Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Een dag en een nacht verschil

We waren even off air, of liever gezegd ‘in the air’. Een kleine vijf maanden was ons gezin in Nigeria, waarvan de laatste zeven weken gescheiden tussen Nederland en Nigeria, maar dat later. We zijn er weer, althans: we doen al een maand pogingen tot landen of nog wat doorzweven in de druk-genoeg bubble tussen Nigeria en Nederland.

Als ik vanuit huis naar buiten kijk, is de wereld nog hetzelfde. De wereld is ondertussen door gegaan met draaien: van nieuwe president in USA tot veel gezegd en geschreven in Nederland over adoptie. Maar eind april, begin mei, is de boom in onze tuin nog altijd roze. Net als vorig jaar.

Desondanks is er veel veranderd, voor iedereen in ons gezin. Ik, we, nemen je graag mee naar die eerste intieme dagen in Nigeria: bol van verandering, warmte, vaak geen stroom of water, zweten in een klamboe, verwachte en onverwachte ontmoetingen.

We landen in Nigeria, afgelopen november, met als voorlopig laatste stop: om 23.00 uur de aankomst op ons slaapadres voor de eerste paar dagen. ‘We’ is in dit geval: onze grote zoon, kleine zoon en het duo dat tot geluk van de kinderen eeuwenlang samen meereist door Nigeria, niet gestoord door werkdagen en schooldagen die voor talloze keren afscheid zorgen, wij die hun twee ouders mogen zijn. Dit is wat ik toen schreef:

Na die aankomst om 23.00 uur, een kort nachtje en een lange dag verder. Dag 2 van onze trip door Nigeria zit erop en om 20.00 uur ligt iedereen al te slapen. Onze kleine zoon en onze jongste hebben ook al een middag tukje gedaan. Hee. Ho wacht… Onze jongste…?

Yep. Vandaag begon de dag al vroeg. Gelukkig was ikzelf de enige die weinig sliep. Verkoudheid en de warmte, het is hier cold turkey wennen aan de Lagosiaanse warmte, meestal zonder airco of ventilator. De generator wilden we vanavond weer aanzetten, maar helaas, we zitten denk ik zonder diesel. Maar hey, no complaints: het was vandaag wel De Dag.

Vanmorgen stond er iemand voor de deur, dat is hoe het ging. De chauffeur bracht een bekende nanny en ons meisje. Stilletjes en verlegen stond ze daar, ons ukje. Haar haar is zorgvuldig gevlochten want het is in de maanden wachten zorgvuldig verzorgd en niet geknipt! Kun je het je voorstellen? Een kleine trotse little queen met haar duizend kraaltjes, eindelijk bij de papa en mama en broers waar ze zo lang op wachtte. Onze beauty, wat vond ze het spannend, maar wat deed ze het goed. We hebben even iedereen aangewezen en bij de naam genoemd, een inderhaast tevoorschijn getoverde pop gegeven en onze oudste zoon ontpopte zich als de grootste Broer: zijn geliefde ambulancebeer mocht even bij zijn zusje knuffelen. En dat was het eigenlijk. Er werden wat afspraken gemaakt, we zien de nanny’s misschien nog voor we naar Osogbo gaan, de chauffeur zou ons later vanochtend nog ophalen en that’s it. We zijn gezin van vijf. Onze jongste liep mee naar de woonkamer, heeft wat gespeeld en we gingen op weg voor de eerste rit als familie van vijf: op naar de office om wat papieren te droppen, geld te wisselen en vooral hallo te zeggen. Wachtend op het geld, hebben we buiten wat gedronken en daar bleek onze jongste lieve Yoruba-liedjes te brabbelzingen, al behoorlijk te kunnen tellen en te genieten van het nadoen van iedereen. Ze nam op de trip trouwens liever een boekje mee dan haar pop, onze smart girl.

Na de office zijn we nog naar de supermarkt geweest en manlief naar de MTN om via een uitgebreide procedure twee simkaarten aan te schaffen. Dat duurde net effe te lang voor iedereen. Al wachtend in de auto werd ons meisje na een hazenslaapje erg verdrietig. Jongste zoon moet sowieso erg wennen aan het in Nigeria zijn, hij is een man van gewoontes en alles is anders dan zijn gewoontes. Onze oudste had wonderlijk veel geduld met de kleintjes. Ons meisje huilde als een baby, zo hartverscheurend als zij snikt… gelukkig konden we haar snel weer happy maken: thuis weer lekker eten, even rust en naar de wc op momenten dat je dat wilt. Een smile van oor tot oor!

’s Middags rustiger aan in en om het huis. Wat spelen met nopper en duplo, tot we het eten van gisteren opwarmden. Ivm vegetarisch eten en wel kip in huis hebben…hebben we alle kip maar aan ons meisje gegeven.  Als groot gezin aan tafel, gek joh!

In het halfdonker alle slaapspullen vinden, lukte niet, dus moest onze jongste het doen met een reserve oud broekje/shirtje. Ze was er blij mee. Als iets okee is, krijgen we een knikje. Dat deed onze jongste zoon ook altijd vroeger. Als het echt heel fijn is, krijgen we een glimlach. En als het grappig is, de liefste giechel ever.

Alle tanden gepoetst, iedereen in bed en iedereen in slaap. Het klink simpel, maar het is even heel vermoeiend allemaal nog. Ons meisje gaat zich wel redden tussen de boys. Oudste is dolblij met alles in Nigeria (bij een gewone straat: oh wat is Nigeria toch moooooi. En is een hagedis, nou een reptiel of een zoogdier, ik zag er twee! En wat heeft Auntie  een geweeeeldig huis voor ons uitgezocht.) Kleine zoon geniet ook hier en daar, maar moet echt nog even wennen. Hij sliep pas, toen hij zwaankleefaan lekker in het grote bed erbij mocht. Daar liggen nu dus twee boys. Hoe wij gaan slapen, dat moeten we nog even zien. Ons meisje vindt haar slaaptentje naast ons bed nog prima vooralsnog. En met elkaar…gaan we op weg naar dag 3.

Reacties (2)

  1. Avatar marion schreef:

    Van harte Hilde! Lees je blog met plezier. Moppie 3. Ritmisch ontvangen, heerlijk! Meer, graag.

  2. Avatar Sabine schreef:

    Moooooooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *