Avatar

Sabine van Staden

Aftellen naar vakantie (deel 2)

Nog drie nachtjes slapen en dan is het vakantie! Zes weken vrij, waarna ´het jaar´ opnieuw begint. Je zou denken dat de kinderen er naar uit kijken. Dat doen ze op zich ook. Zomerkamp, naar Italie – er is genoeg om naar uit te kijken.

Maar dit jaar is anders dan andere jaren. Dit jaar gaat zij na de zomervakantie naar groep 8. Het laatste jaar. Zonder vriendinnetje M., die al eerder naar een andere school ging. Zonder klasgenootje L., die na de zomervakantie al naar de Middelbare gaat. Zonder klasgenootjes M. en J., die blijven zitten – want ondanks dat ze vervelende klieren zijn volgens haar, horen ze toch bij haar klas. Haar geheel. Haar veilige plek. Die hoort pas aan het einde van groep 8 te veranderen, maar het begint dus nu al… ze wordt er wat bibberig van en houdt zich groot door haar broertje te pesten en een ´maakt mij niet uit´-houding aan te nemen. Er zijn ineens wel kwaaltjes en kwalen – ze zit achterin de klas, deze laatste weken, en blijkt het bord niet goed te kunnen zien. Er blijkt ineens een bril nodig te zijn. Buikpijn, moe, mopperig. ´En dan gaan we straks ook nog verhuizen!´ Ze vindt het maar niks, al die (aanstaande) verandering ineens. Ze wil veiligheid. Geborgenheid. Bij mama en papa zijn. Ook al zijn die stom, want dat zijn ouders van pubers natuurlijk altijd.

Dit jaar gaat zijn beste vriendje S. verhuizen. Echt weg, niet zoals wij 3.5 km verderop, dus ook naar een andere school. Dus komt hij na de zomervakantie terug in een klas zonder die ene persoon waar hij zich aan vast kan houden. Hij kan het eigenlijk nog niet bevatten, maar het is aan alles te merken. Sinds hij het weet, komt hij niet meer tot werken op school. Er verschijnen hele kunstwerken – op zijn lijf. Benen, armen, gezicht – niks is veilig. Sinds hij het weet, is het lontje kort en zitten de tranen hoog. Sinds hij het weet, speelt hij niet meer met hem. Want zelf afstand nemen is veiliger, hanteerbaarder, dan dat er afscheid van je genomen wordt. En als dan het vriendje je ook nog eens afwijst voor een taakje samen.. ´wij gaan alleen maar lachen samen, we moeten werken, dat doe ik dan liever met ….´ – dan wil je uiteraard niet meer afspreken. Met niemand. De pijn raakt aan de oude maar nog steeds oh zo voelbare pijn van het moeten missen van je broertjes, van iemand die lief is in een onoverzichtelijke en enge wereld. En dan denken je ouders ook nog eens er goed aan te doen je te laten kennis maken met een andere school! Eentje op loopafstand van het nieuwe huis. Je kent er zelfs iemand in de klas. Het zou er best leuk kunnen zijn, maar nee. Je hakken gaan in het zand. We vragen teveel van je. ´Ik wil écht niet!´ Ook al maak je nog zo´n blije tekening tijdens het uurtje kennismaken en vertel je op school honderduit over de nieuwe school, wij moeten nu uitgaan van wat je tegen ons zegt. Wat je gedrag ons vertelt. We zullen een stap terug moeten doen in ons streven naar het vinden van de beste plek voor jou. Eentje waar je je veilig voelt én tot leren kan komen. We gaan terug naar de basis – en je kruipt bij mama in bed. Je weet heel goed wat je nodig hebt. Wij moeten er alleen naar luisteren. En je leren dat je niet alles zelf hoeft op te lossen. ´Maar op school moeten we het altijd wel eerst proberen!´ – we hebben een aanknopingspunt voor het uitleggen dat er verschil is tussen school-zaken en hoofd-hart-lijf zaken. Voor die laatste kun je ons áltijd om hulp vragen. Ook meteen. Je hoeft er niet mee rond te blijven lopen. ´Daar moet ik over nadenken, mama´. Denk jij maar na, lief kind.

20160810 Sabine - tekeningDus als ik hoor dat de kans bestaat dat het werk van manlief roet in het vakantie-eten kan gaan gooien, gaat er iets ratelen in mijn hoofd. Jongste op zomerkamp? Mama boekt een hotel in de buurt. Zodat hij, mocht het slapen nog een stap of 10 te ver zijn, bij haar kan slapen en toch overdag mee kan doen. Naar Italie? Sommige dingen kan mama prima alleen – en voor alles is een 1e keer.. – maar mocht het zover komen dat de kinderen wel erg van slag raken van het idee zonder papa weg te gaan, dan kunnen we net zo goed de vouwwagen hier in NL opzetten. Andere school? In mijn hoofd is de mail al klaar waarmee we aan gaan geven het nu nog te vroeg te vinden. Eerst die vakantie maar eens achter de rug. Eerst maar eens kijken hoe het bij de nieuwe juffen in de kleinere klas gaat, volgend jaar.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle klussen die er eigenlijk nog voor de vakantie hadden moeten gebeuren.. Nog drie nachtjes slapen, en dan is het zomervakantie. Zes weken de tijd om de kinderen voor te bereiden op het nieuwe jaar.

 

Dit verhaal is begin juli geschreven en nu pas geplaatst. Om iedereen de tijd te geven om rustig op vakantie te gaan, zijn er een aantal blogs vooruit geschreven. Deel 1 van dit blog vind je hier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *