Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

De wreedheid van kindertekenfilms

De muziek zwelt aan. Bambi rent met zijn moeder door de sneeuw. Er klinken schoten, paniek! Snel rennen ze naar het bos, wegwezen! Er klinkt nog een schot. Maar Bambi is in veiligheid, opgelucht zoekt hij zijn moeder, maar ….. ze is weg! Eenzaam en alleen, roepend in de sneeuw, zoekt Bami. ‘Mama, waar ben je?! Maaaamaaaaa!’

Dochterlief kijkt me aan, met grote vochtige Bambi-oogjes. Met een trillend onderlipje vraagt ze zachtjes: ‘Is…is zijn mama dood?’ Die blik in haar ogen, zo intens verdrietig, zo geraakt. Mijn hart brak.

‘Laten we gezellig een leuke tekenfilm kijken.’ We verheugden ons op een fijn vader/dochter momentje. Lekker knus een filmpje kijken. Dacht ik. Totdat ik de tranen in de ogen van mijn schatje zag. Een schattige Disneyfilm, wat is daar nou mis mee? Nou, heel wat.

Wanneer je de films onder de loep neemt, dan gebeuren er ontzettend vaak dramatische dingen met ouders of ouderfiguren. Sterker nog, het schijnt dat er meer moord en doodslag in voorkomt dan een gemiddelde thriller of horrorfilm! In prachtige tekenfilms zoals The Lion King, Tarzan, De klokkenluider van Notre Dame, Bambi, Finding Nemo, Atlantis, Frank en Frey, Brother Bear, Frozen loopt het heel slecht af met ouders. Of de figuren zijn weeskinderen, zoals in Lilo en Stitch, De Reddertjes of in Merlijn de Tovenaar. En dan heb ik het nog niet over al die verschrikkelijke stiefmoeders die de oorzaak zijn van allerlei ellende.

20160530 Patrick - de wreedheid van kindertekenfilmsVoordat we kinderen hadden, nam ik dat allemaal voor lief. Ik stond er eigenlijk niet zo bij stil. Ik genoot van de films, de techniek, de emoties, de karikaturen, de archetypen. Maar tegenwoordig kijk ik eigenlijk mee, door de ogen van twee kinderen. Twee lieverds met een verleden op het gebied van afscheid nemen, scheiding, zoals zoveel adoptiekinderen. En dan zijn die lieve tekenfilms ineens veel minder onschuldig. Eigenlijk best wel heftig. Je zou het maar meemaken! Sterker nog, onze kinderen hebben het meegemaakt! Min of meer dan, niet letterlijk.

Ieder kind is uniek, ze reageren allemaal op hun eigen manier op dit soort films. Er zijn kinderen die er niet bij stil staan, of die het net als ik, allemaal voor lief nemen. Maar er zijn ook kinderen, die heel erg gevoelig zijn voor dit soort scènes. Onze jongste hoort bij deze categorie. En misschien ook onze oudste. Maar zij laat het niet zo merken, dat is lastiger om in te schatten. Bij haar, merk ik het vaak aan de vragen achteraf. Wanneer de film voorbij is, komen de vragen. ‘Waarom wilden ze Beertje Paddington dood maken?’ ‘Waarom ging Pim bij Pom weg en was Pom zo verdrietig en alleen in de speeltuin?’ ‘Waar is Bambi’s moeder? Is ze misschien toch ontsnapt?’ Ze is ondertussen al zeven, ze kan al meer relativeren en je kan het ook goed uitleggen. Maar toch merk je dat het aankomt.

En dan ons jongste mannetje. Tja. Hij is natuurlijk nog jong. En de meeste films zijn voor 6 jaar en ouder. Maar toch, ook de films voor alle leeftijden kunnen nog zo heftig zijn. In het begin maakte ik steeds de fout om een film te beoordelen op ‘eng en spannend’. Oh, die film is vast te spannend voor hem. Of dat ene monster is wel eng, laten we nog maar even wachten. Maar steeds bleek het helemaal niet te gaan om scènes waarvan wij dachten dat ze moeilijk voor hem zouden zijn. Maar juist om scènes die de essentie raken van afscheid nemen, scheiding, afwijzing en verdriet. En dan merk je dat er ontzettend veel van zulke scènes in tekenfilms zitten!

Dus niet het grote sneeuwmonster in Frozen, maar dat Elsa per ongeluk Anna raakt met een toverstraal en om mama en papa roept voor hulp. En ook niet de enge man van het dierenasiel die achter Shaun het Schaap aan zit, maar het moment dat de boer Shaun het schaap niet meer herkent, en hem afwijst. Niet de enge ovenscene in Robots, maar dat Rodney het huis uitgaat,de wijde wereld in, weg van zijn ouders.

Wat een verdriet en wat een tranen van mijn mannetje.

Best wel moeilijk. Voor hem natuurlijk, maar ook voor ons. Even lekker een filmpje kijken gaat niet zo makkelijk meer. Steeds moeten we ons afvragen of er een scene in zit, die nog te heftig is voor hem. En op zich mag dat best wel, het is ook goed om mee te gaan met de emoties in de film. Het kan helpen om iets te verwerken. En af en toe is het prima om traantjes te laten bij de film, dat doen we zelf ook bij drama of tranentrekkers. Huilen is dan toegestaan!

Maar goed. Voortaan willen we vooral dat de kinderen een film leuk vinden, in plaats van traumatisch. Dus bekijk ik ze van te voren om ze te beoordelen. Of lees de synopsis op de IMDB site, waar soms de gehele film letterlijk staat uitgeschreven. Ook sites zoals ‘common sense media’ zijn nuttig, omdat ze vaak net die dingen beschrijven waar we op willen letten. Of we gaan voor 100 procent veiligheid, en kiezen wat oude filmpjes, uit onze jeugd bijvoorbeeld, toen het er allemaal nog wat gezapiger aan toe ging. Altijd goed!

Dus keken we gezellig naar Bassie en Adriaan. Die grappige clown, dat is altijd leuk! Lekker lachen om die gekke capriolen van Bassie, wanneer hij een koekjestrommel probeert te pakken. Uiteindelijk mocht hij van Adriaan een koekje uit de trommel pakken. Blij opende Bassie de trommel en ….. leeg. Beteuterd kijkt Bassie in de trommel.

En op dat moment, tot onze verrassing, barst ons mannetje in huilen uit. Dikke tranen om die arme Bassie en die lege koekjestrommel. Diep en intens verdriet!

Volgende keer toch maar weer Buurman en Buurman.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *