Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Adoptieouders in een hokje

Adoptieouders krijgen een cursus, met onderwerpen als ‘wennen en hechting’ , de adoptiedriehoek, hechtingssignalen herkennen, rouw… Na zes bijeenkomsten waren we klaar en nadat ons dossier ook langs de check ‘geen crimineel verleden’ en de check ‘positieve balans tussen beschermende en risicofactoren’ bij de Raad voor de Kinderbescherming was geweest, werden we formeel goedgekeurd als aspirant adoptieouders. Ook Nigeria keurde ons dossier goed, de rechter in Nigeria en de social worker keurden de adoptie goed, ze zagen een prille band ontstaan tussen ouders en kind.

De rechter in Nederland doet procedures uit Nigeria nog wel eens zelf opnieuw en vraagt de Raad nogmaals om eens een kijkje te nemen in het gezin. Voor een tweede of volgende goedkeuring, is eenzelfde inkijkje in het gezin een belangrijke graadmeter voor weer een positief advies. O ja, en op verschillende momenten tijdens de adoptieprocedure wordt gecheckt of we niet aan een levensbedreigende of andere ernstige aandoening lijden.

We zijn op alle mogelijke manieren gewogen en ‘geschikt’ bevonden als ouders van kwetsbare kinderen. Het vervult ons met trots en dankbaarheid dat wij mogen zorgen voor onze kinderen. Sterk vond men, dat we kwetsbaarheden bij onze kinderen herkennen, daarop kunnen reageren en ook naar anderen proberen te vertalen wat er nodig is. Dat laatste is heel handig in het contact met scholen, ziekenhuizen of de kinderopvang.

Maar in de selectie ontstonden ook ouders die het graag goed willen doen. Gewone ouders met hun twijfels en zorgen, hun nukken en goede eigenschappen. Er ontstonden, in ons geval, ouders die zich verdiepten in alles wat er relevant of nodig was: de eigen levensgeschiedenis en die van hun kinderen, de eventuele Special Needs, theorieën over hechting, over ondervoeding, prikkelverwerking en meer. Ze leerden van alles om goed beslagen ten ijs te komen en te blijven.

De ouders die ontstonden, zijn voor kinderen, maar we zijn daarin bevooroordeeld, leeuwen en tijgers die voor hun kinderen door het vuur gaan, die hun kinderen proberen aan te voelen en te volgen en die waar nodig een vertaling geven aan kind en buitenwereld om hun kinderen in die buitenwereld veilig, vertrouwd en steeds zelfstandiger te laten leven.

20160411 Hilde - hokjeDeze ouders hebben daarbij ook contact met scholen. En in dat contact bestaan hokjes: de hokjes van deskundigen: intern begeleiders bijvoorbeeld, of directeuren, leerkrachten, of onderwijsassistenten, ieder op hun eigen (vak)gebied. Er is ook een hokje waar wij ons standaard in blijken te bevinden of waar we in terug worden geroepen, maar dat af en toe beklemmend werkt: het hokje van ‘ouders’ zijn. Je kunt je als ouders nog zo verdiept hebben in wat er werkt of belangrijk is voor kinderen met een geschiedenis als die van ons gezin, je bent en blijft ‘ouders van’. En ouders zijn betrokken, emotioneel betrokken zelfs, maar ouders zitten niet in het hokje van ‘deskundigen’. Ze mogen met de deskundigen overleggen, maar ze blijven op hun hokje en op hun voorhoofd hetzelfde label dragen: ouders. En dat hokje is op veel plaatsen een hokje dat ruimte geeft: we mogen ouders zijn voor onze kinderen. Het is in sommige situaties een heel krap hokje, met weinig bewegingsruimte en voorzien van dikke muren.

Sommige leerkrachten die dit lezen, zullen wellicht denken: inderdaad, ieder zijn vak/rol/taak/hokje. (Adoptie)ouders zullen wellicht denken: inderdaad, dat hokjesdenken spreekt niet de taal en geeft ons niet de rol die wij hebben. Beiden zullen vanuit hun eigen belevingswereld het bij het rechte eind hebben.

Ik voel mijzelf tekortschieten op een gebied waarop ik dat niet verwacht had. Het gaat thuis prima, we kennen de kenmerken van onze kinderen en we hebben aan een half woord genoeg om te weten wat ze nodig hebben om zich veilig, vertrouwd en toenemend zelfstandig te weten. Het is thuis geen perfecte wereld, maar hij draait naar tevredenheid. Maar het praten met scholen gedurende nog hopelijk een lange schoolcarrière, blijkt een grotere uitdaging dan gedacht: de taalbarrière, de cultuurschok, de visie op de ontwikkeling van kinderen laten een kloof zien die voortdurend met liefde en concentratie bewust overbrugd moet worden. Met alle oprechte respect voor de deskundigheid die op scholen aanwezig is, zeg ik met evenveel oprechtheid: wat is het toch ongelooflijk lastig om in het (adoptie)ouderhokje te blijven. We moeten, ten gunste van alle kinderen, toch buiten die hokjes kunnen denken?

Reacties (2)

  1. Avatar BasBurki schreef:

    Deels herkenbaar, al gaat onze 3,5 jarige pas naar de peuterspeelzaal. De twee juffrouwen waren juist heel open en gaven alle ruimte om ons verhaal te doen en hoe wij het graag wilden. Ik vond het DOODeng om haar daar te laten gaan, maar gelukkig is het vanaf dag 1 goed gegaan.

    Daarmee hebben we ook de deur opengezet voor vragen. Regelmatig leggen de jufs situaties voor en hoe ze daarop gereageerd hebben (vanuit hun eigen kundekring) en wat wij daar van vinden.

    Hopelijk trekken we deze lijn door naar de basisschool, mits nodig. Want ergens hoop je ook dat je kind gewoon meekan met de rest en in het hokje “normaal” past (wetende dat hij/zij daar wellicht nooit in zou zitten door de achtergrond).

    Ik schrik soms van de “deskundigheid” omtrent hechting en traumaverwerking. Er zijn de afgelopen jaren zoveel meer inzichten dan Bowlby. Dit zal een blijvende onzekerheid blijven en zoals Hilde aangeeft, altijd een issue zijn.

  2. Avatar Bernadette schreef:

    Ik ken iemand met 3 geadopteerde kinderen uit China. Iedereen vol lof. Toch zet ik er vraagtekens bij. Niets is natuurlijk volledig goed mooi geweldig of alleen maar negatief. Maar bv. Hoe goed worden deze mensen gecheckt op bv. drankgebruik? Gezonde levensstijl zoals vreselijk veel roken? Ik kan niet oordelen over andere adoptieouders maar deze die ik ken? Heel apart. Gewoon veel geld. Boven modaal inkomen dus ‘koop’ je ze gewoon. Inmiddels is 1 ouder v deze 2 overleden aan kanker. Super triest natuurlijk. Maar alleenstaande vader blijft fulltime werken? 1 vd kinderen kampt met zware psychische problemen. Adoptievader stronteigenwijs weigert veel hulp. Trekt zn eigen pad. Ik kan mij helaas niet aan de indruk onttrekken dat in DIT geval iig….de beweegreden voor adoptie nogal egoistisch zijn (geweest). Het kon financieel dus hoppa….we doen ’t en we nemen er gewoon 3 ook. 2 kinderen nu meerderjarig. Ook nog 2 special need kinderen lees schisus. En dan 3e psychiatrisch. Hechtingstoornis. Adoptiemoeder hier weer vrij snel verloren…ik vind t nogal wat allemaal bij elkaar. Geen idee voor WIE en OF dit nou zo mooi is voor wie dan ook. En psychische stabiliteit v adoptieouders zorgvuldig gescreend? Ik betwijfel het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *