoorzieningen of verschillende belangengroepen. Mogelijkheden genoeg om elkaar te ontmoeten en te spreken.

Alleen moeten we nog iets regelen wanneer we elkaar zien op straat. Die universele groet. Misschien kunnen we de gebarentaal gebruiken? Het gebaar voor de letter ‘A’ van ‘Adoptie’. Maak een vuist van je hand en hou je duim een beetje losjes aan de zijkant. Dat is genoeg. En wanneer je een stel blanke ouders met getinte kinderen ziet lopen, steek je die vuist in de lucht. Niet dreigend met gestrekte arm, maar op een casual manier, op schouderhoogte. Vriendelijk knikje erbij.

Een boodschap van de ene adoptieouder tot de andere: Wij die adopteren, groeten u.

 

Reacties (2)

  1. Avatar Sheila schreef:

    Beste Patrick,
    Een mooi idee voor witte ouders met gekleurde kinderen.
    Maar bij ons valt het niemand op dat mijn dochter geadopteerd is…

  2. Avatar KikiN schreef:

    Leuke post!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *