Avatar

Jinny Biesot

Ik ben Jinny en samen met Olaf aspirant-adoptieouder. We hebben ons in november 2015 ingeschreven bij Stichting Adoptievoorzieningen en volgen nu ons bijzondere pad naar ons gezin.

Cursusdag 2 – ik durf het aan met jou

Afgelopen week was het cursusdag 2 voor ons. We waren al vroeg op pad naar het brand spanking nieuwe pand in Houten want de storm raasde over het land en we wilden natuurlijk op tijd zijn.
Het thema van deze dag was ‘een band opbouwen’, oftewel hechting.

Hilda van Adoptievoorzieningen begon de middag met een verhaaltje en nam ons mee op een trektocht. We lopen een route en op die route moeten we over een paar gammele bruggen. Aan ons de vraag of we er overheen zouden gaan, op welke manier, zijn er voorwaarden, of ga je gewoon helemaal niet.
Je begrijpt dat in dit verhaal de brug natuurlijk als een kaartenhuis in elkaar zakt zodra we veilig de overkant hebben bereikt en dat er op onze tocht nog zo’n brug is. De prangende vraag is dan: ‘wat doe je bij de tweede gammele brug? Ga je er overheen, durf je het aan?’.
Deze afweging moeten kindjes maken die worden geadopteerd; hoe stevig is de brug waar ik overheen moet naar een gezin? Is het veilig? Durf ik dit? Mijn ervaringen zijn niet positief, alles in me waarschuwt me. Durf ik het aan?
De brug zelf is een metafoor voor ons als ouders en de perceptie. Denken wij dat we een solide, veilige brug zijn met alles er op en er aan; voor een kindje zijn wij een gammele brug die nog net met één draadje vast hangt en waarmee hij of zij ervaring heeft dat het volledig onder de voetjes kan instorten, alsof het niets is.
Hiermee komt bepaald gedrag dat voortvloeit uit de geschiedenis van het kindje en de ervaringen die hij of zij heeft. Gedrag waarmee ze vertrouwd zijn of gedrag om te testen hoe stevig die brug is, want de ervaring leert dat die brug kapot gaat.

Aan ons de vraag hoe we hiermee omgaan, want aan de ene kant kan je niets verwachten, maar aan de andere kant kan je alles verwachten.
Je moet elkaar leren kennen en anticiperen op het gedrag van het kindje. Het kindje moet langzaamaan het vertrouwen krijgen en voelen ‘ik durf het misschien wel aan met jou’. Dit zal tijd nodig hebben en alertheid als het gaat om gedrag. Maar het heeft vooral heel veel liefde nodig, een veilige omgeving, regelmaat en een heleboel geduld.
We gaan helemaal terug naar de ontwikkeling van de basisveiligheid van een kindje, iets wat in een normale situatie opgebouwd wordt vanaf de geboorte en wellicht nog wel voor de geboorte.Ongeacht de leeftijd kan het zijn dat een kind nog nooit een unieke, duurzame, emotionele en wederkerige band heeft opgebouwd met een volwassene (= de definitie van hechting in dit geval).

Het besef dat we het hier niet over voorbeelden hebben, maar over echte kindjes breekt mijn hart. De filmpjes die ons getoond worden van ouders die werken aan hun band met hun kinderen en de emoties en struggles die daarbij komen kijken, maken me humble en vol bewondering. En het gaat hierbij niet alleen om kinderen boven een bepaalde leeftijd, maar ook baby’s. Leeftijd maakt niet uit, leed laat diepe wonden achter.

Olaf en ik vonden het een leerzame middag met iedere keer een stukje meer besef. Het inleven en het op papier zetten van hele concrete stappen geeft dit een extra dimensie.
Adoptievoorzieningen staat in ieder geval altijd voor ons klaar. Als we twijfels hebben of moeite met het interpreteren of handelen zodra ons kindje bij ons is, dan kunnen we altijd professionele hulp inroepen. Fijn om te weten dat wij een beroep op hen kunnen doen.

Olaf en ik durven het aan met elkaar, nu hopen dat we ons kindje alles te kunnen bieden zodat hij of zij het ook aandurft met ons.

 

De bovenstaande blog heeft Jinny al eerder op haar eigen blogsite gepubliceerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *