Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de zevenjarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Belangrijke vragen

“Wilde helemaal niemand mij hebben?” vraagt ze. Ze zit in bad, ik was haar haren. Meestal komen dan allerlei verhalen, of vragen. Vragen zoals deze. Die binnenkomen als een mokerslag.

Ik snap wel waar deze vraag vandaan komt. De dag ervoor was een lief vriendinnetje aan het spelen bij ons, die vragen ging stellen waarom N bruin is en wij wit. Meestal kijkt ze op zo’n moment naar mij: “los jij t maar op mam”, want erover praten is best moeilijk, zeker met je lieve vriendin. We hebben een helder verhaal klaar, we hebben dit vaak besproken. En, als vriendin “normaal” reageert is het helemaal prima voor N, alsof er dan een last van haar afvalt.

Maar goed, die vraag dus. Die heeft weer kans gehad om te broeden in haar mooie koppie. Er zit toch echt een diepe angst om niet goed genoeg te zijn, het gevoel van weggedaan, het gevoel er niet toe te doen.

Ik ga bij haar in bad zitten en we praten en praten. De spiertjes rond haar schouders ontspannen naarmate we langer in het water zitten. Haar o zo bekende lach komt terug. Meisje toch… Met het badwater hoop ik weer wat zorgen te hebben weggespoeld.

Ze vraagt door over haar buikmoeder, hoe zou ze heten, hoe zou ze uitzien? We kijken plaatjes van Nigeria, benoemen alle Nigeriaanse namen die we kennen en geven haar een naam, die nog tig keer zal wisselen maar dat maakt helemaal niks uit. Haar idee dat haar buikmoeder naar Nederland was gevlogen om hier te bevallen in het ziekenhuis 5 minuten hiervandaan, doe ik af als hoogst onwaarschijnlijk. We weten het niet, maar de kans dat dit het geval is lijkt nihil. Ook dat nieuws gaat erin. Stukjes van die grote adoptie puzzel vallen op zijn plek. Herhaling is belangrijk. En timing.
Het blijft zo belangrijk om goed in te tunen op je kind, te zien wat er zit achter de vraag. En het liefst de vraag al te beantwoorden voordat hij gesteld wordt. We merken dat daar rust voor nodig is. En die hebben we gelukkig weer terug na een fikse verbouwing en een verhuizing.

Het nieuwe oude huis doet goed. Ze voelt zich fijn, ze kent de kraakjes van de oude trappen al, speelt alleen boven, durft op haar eigen kamer te slapen. Ze heeft echt veel meters gemaakt weer, zo fijn om te zien.

Ze fluit ons terug als we te druk zijn, want een dag per weekend niet doorgebracht in pyjama is geen echte weekenddag volgens N.

We proberen onszelf, elkaar en haar in balans te houden. Rust, regelmaat en voorspelbaarheid werken het beste.

En als we dan weer, voorspelbaar op zondag, met croissants, in pyjama, muziekje op, aan tafel zitten kijkt ze ons aan. “Gezellig he?” Zegt ze, “Dit hoort bij ons, wij doen dit zo samen omdat we bij elkaar horen he. Wat hebben ze dat in Nigeria toch leuk bedacht.”

Zo is het maar net lieverd, zo is het maar net….