Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels is Jurre in februari geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

De binnenspeeltuin

Vlakbij onze rustige camping zit een grote camping, inclusief binnenspeeltuin. Terwijl ons meisje op een regenachtige dag door de kamer stuitert, langzaam maar zeker steeds meer grenzen op gaat zoeken en onze toch best grote stacaravan te klein voor haar lijkt te zijn, stap ik samen met haar op de fiets naar de binnenspeeltuin.

Ik neem een boek mee. Het is zo’n boek wat je eigenlijk ineens uit wil lezen, zo’n boek wat helemaal niet handig is met kindjes in de buurt. Misschien tegen beter weten in, maar stel dat er een moment voor mezelf komt, dan baal ik dat ik dat boek thuis heb laten liggen.

We zijn er al vaker geweest, maar Evi wil eerst alles samen doen. Samen ontdekken we hoe het klim circuit in elkaar steekt. Samen ontdekken we hoe je ook alweer met andere kindjes omgaat. Als dictatortje heeft ze de neiging om alles en iedereen aan de kant te duwen en het allemaal zelf te regelen. ‘Hup, afbakenen dat territorium, ik ben hier de baas.’ Want als je de baas bent heb je controle en controle geeft veiligheid. Samen ontdekken we hoe we op een andere manier samen kunnen werken boven in dat klimrek.

Samen ontdekken we de glijbaan. Ik vind hem eigenlijk best spannend, maar dochter kruipt op schoot en daar gaan we. “Nu durf ik wel alleen”, zegt ze. Wat geef je de dingen toch goed aan! Maar mama moet wel beneden aan de glijbaan zitten. Dat is prima, ik pak mijn boek erbij, en kan misschien wat regeltjes lezen. Evi klimt omhoog, kan me van daaruit goed zien en roept me even en eenmaal bovenaan de glijbaan klinkt een duidelijke aankondiging dat ze eraan komt. Ok, in die tijd kon ik inderdaad 1 regel lezen. “Mama, ik ga nog een keer”. “Goed hoor meid”. En zo gaat ze vijf keer achter elkaar. Ze roept me precies op dezelfde momenten en ik ben er hoor.

Daarna wil ze wel eens wat anders doen. Op naar het springkussen, want daar gaat ze me haar salto’s laten zien. Naast het springkussen staat een bankje, waar vandaan ik haar goed kan zien. In het begin moet ik ook op het springkussen. Daarna wordt het wat drukker en leg ik uit dat ik er af ga. Ze springt een tijdje en krijgt dan contact met een ander meisje. “Mama, ik heb een vriendinnetje”.

En dan gaat ze los, het ene vriendje na het andere, ze heeft een heerlijke tijd. Op sommige momenten lijkt ze me zelfs even helemaal te zijn vergeten en rent ze heen en weer in haar fantasiespel. Het samenspelen gaat super. Ze helpt anderen, kan ook anderen volgen, maar geeft ook goed haar grenzen aan. Ik zit dus helemaal niet te lezen, ik zit haar te observeren en trots te zijn.

Van heel dicht naast elkaar, tot steeds meer alleen, zelfstandig en met anderen. In alle facetten van je leven hopen we je zo te kunnen begeleiden.

In de avond ligt er voor 19:00 uur een versleten kindje op bed. Ik zet gauw een kop thee, kruip op de bank en lees in één keer mijn boek uit.