Avatar

Jinny Biesot

Ik ben Jinny en samen met Olaf aspirant-adoptieouder. We hebben ons in november 2015 ingeschreven bij Stichting Adoptievoorzieningen en volgen nu ons bijzondere pad naar ons gezin.

Cursusdag 1 – herken je mijn logo?

En daar staan we dan, voor de Aristozalen in Utrecht. Het is de dag van de cursus! Afgelopen donderdag was het moment ein-de-lijk daar, het startsein van ons officiële adoptietraject!

De dag begon met vreemde kriebels in mijn buik. Ik was benieuwd of ik mensen zou herkennen van de informatiebijeenkomst van februari 2016. Daarnaast benieuwd naar de rest van de groep en de cursus zelf. Maar ik had vooral het gevoel dat er iets staat te gebeuren; iets moois… We zijn op tijd weggereden, want er was 2 millimeter sneeuw gevallen en we willen echt op tijd zijn. De auto staat geparkeerd, ik pak mijn spullen en we lopen het zalencomplex binnen. Ik kijk nieuwsgierig naar de mensen die bij de deur staan.

Er stapt een vrouw op me af en ze vraagt geheimzinnig: ‘herken je mijn logo?’. Even voelt het alsof ik in ‘Wie is de Mol’ zit en ik werp vluchtig een blik op haar naamkaartje en herken het logo van Adoptievoorzieningen. Ik knik vlug en we worden doorgelaten. We moeten beiden tekenen voor aanwezigheid en krijgen instructies mee voor koffie en thee. We zijn het 5de stel dat binnen is en net na ons arriveert het 6de stel. We gaan dit met 8 stellen doen. Olaf en ik pakken een kop koffie en kijken even om ons heen. Er zitten een paar andere stellen, maar ik weet niet zeker of die bij onze groep horen. Ik zie nog een paar stellen binnenlopen en voordat ik het weet worden we gevraagd mee te gaan. We lopen naar boven en gaan allemaal zitten. Lotty en Hilda nemen het woord en daar gaan we dan…

De uren vliegen voorbij; we maken kennis met elkaar, stellen elkaar vragen over leeftijd, gezinssituatie, motivatie voor adoptie etc. Best wel intieme vragen voor de volle 5 minuten dat we elkaar kennen. Nu zijn Olaf en ik vrij open, maar ik voel dat sommige mensen nog niet klaar zijn om zoveel te delen. En dat begrijp ik wel. We zitten daar allemaal met een reden en de weg hier naartoe is vaak moeilijk geweest. We hebben al zoveel van onszelf (letterlijk en figuurlijk) bloot moeten geven. We hebben details van zaken moeten delen die je normaliter alleen deelt met je partner.

Het thema van vandaag is de adoptiedriehoek; de geboorteouders, het adoptiekind en de adoptieouders. Allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden. We zien een filmpje van een geboortemoeder die 6 weken na de adoptie een ontmoeting heeft met de adoptieouders en de baby. Het voelt ongemakkelijk om hier getuige van te zijn; geluk en verdriet zitten hier samen aan 1 tafel en het kindje kraait rustig en heeft geen idee wat er allemaal gebeurt. Ook hebben we het over gedrag dat kindjes kunnen vertonen met de vraag waar dit vandaan kan komen. Het is een soort ‘omdenken’.

We zien diverse situaties waarin een pleeggezin en een kindertehuis een rol spelen. We beseffen hoeveel invloed de herkomst heeft op het verhaal van een kindje en welke rol wij kunnen spelen om dit verhaal compleet te maken. Hilda komt op een gegeven moment met een verzoek; of we onszelf weer even terug willen werpen naar de leeftijd van 4 jaar. Ze leest een verhaal voor met daarin onszelf in de hoofdrol en beschrijft een situatie waarin een kind wordt voorgesteld aan de ‘nieuwe ouders’ en de gebeurtenissen die daarop volgen. Ik luister met mijn ogen dicht en voel verwarring, angst en verdriet… het gevoel dat je helemaal ontheemd bent en geen idee hebt wat je overkomt…. en dat is de reden dat ik er niet tegen kan dat mensen zeggen dat een adoptiekindje geluk heeft gehad of zich moet prijzen met de adoptie. We spreken weliswaar over een driehoek, maar 1 zijde heeft in deze verhouding geen stem…

 

We hebben een nieuwe blogger: vanaf deze week blogt Jin over haar ervaringen als aspirant-adoptieouder. De bovenstaande blog heeft ze al eerder op haar eigen blogsite gepubliceerd (getuige de 2 mm sneeuw).

Reacties (4)

  1. Avatar Mirjam schreef:

    En in de meeste gevallen 2 zijden.

  2. Avatar Alinda schreef:

    Welkom Jinny! Wat een herkenning. Alsof ik zelf weer bij de eerste cursus-bijeenkomst zit.
    Nu is het dan echt begonnen. Veel succes met jullie procedure!

  3. Avatar Barbera schreef:

    Hoi Jinny, wat herkenbaar allemaal. Wij hebben ons sinds begin 2013 ingeschreven en staan nu 20 maanden op de wachtlijst voor Thailand. Dit vind ik echt de moeilijkste periode. Je hoort helemaal niets, totdat je een telefoontje krijgt. Geniet van de cursus. Dat is echt waardevol en heel veel succes met jullie vervolgprocedure

  4. Avatar Jinny Biesot schreef:

    Excuses, ik had de reacties niet gezien! Dank je wel voor het warme welkom.
    En super spannend lijkt me dat wachten. Heel veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *