Avatar

Sabine van Staden

Confronterend – deel 2

Dametje-lief was aan de beurt voor een spreekbeurt. Eigenlijk wist ze niet zo goed waar ze het over moest hebben. Nieuw, want voorgaande jaren had ze daar eigenlijk iedere keer wel een duidelijk beeld bij.

20160209 Sabine - confronterend 1Zo wilde ze het in groep 4 over haar land van herkomst hebben – Nigeria. Ze deed haar verhaal in haar Nigeria-kleren, deelde plantainchips uit, liet geld zien en vertelde het verhaal dat ze had opgeschreven. Groep 5 zag het verhaal over de schildpad en giechelend zocht ze het plaatje van de bijtschildpad op, om deze meer dan levensgroot op het digiboard te kunnen projecteren. Dikke hit bij de jongens van de klas. In groep 6 kwam toevallig de Paddington-film uit. Paddington is haar lievelingsknuffeltje en ze greep het aan om een en ander over de boeken, de schrijvers, de tekenaars en het verhaal zelf te vertellen. De afsluiting was de hilarische trailer van de toen nog uit te komen film. Ook dat viel in de smaak.

‘Maar waar moet ik het nou over hebben, mama?!’ Ze had werkelijk geen idee. Zei ze. Want éigenlijk… eigenlijk wilde ze het met haar klas hebben over iets heel privé. Ondervoeding. En wat dat met je lichaam en je hersens doet. Wat dat met haar gedaan heeft. ‘Maar ik durf het niet, mama, ik ben bang dat ik ga huilen.’ Ze week uit naar een veilig onderwerp: een dier. De panda. Waarom? Nou, ze vind de film ‘Kung Fu Panda’ erg leuk. Juf was het er eigenlijk niet mee eens – in groep 7 wordt je geacht het over iets anders te hebben, maar helemaal duidelijk wat juf dan in gedachten had werd het niet. ‘Je moet wel wat meer vertellen dan alleen over het dier. En het mag geen huisdier zijn!’ Ja, duhuh, dát snapte ze echt wel … rollende ogen richting de juf en bijna naar de gang gestuurd..

Er werd grondig onderzoek gedaan. Ze las zes boeken door – op zich al bijzonder – en schreef al haar verkregen informatie uit. Dat laatste moest van mij – door te schrijven neem je stof beter op dan wanneer je het direct intikt. Wetenschappelijk bewezen. Zegt men. Voor haar geldt het in ieder geval. Er werden leuke plaatjes gezocht voor in de PowerPoint. Er werd structuur aangebracht. Ze haakte en bleef te veel hangen aan haar tekst. Twijfelde aan zichzelf. Ik draaide een nieuwe hand-out uit en vroeg haar het verhaal te vertellen aan de hand van haar sheets. Bingo. We kochten bamboescheuten om de klas te laten proeven, we zochten een filmpje waarin de eerste 100 dagen van pandababy’s getoond worden en ze was er klaar voor. Zenuwachtig, uiteraard. Aan zichzelf twijfelend, uiteraard.

20160209 Sabine - confronterend 2Halverwege de dag waarop ze haar spreekbeurt hield, kreeg ik een mail van juf. Na afloop van de spreekbeurt, waar ze overigens van klas én juf een ‘goed’ voor kreeg, had ze verteld dat ze het éigenlijk over iets anders had willen hebben. Klas nieuwsgierig en juf gaf ruimte – en daar ging ze. Ze vertelde over hoe ondervoed ze was toen ze in Nederland kwam. Over haar hele dikke buikje en hele dunne beentjes. Ze vertelde wat ondervoeding met haar hersenen had gedaan en waarom ze dus wel veel begreep en er over kon praten – maar ook soms ineens geen simpele sommen kon maken. Of snapte wat er gevraagd werd bij een opdracht met drie stukken. De klas reageerde waanzinnig. Er werden hele goede vragen gesteld en zij gaf doordacht antwoord. Juf hield haar al die tijd goed in de gaten – trekt ze het wel? Ze trok het. Uiteindelijk breidde juf er een eind aan. Met dametje sprak ze af later de bewuste uitzendig van Klokhuis in de klas te bekijken. Dame zei toe haar – zeer privé en confronterende – fotoboeken van de reis en het eerste jaar mee te nemen. Of ik het daar mee eens was.

Mee eens? Mijn kind besluit zelf een enorme stap in verwerking en aanvaarding en ontwikkeling te zetten bij een groep en een juf waar ze zich veilig voelt… ik geloof niet dat ik daar nog iets over te zeggen heb! De deal is dus gemaakt. Ergens in februari op een van de dagen van deze juf – want helaas is de duo-juf terug en moeten we er allemaal aan wennen haar niet meer dagelijks tot onze beschikking te hebben – gaat de klas de uitzending bekijken. En als ze dan een beetje moet huilen, dan geeft dat niet. Dan wordt ze opgevangen door haar klasgenootjes en juf en is mama in de buurt als het nodig blijkt te zijn. Wat is het toch een geweldig kind. Om supertrots op te zijn! En wat een fijne klas is het toch. Ik liep de rest van de dag blij te huppelen.

Oh, en of ik even op wilde letten. Ze had namelijk na haar spreekbeurt ook nog flink lopen balen omdat ze twee dingen vergeten was te vertellen. En ze had zich door niets en niemand laten overtuigen dat het niet erg was. Twee vriendinnetjes gaven haar goedmoedig op haar kop. Goed is het hoogst haalbare. Niemand had het gemerkt. ‘Ja, maar IK wel’, zei ze. En huilde even bij me uit om daarna alsnog blij te zijn met haar cijfer. Wat is het toch een bijzonder kind…

Reacties (2)

  1. Avatar Zindzi schreef:

    Oh Sabine wat een mooie blog, en wat een bijzondere, stoere en dappere dochter heb je!

  2. Avatar Annemiek Wils schreef:

    Wohhhh, wat een stappen maakt ze! Knap hoor, een dikke pluim voor haar én voor jou! Mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *