Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de zevenjarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Communiceren kun je leren

Voor mijn werk volgde ik een aantal cursusdagen: verbindend communiceren, situationeel leidinggeven en coachend leidinggeven. Tijdens deze dagen dacht ik: mijn werkdag begint vaak ‘s ochtends rond half 7.

Het is best een uitdaging om verbindend te communiceren als de kleine persoon waarmee je wil verbinden vooral niks van dit alles wil. “Kom we gaan opstaan”, “Nee, nog niet”.
Even wassen: “Ik wil niet wassen, vandaag doe ik alleen mijn gezicht.”
“Hier liggen je kleren”: “Ik wil die broek niet aan.” “Die heb je gisteren zelf uitgekozen en klaargelegd.” “Ik wil die andere broek.” “Die ligt in de was.” “Stomme mama!”
De tijd van opstaan tot de deur uitgaan is soms meer stressvol dan een hele werkdag. We zochten al naar mogelijke opties om het opsta- en aankleed gebeuren te vergemakkelijken. Ze kreeg een wekkerradio van de sint. Ze is niet onder de indruk ervan. ‘Leuke muziek hoor, ik blijf nog even liggen’.

Wat wel werkt: het tijdschema niet te strak maken, nog wat eerder opstaan om zoveel mogelijk klaar te zetten en zelf al helemaal klaar te zijn, hetzelfde ritueel en volgorde aanhouden. Kleren de avond ervoor al klaarleggen, broodtrommel al klaargemaakt in de koelkast, enzovoort.
Daarnaast dus zoveel mogelijk op een positieve manier communiceren. Een uitdaging onder tijdsdruk. Want ook al begint het hele circus eerder, N heeft een bijzondere skill ontwikkeld, ze kan altijd een rem inbouwen. Een rem in de vorm van dansen in haar ondergoed, een half uur op ‘t toilet zitten, gedoetjes over de kleur shirt of welk ander kledingstuk dan ook, of aan haar bureau nog even een tekening willen maken voor het aankleden. Op sommige dagen is dat geen probleem en maak ik zelfs een dansje mee. Echter, ik heb ook dagen dat ik om 8 uur een eerste overleg heb en dus op tijd MOET zijn op het werk.

Ik heb haar wel eens met pyjama nog aan, mopperend de auto in gezet met tas kleren mee, met aan oma de taak het geheel glad te strijken. Ook heb ik wel eens gezegd dat ze dan maar in pyjama naar school moet, en dat de tijd loopt, en ik gewoon ga, haar meenemend met wat ze dan ook aan heeft of niet aan heeft. Meestal helpt dat dan enigszins, maar gezelliger wordt het er niet op natuurlijk. En didactisch kan daar ook wel wat van gevonden worden natuurlijk.

Anyway, de wereld kan niet altijd precies draaien zoals mijn dochter wenst, en ik ben niet altijd de meest rustige ouder die alle tijd van de wereld heeft. Dat is zo. En we werken eraan om de communicatie zo gezellig mogelijk te houden. Af en toe gooien we er een stickerkaart in voor wat stimulans. Maar de laatste tijd kan ze zelf ook reflecteren en aangeven dat haar gedrag niet handig is als we het druk hebben en dat ze de volgende keer heus beter mee zal werken, wat dan gelukkig ook meestal gebeurt. Deze momentjes “vieren” en benoemen we dan natuurlijk, en een gecomplimenteerd meisje straalt dan snel, gelukkig.

De gouden tip heb ik nog niet, wel weet ik dat mijn dochter mijn grootste leermeester is als het aankomt op rustig blijven en juist dat verbindende communiceren. En misschien zijn deze uitdagingen er juist om van te leren, als moeder en dochter én als mens.

Dankjewel lieverd!