Avatar

Jinny Biesot

Ik ben Jinny en samen met Olaf aspirant adoptieouder. We hebben ons in november 2015 ingeschreven bij Stichting Adoptievoorzieningen en volgen nu ons bijzondere pad naar ons gezin.

Cursusdag 3: een litteken op je ziel

Afgelopen week was cursusdag nummer 3. Wat vliegt de tijd! Zo zijn we meer dan een jaar aan het wachten en nu zijn we al over de helft van de cursus.

Het thema van deze dag was ‘stress, verlies en rouw’.  Niet de meest luchtige onderwerpen, maar wel enorm noodzakelijk om te bespreken. Naast hechting is dit een thema waar elk adoptiekind mee te maken heeft, ongeacht leeftijd of situatie. Ze verliezen altijd iets; mensen om hen heen, hun bekende omgeving, geuren, kleuren…Ook al is hun situatie verre van ideaal; het is hun situatie, dit is wat ze kennen.

We hebben het over stress; een onderwerp dat iedereen begrijpt, want we hebben er allemaal mee te maken (gehad). Volwassen mensen leren om te gaan met stress en hebben het vermogen dit te reguleren. Mits je opgegroeid bent met de basisveiligheid op orde. Zodra daar een kink in de kabel zit dan weten we eigenlijk helemaal niet zo goed hoe we met stress om moeten gaan en al helemaal niet hoe we ervoor moeten zorgen dat de stress afneemt. Kinderen kunnen dan bepaald gedrag vertonen en we krijgen tips hoe we dit kunnen herkennen, erkennen en hoe we hier het beste mee om kunnen gaan.

Ook hebben we het over de 5 fases van rouw gehad (ontkenning, boosheid, verdriet, wanhoop/hoop, aanvaarding). De tip hierbij was dat we als ouders ervoor moeten zorgen dat we onze eigen verliezen verwerkt hebben, want vaak raken adoptiekinderen oud zeer. Het kan zijn dat ze iets triggeren. Als je dan helemaal van de kaart bent vanwege je eigen emoties, kan je er niet zijn voor je kindje op dat moment.

We beseffen meer en meer hoeveel verschil er zit tussen het krijgen van een kindje en het krijgen van een adoptiekindje. Deze kindjes hebben heel veel hetzelfde, maar toch ook andere dingen nodig. Toestemming om verdrietig te mogen zijn,  informatie om te kunnen accepteren hoe ze zijn gekomen tot waar ze nu zijn, iedere keer terugpakken naar die basisveiligheid.

We zien een filmpje van een gezin met 3 kinderen uit Nigeria. Eén van de jongens was afstandelijk en minder toegankelijk. Het gezin had het advies gekregen om  hem te behandelen als een jongen van 1,5 jaar oud. En dat was moeilijk, want dit jongetje was 6 jaar oud en had (moeders woorden) een waffel van 12, want hij kwam uit een tehuis en daar had hij geleerd niet over zich heen te laten lopen. Er deed zich een moment voor dat ze de kans kreeg hem in haar armen te nemen en dat deed ze. Ze troostte hem, suste hem, wiegde hem als een baby en ineens liet hij los. Ineens durfde hij zijn zware rugzak los te laten en werd hij weer klein. Het terug gaan naar zijn babytijd, zijn basisveiligheid, gaf hem wat hij altijd had gemist.

Ook een voorbeeld van een kindje dat met 9 maanden naar Nederland was gekomen. Op zijn 9de ging het gezin verhuizen en het kindje werd ineens heel stil en teruggetrokken. De vooravond van de verhuizing vroeg het kindje: ‘Als jullie gaan verhuizen, waar moet ik dan wonen?’. De ouders waren met stomheid geslagen; ze waren al zo lang een gezin en hadden er helemaal niet bij stil gestaan dat dit een issue zou zijn voor hun kind.
En dan besef je dat hoe fijn kinderen het ook hebben in hun gezin, ze hebben altijd een litteken op hun ziel. De wond kan genezen met heel veel liefde en aandacht, maar het litteken blijft in meer of mindere mate aanwezig.
Alle voorbeelden die we krijgen zijn echt; het is de realiteit… en elke keer breekt mijn hart op 15 verschillende manieren en bij sommige filmpjes vecht ik tegen de tranen.

En natuurlijk draait niet alles om rouwverwerking. Lotty vertelde dat een meisje uit Thailand ineens uit het niets tegen haar ouders vertelde dat ze graag naar Thailand wilde. De ouders waren meteen alert, alle alarmbellen gingen af. Ze vroegen het meisje waarom ze naar Thailand wilde en het meisje antwoordde: ‘Omdat het me stoer lijkt om met een olifant op de foto te gaan’. Zo simpel kan het ook zijn :-D.

Het laatste uur van de cursusdag zijn we in 3 groepen uiteen gegaan. 2 mannengroepen en 1 vrouwengroep. Aan de hand van kaartjes waar uitspraken over adoptie op stonden, hadden we een gesprek. Het was fijn om even zo met elkaar te praten en wat meer over elkaar te weten te komen.
En het gaf eens te meer aan hoe hobbelig de weg naar een gezin kan zijn en deze weg … deze weg is not for the faint-hearted.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *