Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels is Jurre in februari geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

De zwemles

Ik zit op een plastic stoel aan het kleine zwembad. Ik zie mijn dochter het water inspringen. Ik voel me emotioneel. Vandaag zwemt ze af voor haar A-diploma.

Vlak voor haar vierde verjaardag las ik een advertentie in het plaatselijke krantje. Een open dag in een klein zwembadje waar ze al met vier jaar zonder wachtlijst mag starten met zwemles. Dat klinkt voor onze dochter perfect. Samen stappen we op de fiets. Haar badpak zit in de tas, want ze mag direct het water in.

Ik help Evi in haar badpak en ze wordt uitgenodigd het bad in te gaan. Evi is zo watervrij als maar zijn kan. Zwemmen is één van de heerlijkste dingen. Dus die springt er zo in. Ze doen spelletjes in het water, waarbij ze de kinderen uitdagen onder water te kijken. Het bad is klein, het is erg overzichtelijk. Ze werken met kleine groepen.

Dochterlief heeft even geen geduld om in de rij te wachten tot ze mag springen en die springt zomaar ineens het water in. De reacties van de juffen zijn zo fijn. In plaats van dat ze aangesproken wordt op ‘wel op je beurt wachten hè’ zeggen de juffen:”zo, jij hebt er zin in, wat maak jij een mooie sprong.”

Een paar weken later gaat Evi op zwemles. Ze is jong, maar beresterk en ze gaat er met veel plezier heen. Haar concentratieboog is erg laag, ze is snel afgeleid, maar ze voelt zich wel op haar gemak.

Na een jaartje zwemles geeft de juf aan dat ze merkt dat ze wat stagneert in de zwemles. Dat het dus wat langer lijkt te duren en of we dat een probleem vinden. Nee hoor, ze heeft er nog steeds veel plezier in. En aan de maandelijkse automatische incasso zijn papa en mama inmiddels wel gewend. Dan wordt het zomervakantie, zijn de groepjes net wat kleiner, is er nog meer aandacht en ineens heeft ze de smaak te pakken. Er is een prachtige klik ontstaan tussen de juf en Evi. Zo mooi om te zien.

De juf geeft aan dat het tijd wordt dat ze mag gaan afzwemmen. Wij hebben een hekel aan de term afzwemmen. Het legt zo’n druk op het moment, terwijl een kind allang heeft aangetoond alles te kunnen.

Samen met de juf besluiten we dat ze afzwemt tijdens een gewone zwemles. Evi weet wel dat ze die dag haar diploma krijgt, maar verder zwemt ze gewoon, zoals ze altijd zwemt. Ze is ontspannen en daarna apetrots op haar diploma.

Soms pakken de dingen vanaf het begin zo goed uit. Wat is het bijzonder dat we ons meisje inmiddels zo goed kennen, dat we precies weten wat ze nodig heeft.

Meestal dan hè, want wees niet bezorgd, Evi zorgt er wel voor dat we scherp blijven.