Avatar

Sabine van Staden

De operatie van mama

Je kent die uitspraak vast wel, van mama’s die niet ziek kunnen zijn. Van kinderen die dan extra aanhankelijk worden en ineens niets meer kunnen. Van huishoudens die in de soep draaien omdat al die onzichtbare kleine zaken die mama doet ineens blijven liggen. Wij konden dat eens fijn uittesten, de laatste maanden. Ik moest namelijk geopereerd worden aan mijn enkel en mijn voet. Iets met chronische pijn, niet meer kunnen lopen, kapotte pezen en een verschoven hiel – ik zal jullie de details besparen. Routine operatie voor de orthopedisch chirurg, ingrijpend voor mij en mijn gezin maar tegelijkertijd ook gelukkig iets wat verholpen kon worden en dus: niks ernstigs. Niet-mobiele periode: minimaal 8 weken.

Ik regelde logistieke hulp: kinderen brengen deed manlief, kinderen halen gebeurde door ouders en onvolprezen oppas. Boodschappen via die vriendelijke online meneer. Manlief paste zijn werkschema aan en pakte huishoudelijke taken op. Er gingen mensen met de kinderen zwemmen, naar de bioscoop, naar de kermis, naar de vrijmarkt. De verjaardag van jongste ging gewoon door: cadeautjes via internet, zelf taarten bakken, feestje thuis met hulp van oppas, feestje voetbalteam door papa en een voetbalmama. Appeltje, eitje. Zou je denken.

20160520 Sabine - operatie1 DEFZo was daar de schok van ‘mama moet een nachtje in het ziekenhuis blijven!’. Mama had na de operatie nóg wel een nachtje in het ziekenhuis willen blijven, maar dat terzijde. Zo was daar het gegeven ‘mama kan écht niet even opstaan om iets te pakken!’. En ‘mama is huilerig van de narcose’ en ‘mama kan niet stoeien’. Gelukkig had mama niet al te veel pijn, dat scheelde. Maar wat is zoiets confronterend zeg..

Oudste die na de eerste ‘zorgperiode’ van welgeteld een dag of drie in de ontkenning schoot en mama negeerde of heel brutaal was. Jongste die niet meer in zijn eigen bed wilde slapen en luidkeels verkondigde dat hij het allemaal superstom vond dat mama niks kon. Die ineens (weer) gedrag begon te vertonen dat toch echt al weer een tijdje geleden was. Tegen mama. Niet tegen papa. Want die zorgde voor hem. Mama niet. Dus was mama stom. Om tegelijkertijd, of ongeveer twee seconden later, koffie te halen, kusjes te geven, zowat in mama te willen kruipen.

Na verloop van weken trok oudste een beetje bij, er viel weer mee te praten. Dat mama vanaf de bank ook nieuwe bhtjes en kleren kon bestellen hielp – ze voelde zich weer gezien. Ze ontspande en kon weer een beetje lachen. Kwam een knuffel halen. Ging op kamp en straalde toen ze zag dat mama zich met krukken en gips naar school had gesleept om haar op te halen. Wat deze periode met haar doet, daar valt nog niet over te praten. Ze keert zich naar binnen. Toen kwam er toch iets uit, iets waaruit bleek dat ze bang is dat dit altijd zo blijft. Een mama die niet kan lopen en die een deel van de zorg voor haar aan anderen overlaat. Daar kon ik haar op geruststellen: dit is tijdelijk, ik neem mijn rust om het goed te laten genezen. Als dit zo zou blijven, dan komen er aanpassingen. Een elektrische rolstoel bijvoorbeeld. Waarmee ik dan met je de stad in kan. Of een traplift, zodat ik je kan helpen je kast op te ruimen. Maar voor nu doen we het even zo. Het komt goed.

Ze zag me langzaam maar zeker meer gaan bewegen. Ik kwam haar een keer – op de 2e verdieping – instoppen. Ze was klaarblijkelijk gerustgesteld: ze pest me weer. En ze luistert weer. Jongste bleef van het ene uiterste in het andere vallen maar legde zich ogenschijnlijk neer bij de status quo. ‘ik wacht wel tot je weer de stad in kan met die schoenen, mama’. Ogenschijnlijk, want de enige manier om hem nog in slaap te krijgen was door een matras bij ons op de kamer te leggen – hij slaapt inmiddels al vijf weken bij ons. Tot het gips er af is, is de deal. Er kwamen ineens (weer) enorme woede-uitbarstingen om voor ons kleine dingen. Alles, maar dan ook werkelijk alles, belandde op de grond. ‘Ik vind het wel fijn dat alles gewoon door gaat, maar ik wil die dingen met JOU doen!’. Onze kleine man die net begint te leren dat hij op volwassenen kan vertrouwen, dat ze goed voor hem zullen zorgen, loopt er tegen aan dat zijn mama dat nu even aan anderen overlaat. En hij is het er helemaal niet mee eens. Ik kan het me goed voorstellen.

In de afgelopen weken zijn we als gezin tegen behoorlijk wat zaken aangelopen. Eén daarvan is dat er teveel op mij geleund wordt. Dat ik duidelijker moet zijn. Vele malen beter mijn eigen grenzen en wensen aan moet geven. Voor mezelf – er kwamen ineens woede-uitbarstingen om voor ánderen kleine dingen.. ieps.. Maar vooral omdat ik op die manier mijn kinderen voorleef hoe zíj dat ten opzichte van andere kunnen en moeten doen. Leerzaam hoor, zo’n operatie. Ben benieuwd hoe de revalidatieperiode gaat verlopen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *