Avatar

Sabine van Staden

Afscheid en een nieuw begin

Onze oudste nam afscheid van de basisschool. Weken lang.. Onrustige weken waren het, voor de zomervakantie. Onverwachte uitstapjes (met verzoek om begeleiding van de ouders, uiteraard). Het Eindfeest, dat in ons nieuwe huis gehouden werd en dat van begin tot eind een spetterend succes was. Cadeautjes voor juffen. Veel afspreken. En natuurlijk de eindmusical. Met tránentrekkend lief lied ‘Vaarwel mijn klas’ op het eind.

Omdat ik ’s ochtends al had geholpen bij een van de uitvoeringen, had ik het stiekem al gehoord en waren de ergste tranen gelukkig al gevloeid, maar om me heen schoot menig ouder in gesnif en gesnik.

Wat was ze goed. Wat stond ze daar te stralen, toen ze op het podium mocht komen om van de directeur haar ‘overgangsmap’ te krijgen. Wat is ze groot geworden. Oeps, toch een paar traantjes.. We waren een van de laatsten die weggingen, uiteindelijk en uiteraard. Voelde toch wel raar, wegrijden van een school waar je als ouder 8 jaar lang zeer intensief contact mee had gehad.

Het nieuwe begin gaat ze maken op een zgn. ‘zorgschool’ – een school waar alleen kinderen zitten met Leerwegondersteuning. Een school waar ze niet langer de enige is en zal zijn met ‘iets’. Waar men – hopelijk.. duim, duim.. – weet hoe men haar moet aanvliegen en waar ze de ruimte en de middelen gaat krijgen om te groeien met alle energie die ze gaat overhouden nu de basisvoorwaarden vervuld zouden moeten zijn. Tenminste, dat is het idee.
Wat heeft ze hard moeten werken om mee te kunnen komen op de basisschool. Wat heeft ze een doorzettingsvermogen en vastberadenheid laten zien. Het blijft de eeuwige vraag of ze zich ook zo ontwikkeld zou hebben als ze naar het sbo zou zijn gegaan, zonder de uitdaging van het je optrekken aan de slimme kinderen in de klas. Dat moeten vechten om mee te kunnen komen, heeft bij haar zijn nut gehad. En ze heeft het gered.

Geen idee. Maar voor het vervolg hebben we gekozen voor een school waar ze het hopelijk nét wat makkelijker gaat krijgen zodat ze zich volop op de stof kan storten. Ze vindt het superspannend. Heeft al gezien dat de jongens in haar nieuwe klas ‘echte jongens’ zijn, als in: ze laten zich niet zo snel kennen. Is benieuwd of ze vrienden gaat maken. Maakt zich – voor het eerst! – niet druk of ze de stof wel aankan. Ze heeft er vertrouwen in. Wij hebben vertrouwen in haar én in de school. We gaan het dus ontdekken. Spannend.

Jongste nam afscheid van de groep waar hij in januari bij instroomde en waarin hij, ondanks vele strubbelingen, zijn plekje en vriendjes had gevonden. Zijn school heeft besloten komend jaar de groepen van de midden- en bovenbouw op ‘verwacht uitstroomniveau’ in te richten, om daarmee de frustratie van het moeten wachten op, het niet verder kunnen, stof saai te vinden, te verminderen voor deze kinderen die toch al moeite hebben met frustratiehantering. Nu de kleine man zijn achterstanden zo goed als ingelopen heeft, zou hij het aan moeten kunnen om met net-zo-slimme of slimmere kinderen in de klas te zitten en zou hij zich meer gehoord en gezien moeten gaan voelen. Zou hij energie over moeten gaan houden om sociaal-emotioneel verder te groeien.

Hij vindt het superspannend. Heeft al gedetermineerd dat er twee kinderen in de klas zitten ‘die een giga probleem’ gaan worden voor hem. Maar ook dat er twee kinderen zijn ‘die leuk zijn’ en waar hij iets mee kan. Hij krijgt weer een juf. Hij en ik zijn daar wat gespannen voor. Mijn kind en juffen gaan niet altijd lekker samen… Maar ik probeer dat los te laten. Vertrouwen. Vertrouw op de school, vertrouw op het team, vertrouw op mijn kind – en vertrouw op mezelf dat ik op het juiste moment het juiste signaal kan geven aan school en/of kind. We gaan het ontdekken. Spannend.

Twee kinderen, twee achtergronden, twee verschillende problematieken, twee verschillende aanpakken met eenzelfde kern: ontdekken wat er nodig is om ze tot bloei te krijgen op hun manier. En ondertussen daar zelf in overeind te blijven, als ouder en als persoon. Ook dat blijft spannend.

Ook ik neem afscheid, van dit podium. In de strijd om zelf overeind te blijven wordt steeds duidelijker wat ik daar voor nodig heb. En daar is dit podium niet geschikt voor..
Oudste heeft nu de leeftijd bereikt dat ze niet meer herkenbaar op het internet wil (tenzij ze het zelf doet, uiteraard, op Musically of Instagram of Snapchat..) en de problematiek van jongste kan ik niet meer zo gemakkelijk ‘licht en luchtig en humoristisch’ beschrijven.

Wat ik jullie wil meegeven is het volgende: denk nóóit dat je de enige ergens mee bent. Er is daar, op dat Internet en in die wijde wereld, áltijd iemand die je begrijpt. Die luistert. Die door hetzelfde heen gaat of heen is gegaan. Zoek ze, je ‘collega’s’. Ze zijn superwaardevol en helpen je altijd weer een stapje verder. Waarna jij dat weer voor een ander kunt doen.

Groetjes van Sabine!

Reacties (1)

  1. Avatar KikiN schreef:

    Beste Sabine,
    Wat mooi van jullie dochter.
    Verder wens ik jouw gezin veel succes.
    Bedankt voor de blogs.

    Groetjes, Kiki
    (via het forum lees ik de blogs van de ouders)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *