Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Een andere vakantie dan anders

De zomer komt er aan en we zijn er deze keer helemaal klaar voor. Met het hele gezin een stapje terug, we gaan vrijwillig een tijdje primitiever leven.

Dat betekent dat we voortaan minder luxe koken, op een kleine tweepitter. En we zitten aan een piepklein eettafeltje, op campingstoelen. Plastic bekertjes en bordjes. En de afwas, daarvoor moeten we een eind verderop water gaan halen, bij het toilet. Stiekem zullen we onze vaatwasser wel missen, maar ach, het heeft zo zijn charmes.

En we leven veel meer buiten dus, mits het weer een beetje wil meewerken. Buiten eten en spelen. Bijna dagelijks boodschappen doen, omdat we weinig plek hebben voor voorraad. En natuurlijk gaan we wat sneller voor de makkelijke hap, toch even naar de friettent of de Chinees. Dat mag, vaker uit eten, dat hoort erbij!
En elke avond gaan de kinderen samen naar bed, ze slapen nu dus bij elkaar. Gewoonlijk hebben ze ieder een eigen kamer, maar nu dus samen. En vaak gaat dat gepaard met veel kletsen en flink wat baldadigheid. Tot in de late uurtjes. Want ja, het is toch een heel andere situatie dan ze gewend zijn. En ze moeten wel genoeg slaap hebben, want de volgende ochtend moeten ze vroeg op, naar school.

Hm, wat? Ja, ze moeten naar school, dat klopt.
Oh wacht, dacht je dat ik over een kampeervakantie aan het schrijven was?
Nee! Het is nu niet eens vakantie, onze regio is als allerlaatste aan de beurt.
Dit gaat niet over vakantie, maar het gaat over een verbouwing!

Onze hele benedenverdieping wordt verbouwd. Alles eruit, de vloer, plafond, een muur en ook de keuken. En daarom leven we even boven, op de slaapkamer van de jongste. En slapen de kinderen samen op de slaapkamer van de oudste. En proberen we onze dagelijkse routine wat vast te houden, tussen alle werkzaamheden door, maar dat valt nog niet mee. Het is dus net als kamperen, maar dan exclusief het vakantiegevoel. Sterker nog, het is behoorlijk pittig.

Ga maar na, met twee kinderen die al heel wat ingrijpende veranderingen in hun leven hebben gehad. Die steeds van omgeving zijn veranderd, en ook steeds andere gezichten in hun leventje tegenkwamen. En nu eindelijk hebben ze dan een gezin gevonden, waar ze toch al weer een aantal jaar vertoeven. Eindelijk een vertrouwde omgeving, met structuur en voorspelbare, terugkerende patronen. Met houvast voor hun behoefte aan controle en veiligheid.

20160714 Patrick - in de kastEn dus gooien we alles ondersteboven.

Adoptiekinderen zijn altijd bijzonder gevoelig voor veranderingen, wordt er altijd gezegd. Misschien is dat nu ook wel zo. Niet al het gedrag van onze kinderen is natuurlijk automatisch aan adoptie toe te schrijven. Maar, adoptieouders eigen, we hebben altijd onze voelsprieten uit en we merken dat het in ieder geval erg ingrijpend is voor de kinderen.

Je merkt het aan verschillende dingen.
Moeite met afscheid nemen van de keuken, of van de planken van het parket. ‘Ik ga jullie zo missen.’ En de jongste die me zachtjes vertelt dat hij een plank een kus en een knuffel heeft gegeven, voordat hij hem in de aanhanger had gegooid. Wat ik trouwens wel heel erg positief en lief vond.
Maar ook de hang naar controle, om dat wat nog bekend is, met man en macht vast te houden. Alleen maar hetzelfde bekende beleg op een boterham en absoluut niets nieuws proberen. En ja, met een tweepittertje kook je al snel anders dan anders. Dus regelmatig wordt er amper iets gegeten, want…anders.
En het naar bed gaan, is een hele beproeving. Telkens weer uit bed komen, elkaar wakker houden. Allerlei smoesjes verzinnen om maar niet te gaan slapen. Baldadigheid, huilen, willen drinken, naar de wc.

Of wacht, dat is eigenlijk niet veel anders dan bij echte vakanties waar ze samen in de tent slapen.

Hoe dan ook, ze hebben er moeite mee. En wij ook, want we hebben dan onze handen vol aan de kinderen en ook aan de werkzaamheden die moeten gebeuren. We moeten heel wat ballen in de lucht houden en op sommige momenten zijn we dan minder flexibel en tolerant en lopen de gemoederen hoog op.
Het enige wat we kunnen doen is steeds rustig uitleggen wat er allemaal gaat gebeuren en ze erbij te betrekken. Dat helpt wel, ze dragen zelfs een steentje bij in het slopen van de keuken, en ze hebben er lol in. Maar het zijn onrustige dagen. En dat blijft het nog wel even, totdat alles klaar is en we kunnen genieten van een frisse, nieuwe benedenverdieping.

En met een beetje geluk zijn we vroeg in de zomervakantie klaar en dan kunnen we dan eindelijk echt gaan genieten van de vakantiedagen. Dat hebben we allemaal wel verdiend!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *