Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Echte vader

We stonden nog maar net op onze favoriete camping in Frankrijk of onze oudste stond al te springen op een gigantische trampoline. Het duurde niet lang of er deden al meer kinderen mee.
Fijn, dacht ik. Ze maakt al meteen contact met de andere kinderen, de eerste dag al. Hopelijk maakt ze wat vakantievriendjes.
Al springend en buitelend raakten ze in gesprek. Het zag er serieus uit, voor zover dat gaat op een trampoline. Af en toe stonden ze even stil, om iets rustig te bespreken. Waar zouden ze het over hebben?
Toch wel nieuwsgierig besloot ik om onopvallend langs de trampoline te lopen, ondertussen op zoek naar ons kleine mannetje, dat ergens achter op het veld van de camping rond hing. Met gespitste oren, ving ik nog net een flard van het gesprek op.

“Ja, maar dat is dus niet jouw *echte* papa.” Patrick - echte vader

En het meisje knikte met haar hoofd in mijn richting. Ik liep meteen een stuk langzamer, zodat ik haar antwoord nog kon horen, voordat ik buiten gehoorafstand kwam. Het antwoord liet niet lang op zich wachten.

“Nee.”

Wat!?
Mijn hart zakt direct naar beneden, mijn maag in. Ze zegt dat ik niet haar echte papa ben! Mijn dochter, mijn alles, zegt dat ik niet haar echte papa ben! Waarom?!
Ik onderdruk de neiging om in te breken in het gesprek. Ik zou hen kunnen uitleggen, dat ik haar vader echt wel ben.
Wat maakt een vader? Wat doen vaders eigenlijk?
Luiers verwisselen. Check.
Verhaaltjes lezen voor het naar bed gaan. Check.
Ravotten en stoeien. Check.
Intens van ze houden, ongeacht wat ze doen of wie ze zijn? Check en dubbelcheck.
Desnoods haal ik de adoptiepapieren erbij en duw ze onder de neus van de kinderen. Driftig wijzend op de handtekening van het gerechtshof. Hier! Kijk! Daar staat het! Zwart op wit! Met mooie rode Chinese stempels erop, hoe ‘echt’ wil je het hebben?!
Maar ik loop door.
Want ze vertelt haar eigen verhaal, in haar eigen woorden. Natuurlijk ben ik haar vader. Maar ze voelt het goed aan, wat er bedoelt wordt met ‘echte’ vader. Die is ergens in China. En dat andere meisje, wist ook precies wat ze bedoelde met ‘echte’ vader, want ik wijk af van het plaatje van een vader, die ze zou verwachten bij een Chinese meid.
Maar waarom slaat mijn hart dan toch een aantal slagen over wanneer ik zoiets hoor?
Omdat ik me wel zo voel, als een echte vader. Met heel mijn hart en ziel. Ik zou door het vuur gaan voor haar. In mijn beleving zijn dat diepe, echte gevoelens. En ‘niet echt’ associeer ik onderhuids toch met ‘nep’. Dat klinkt en voelt niet goed. Mijn liefde is niet nep. Nooit!
Ondertussen heb ik mijn zoontje gevonden, huilend staat hij in een grote klimboot. Hij is al groot genoeg om er in te klimmen, maar nog net te klein om er weer uit te kunnen. Wanneer ik hem eruit til, klemt hij zich tegen me aan. Mijn schouder wordt helemaal nat van zijn tranen. Langzaam wordt hij weer rustig. Nog even een dikke knuffel en al snel huppelt hij weer vrolijk rond.
Later die dag polsen we even bij onze meid. Benoemen dat ze heeft staan kletsen met andere kinderen, dat ze haar vast wat vroegen over haar Chinese uiterlijk en over ons.

Ze knikt. “Ja, ze vroegen waar ik vandaan kwam.”
“En wat heb je gezegd?”
“Nou, alles.”

We hebben haar geleerd dat ze het niet hoeft te vertellen. Het is haar eigen verhaal. Niet beladen gebracht, maar als onderdeel van haar levensverhaal. Het is zoals het is. En als ze geen zin heeft om het te vertellen, dan doet ze het niet. Maar vanuit een bepaalde vanzelfsprekendheid, heeft ze haar hele verhaal verteld aan de kinderen, in alle details en geuren en kleuren. Op haar niveau natuurlijk. Maar wel precies hoe het zit.

“Het hoeft niet perse lieverd. Misschien vind je het vervelend om het te vertellen? Het is jouw verhaal, dus jij maakt zelf uit wat je zegt.’
“Het is niet erg, ze wilden het toch weten?”

En met een gebaar van ‘waar maken jullie je toch druk om’ rent ze weer richting trampoline om weer vrolijk verder te springen. Haar broertje springt vrolijk mee. Hand in hand hebben ze de grootste lol.
En ik kijk naar mijn kinderen, geniet van ze. Man, wat hou ik van ze.
Misschien ben ik dan niet hun ‘echte’ vader, maar ik ben toch wel ‘echt’ hun vader!

Reacties (7)

  1. Avatar Jamie64 schreef:

    Wat mooi en open en eerlijk beschreven Patrick! Zo …slik.
    Prachtig verwoord zeg!
    Leuk dat er ook mannen schrijven op dit forum.

    Groetjes Kitty, mama van een prachtige 7 jarige Zuid-Afrikaanse

  2. Avatar trotse mama schreef:

    En zo is het maar net!
    lief

  3. Avatar trotse mama schreef:

    En zo is het maar net!

  4. Patrick Patrick schreef:

    Dank jullie wel! 🙂

  5. Avatar Marielle schreef:

    Héél herkenbaar Patrick! Bedankt voor je mooie verhaal!

  6. Avatar Sabine schreef:

    Ah.. Hoe herkenbaar. Dat woordje ‘echte’.. Pfa!

  7. Avatar Marion schreef:

    Het eerlijke verhaal. mooi! Marion

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *