Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Bewijsmateriaal

Tijdens onze eerste adoptieprocedure had ik het gevoel me te moeten gaan bewijzen als moeder. Waarschijnlijk vooral voor mezelf en niet zo zeer voor de buitenwereld, hoewel ik dat laatste wel dacht te moeten doen.  Ik had kunnen oefenen met de kinderen die bij ons geboren en springlevend waren. Nu moest ik gaan laten zien dat ik ook een goede moeder kon zijn voor ons geadopteerde kindje. En dat woog best wel zwaar. Ik was tot in de puntjes voorbereid voordat we hem gingen halen. Alles had ik gelezen over hechting en doordat ik vier jaar in Bolivia werkte, wist ik ook van alles over gedrag van kinderen in tehuizen, sensorische integratie en ontwikkelingsachterstanden.

Toen ontmoette ik Qiujun en vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Ik bleek praktijk en theorie samen te kunnen brengen, ik kon verbinding met hem maken en ik kon van hem houden. Over dat laatste, van iemand houden, kun je wel boeken lezen maar het is toch iets dat je moet voelen. Gelukkig voelde ik het.

Het eerste jaar in Nederland was Qiujun heel dichtbij me. Als ik dat eerste jaar omschrijf aan anderen, zeg ik altijd dat ik met hem op de bank zat want zo voelde het voor mij. Samen brachten we zijn broers naar school, haalden we ze op, lieten we de honden uit, aten we, sliepen we, lazen we boekjes, deden we boodschappen. Het was een lange maar mooie reis waarin ik het leven dat ik leidde voor zijn komst moest vertragen naar een wereld die hij aankon. Later werd zijn wereld met kleine stapjes groter en daarmee mijn eigen wereld ook.

Nu, tijdens het wachten op Chunlian, denk ik nog wel eens terug aan het gevoel dat ik me moest gaan bewijzen. Dat gevoel  ben ik helemaal kwijt geraakt. Ik weet dat ik het kan. Ik weet dat ik mijn kind kan volgen. Want misschien is dat wel de kern van het verhaal, je kind volgen en hem echt zien. Hoe groter een gezin wordt, hoe meer kinderen er gezien en gevolgd moeten worden. Dat vind ik wel spannend, gaat het lukken om alle kinderen dat te geven wat zij nodig hebben? Ik weet dat er situaties zullen komen waarin we echt met de handen in het haar zitten, waarin we het echt niet meer denken te weten. Maar ik weet ook dat we dan samen weer een oplossing zullen vinden. En waar ik bij de adoptie van Qiujun vooral bang was dat ik zou falen, zie ik het nu als een uitdaging die we samen aan kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *