Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Chinese balans vinden

Met twee kinderen uit China is het redelijk logisch dat het land China een bepaalde rol speelt in ons gezin. Als eetland, maar ook als vakantieland. Waar we normaal gesproken dol zijn op afwisseling en liever niet vaker naar één plek gaan, maken we wel uitzonderingen.

Zo bezochten we Mallorca w15 10 05 Karen - Chinael tien keer; simpelweg omdat Pepijns opa en oma daar woonden. Inmiddels zijn beiden overleden, waardoor Mallorca voor ons niet meer die speciale lading heeft. De zon schijnt overal en de zee is ook op heel veel andere plaatsen mooi.

Maar China, dat is andere koek. We hebben er ook familie, al weten we niet wie ze zijn en zijn zij niet eens op de hoogte van ons bestaan. Omdat we het belangrijk vinden dat de kinderen hun geboorteland leren kennen, gaan we er met enige regelmaat naartoe: voor vakantie, of om te zoeken (dat laatste ook een keer zonder hen) en ik zelfs nog een keer om vrijwilligerswerk te doen voor Red Thread Charities.

Als we daar aankomen voelt het vertrouwd en bekend. Hoe het ruikt, de drukte, de mensen, het gepraat; zelfs het gestaar (in sommige gebieden meer dan anders) zijn we gewend. Of het voelt als thuiskomen kan ik niet zeggen – het is niet mijn thuis, maar ik voel me er wel op mijn gemak, meer dan in veel andere landen.

Oudste zoon – niet Chinees, maar biologisch eigen – heeft er een stuk minder mee. China… Tsja, been there, done that is het voor hem. Het eten kan hem niet echt bekoren. Wil je hem gelukkig maken? Dan eten we bij KFC of Pizza Hut! Niet bepaald iets waarvoor wij zover willen reizen. De overige vier Vissers maak je gelukkiger met een maaltijd bij Grandma’s Kitchen, écht Chinees eten dus.

In 2012 waren we er een maand lang en was het regelmatig spitsroeden lopen tussen de belangen van de kinderen. Middelste kreeg in Wenzhou alle aandacht, ook van de media. Jongste kind kreeg in Hangzhou een ontvangst-als-warm-bad door pleegoma en diens familie. Maar oudste dan? Die was het thema China na een week of twee spuugzat. “Alles gaat over China en adoptie!”. Heel begrijpelijk natuurlijk. Om die reden hebben we een dag voor hem ingelast: hij mocht kiezen wat we gingen doen en eten. Dat werd een dagje pretpark (erg leuk!) en eten bij Pizza Hut.

In 2016 hebben we weer een zomervakantie in China gepland, tot zijn ongenoegen. Pleegoma van de jongste is inmiddels de 80 gepasseerd, dus we willen er graag nog een keer langs. Oudste zoon zou liever naar Amerika, Nieuw-Zeeland of wáár dan ook gaan – als het maar niet China is! Na enig puzzelen en overleggen besloten we het dit keer zonder hem te doen. Een week bij opa, een week bij een vriendje, dat moet lukken toch?

Allemaal geregeld. Hij was in eerste instantie heel blij – en toch bedacht hij zich. Want het was toch wel erg lang, zo zonder ons… En China was misschien toch niet zo erg. “Als we maar nieuwe dingen gaan doen, niet weer precies hetzelfde als in 2012!”. Dat kunnen we niet garanderen (Wenzhou en Hangzhou komen zeker weer voorbij), maar we voegen er zeker nieuwe elementen aan toe. Nu hij toch mee gaat gaan we onze oorspronkelijke drie weken én toppen we het af met een bezoek aan Hong Kong Disney.

We zijn heel benieuwd hoe het dit keer uitpakt. Allemaal ouder en wijzer en hij een iets ontwikkeldere smaak… Op hoop van zegen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *