Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakte ik in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar een tweede kindje. Ons tweede kindje zal uit de Filipijnen komen.

Babymand

Tussen de zelfgebouwde knikkerbaan, het magische tekenbord, de roze knutselspullen staat een mand. In die mand zit baby speelgoed. Knuffeltjes met een belletje erin, een knisperboekje, lapjes met vrolijke lusjes, een rammelaar.

Op een middag bekijkt Evi die mand eens kritisch en gooit het ene na het andere eruit. Onwijs stoer zegt ze: ‘Mam, ik ben toch geen baby meer.’ Nee, op dit moment heeft ze die babymand niet echt nodig, onze stoere kleuter.

Een half uur later zegt ze ‘ik wil kjoelen’. Evi, die de ‘r’ meer dan goed kan uitspreken, kan dit nu eventjes niet meer. Evi is weer even een klein babytje geworden. Ze kruipt op schoot en vindt het heerlijk als ik tegen haar praat, zoals ik ook tegen een baby praat. Sterker nog, als ik even uit mijn rol schiet zegt ze, ‘maham, zo praat je toch niet tegen een baby?’

Als babytje, kjoelen we wat af. Ze laat me zien hoe ze leert kruipen, hoe ze gaat staan en hoe ze haar eerste stapjes zet. Ze wil graag in de box spelen. Ik leg haar op de bank, pak de babymand en leg wat speelgoedjes naast haar neer. Een speeltje verdwijnt naar de grond, ik raap hem op en met pretoogjes beland het speeltje met dezelfde vaart weer op de grond.

Babytje zijn. Ik snap het kind. Wat heb je dat gemist! Ook al kwam je zo jong bij ons, de eerste maanden heb je niet echt een babytje kunnen zijn. Je zat in de overlevingsstand. Haal het maar gerust in kind.

Dus lieve stoere kleuter, ik laat die babymand nog lekker lang staan. Want net als jij heb ik die eerste maanden ook gemist. Laten we samen maar genieten van dat heerlijke ‘kjoelen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *