Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Dat doet die van mij ook

Wij zijn overdreven ouders. Watjes zijn we. Zeurpieten. Veel te voorzichtig. We doen het niet goed, pakken het verkeerd aan. We doen vreemde dingen, zoals emoties en gedrag benoemen. We straffen amper, zijn veel te lief, te geduldig. Rare ouders, dat zijn we. Althans, in de ogen van anderen.

Opvoeden doe je nooit alleen. Patrick - doet die van mij ook 1Je krijgt te maken met familie, vrienden, juffen en meesters, hulpverleners, de buren, mensen op straat, de gehele maatschappij kijkt eigenlijk mee. En iedereen heeft een eigen mening over hoe je kinderen kan opvoeden. Vaak gebaseerd op eigen ervaring. En daar is niets mis mee. Bij geen enkel kind wordt er een gebruiksaanwijzing geleverd, we moeten het allemaal zelf uitzoeken. Gemiddeld komt een groot deel van de kinderen goed terecht, dus ergens zullen we het allemaal wel goed doen.

Ook wij doen ons best om onze kinderen zo op te voeden, in de hoop, dat we uiteindelijk verstandige kinderen kunnen loslaten, die stabiel en evenwichtig in de maatschappij staan. Sterk genoeg om een mooi leven op te bouwen. Dat delen we met vele andere ouders. En natuurlijk deel je ook elkaars ervaringen. En daar kan het wel eens gaan wringen. Want er is een zinnetje dat regelmatig terugkomt:

‘Ach ja, dat doet die van mij ook. Hoort bij de leeftijd.’

En hier staan we even stil. Want ja, we delen veel als ouders. Maar er is een stuk, dat we niet met de meeste ouders delen. En daar wordt vaak aan voorbijgegaan, of juist gebagatelliseerd. Onze kinderen hebben een achtergrond, die verschilt van de meeste kinderen. Op zeer jonge leeftijd diverse scheidingen meegemaakt, leven in een tehuis, weinig liefde, weinig warmte, weinig veiligheid. En misschien zie je dat niet aan de buitenkant, maar aan de binnenkant laat dat zeker sporen na. Ooit heel mooi verwoord door een geadopteerde, ik zal zijn woorden nooit vergeten:

‘Je moet jezelf zien als een glazen beeld. Na je geboorte wordt het kapot gegooid op de grond en daarna weer gelijmd. Alles zit weer bij elkaar, maar toch zul je altijd de barsten blijven zien.’

‘Ach ja, dat doet die van mij ook. Hoort bij de leeftijd.’

Ja, dat klopt. Maar ik voel me als adoptieouder verplicht om altijd alert te blijven. Hoort het inderdaad bij de leeftijd? Dat hopen we! Maar hoort dit bij de normale ontwikkeling of kunnen er ook andere zaken spelen? Is het misschien toch adoptie gerelateerd? Altijd die vraag op de achtergrond.

Onze kleine slaapt al weken niet, altijd huilen wanneer hij ’s nachts wakker wordt. We blijven steeds bij hem en gaan pas weer wanneer hij slaapt.

Ach ja, dat doet die van mij ook. Hoort bij de leeftijd. Gewoon laten huilen, al duurt het een uur. Het stopt vanzelf.’

Patrick - doet die van mij ook 2‘En in gedachten zie ik kinderen in tehuizen, die inderdaad zijn gestopt met huilen, omdat er nooit iemand komt om hen te troosten. Ze geven het op. Emoties tonen, waarom? Het werkt toch niet.

Ik word er gek van! Continue daagt hij uit, met een grote glimlach haalt hij het bloed onder de nagels vandaan. Maakt dingen stuk, slaat, keer op keer. Luistert nooit, gaat maar door.’


‘Ach ja, dat doet die van mij ook. Hoort bij de leeftijd. Eens flink mopperen of goed straffen. Zet hem even op een time-out stoeltje, alleen op de gang, dan leert hij het wel af.’

En in gedachten zie ik een onzeker en bang kindje. Ik weet me geen raad! Als ik dit doe? Laten jullie me dan alleen? Hou je dan nog wel van me? En als ik dit kapot maak, moet ik dan weer weg? En als ik sla, blijf je dan nog bij me? Zelfs wanneer ik niet lief ben? Kan ik jullie wel vertrouwen?
Dus zijn we geduldig. En blijven we liefdevol. En zijn we voorzichtig. En straffen we minder snel, maar proberen we juist het gedrag om te buigen. Met woorden, met beleid. En benoemen we emoties, zodat ze zelf weer in contact kunnen komen met hun gevoelens.
En af en toe wordt dat niet begrepen door anderen. Wordt er kritiek geleverd, of erger nog, wordt er helemaal niets gezegd. Maar de blikken die dan worden uitgewisseld, worden wel degelijk gevoeld.

Het is sowieso levensgevaarlijk om kritiek te uiten over andermans opvoedpraktijken. Of het nu opbouwende kritiek of botte opmerkingen zijn, uiteindelijk komt het er op neer dat je zegt: ‘Jullie doen het niet goed als ouders.’ En zoiets doet pijn, ongeacht of het terecht of onterecht is. Want elke ouder wil het allerbeste voor hun kind. Zelfs de geleverde kritiek heeft dat als basis, als uiting van zorg, wat goed is voor het kind.
Maar vraag je eens af, misschien dat het inderdaad bij de leeftijd hoort en dat we gewoon eens even flink moeten doorpakken. Maar stel dat er altijd die kans is, dat je dan iets kapot maakt, terwijl het al zo breekbaar is. Dat het gevolgen zou kunnen hebben voor de rest van hun leven. En als ouders wil je zoiets altijd voorkomen. Zou je dat risico dan nemen?

Reacties (3)

  1. Avatar Mariette schreef:

    Lastig…als ik het zo lees zeg ik instinctief nee wil niets kapot maken. Welke ouder wil dat wel? Ik bewonder je geduld. Maar soms wordt ik dus wel echt boos…

  2. Avatar Sabine schreef:

    Ik was tegelijkertijd te streng en niet streng genoeg; te volgend en niet volgend genoeg en te lief en niet lief genoeg.. het is genoeg om flink van in de war te raken als je niet uitkijkt…

  3. Avatar Marielle schreef:

    Patrick, wat weet je het weer super onder woorden te brengen! Je legt de vinger weer precies op de zere plek. Ja, wat doe je?! Die constante twijfel…
    En ik ben die opmerkingen van “dat doet die van ons ook” ook vaak zo moe. Ach ja… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *