Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Anders en hetzelfde

In warme tijden met korte mouwen lopen is heerlijk, maar met kinderen als de onze geeft het een aparte dimensie: het staarseizoen is weer geopend, het staren naar hun afwijkende lichamen. Voordeel van een dorp wonen is dat de herkenningsfactor groot is. Sowieso wonen er niet meer dan een stuk of zes Chinese kinderen hier – dat scheelt al. En het ritme van dezelfde school, klas, sport, vriendjes… Iedereen kent onze jongste twee, voor mijn gevoel. Ik hoef maar te zeggen dat ik de moeder ben van dat Chinese jongetje in groep 4, met één arm, en ik ben al over de helft van de herkenning.

Nieuwe contacten blijft altijd een dingetje. Uitstapjes, vakantie, kennismaking met nieuwe mensen in het algemeen. Nu we de middelste in groep 7 hebben komt de middelbare school best dichtbij. Hoe gaat dat lopen? Dat is voor elk kind best een uitdaging. Een nieuwe omgeving, nieuwe klasgenoten… Maar ook opnieuw uitleggen waarom je maar zeven vingers hebt, of maar vijf.

De puberteit in het algemeen is net zo’n nieuw pad, ook voor iedereen met twee even lange armen en benen. Tot nu toe hebben onze jongste twee geen grote issues met zelfvertrouwen als het gaat om hun lichamen.De trefwoorden zijn eerder ongeduld (“Mam, leg jij het even uit? Dan kan ik gaan spelen.”) en irritatie (“Waarom kijken ze nou weer zo?”).

Ja, ze zijn het wel eens goed zat – bij vlagen zouden zij óók graag twee armen en tien vingers willen, zeker de jongste. Om niet meer ‘de afwijkende’ te zijn. En al is het maar voor de bruikbaarheid in het dagelijks leven. Genoeg oplossingen te bedenken voor bestek, fiets en toetsenbord. En toch… wat zou het makkelijk zijn als onze kinderen ook zonder nadenken zich konden aanmelden voor een typcursus. Of niet als bijrijder in de auto zich afvragen hoe dat later moet met autorijden.

LoomenElke fase van hun leven geeft een extra nieuwe dimensie. Waar wij soms al aan denken en zij nog niet, is hun werkend leven over een jaar of vijftien. Solliciteren, vooroordelen, beperkingen in hun beroepskeuze… Ik zie mijn kinderen niet als mensen ‘met afstand tot de arbeidsmarkt’, maar ik zit niet aan de overkant van de tafel op dat moment. Dan komt je relativeringsvermogen gelukkig om de hoek kijken; als ouder kun je niet meer doen dan je kind voorbereiden, een goede basis geven voordat ze uitvliegen. Natuurlijk vinden ze hun weg wel. Qua charmes en sociale vaardigheden zijn ze rijkelijk bedeeld – ze komen er wel, die twee van ons.

We kijken met bewondering naar de manier waarop zij in het leven staan; de oplossingen die ze bedenken en de keuzes die ze maken. En dan beseffen we weer: we zijn een gezin van contrasten – en toch allemaal precies hetzelfde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *