Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Children’s Day

Het was Children’s Day in het geboorteland van onze kinderen, las ik. Met daarbij meteen de nadenker: Hoe waardevol hebben we deze dag gemaakt voor de kinderen?

De kinderen liggen inmiddels op één oor en ik denk na over deze vraag. Voor ‘buitenstaanders’ in onze twee moederlanden is die vraag makkelijk te beantwoorden. In Nigeria worden we soms vreemd aangekeken, maar na de uitleg dat wij voor de kinderen zorgen, krijgen we vooral veel duimen omhoog en veel ‘God bless you’s’. In Nederland wordt net zo goed te pas en te onpas gezegd dat we, ahum, goed werk doen voor ‘deze kinderen’. Dat klinkt ons bizar in de oren. Zorgen voor onze kinderen maakt ons niet tot Superman en Moeder Theresa, het maakt ons ouders van twee prachtige kinderen die via adoptie bij ons gekomen zijn.

Het is op de kleurencombinatie na (twee witte ouders en twee bruine kinderen) ook niet zo opvallend dat adoptie nog dagelijks duurt en dat adoptie elke dag een bijzondere ‘kleur’ geeft. Geadopteerd is voor veel mensen tenslotte iets wat een paar maanden, of een paar jaar duurt. Daarna is het uiteindelijk het opvoeden van koningsdag vierende bruine-boterham-met-kaaseters die toevallig een exotische geboorteplaats in het paspoort hebben. Het idee dat adoptie voorbij is als kaas en koningsdag ingeburgerd zijn, klinkt ons bizar in de oren. Maar als we dan geen Superman, geen Moeder Theresa en ook geen gewoon gezin zijn…hoe (on)gewoon waardevol was deze dag dan voor onze kinderen?

Ik zal vertellen wat wij vandaag hebben gedaan. We hebben onze oudste zoon (ziek) thuis gehouden van school, omdat hij last heeft van een gezondheidsbeperking waardoor zijn onderwijsbehoefte chronisch niet matcht met het aanbod binnen het reguliere onderwijs. Hij mag binnenkort vermoedelijk naar een school waar hij in alle rust en veiligheid mag opbloeien. Dat gaat vast een betere match worden. Tot dan krijgt onze zoon regelmatig rustdagen van ons en met ons.

Ondertussen zijn wij met onze jongste zoon naar een reguliere basisschool geweest om te zien of daar een match is tussen onze peuter en weer een andere onderwijsvisie. En jawel, ook hier voelt het alsof er succes in de lucht hangt. De sfeer is goed en kritische adoptieoudervragen (wat als het thema ‘wie ben ik’ is? wat als een kind anders leert?) werden naar tevredenheid beantwoord. De school werd door onze peuter meteen ehm..geadopteerd? als ‘mijn school’. Nou goed, voorzover een peuter die het Nederlands nog maar een ruim jaar hoort, dat verstaanbaar kan uitspreken.

Na alle gewichtige zaken zoals scholen bellen en bezoeken, was er tijd om te spelen, te praten, te lachen, te mopperen, te knuffelen, te huilen en te troosten.

Een ziekmelding, een aanmelding voor school en wat spelen in en rond het huis dus. Hoe waardevol hebben we deze dag gemaakt voor de kinderen? De tijd zal het leren of beslissingen waardevol blijken te zijn. De jongens liggen ondertussen ontspannen in (of op hun verzoek naast) hun bed te slapen, in alle rust, veiligheid en in het vertrouwen dat wij er zijn om morgen weer een nieuwe dag met ze in te gaan.

Ondertussen waren wij al voor het aanvragen van onze beginseltoestemming al af van het idee dat wij met adoptie kinderen in één klap een waardevol leven geven (als we die gedachte al ooit gehad zouden hebben).

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *