Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met mijn zevenjarige dochter N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Een beetje ziek

“Ze voelt zich een dweil”, appt mijn moeder. Oma haalt N. een aantal keer per week uit school, meestal met een vriendinnetje of vriendje. Maar niet deze maandag. Ze ziet bleek (ja dat is mogelijk) en voelt zich niet optimaal. De zakdoeken zijn niet aan te slepen.
Ik ben op mijn werk en weet dat er goed wordt gezorgd. Vroeger verheugde ik me op dit soort middagen op de bank, met een dekentje, en geraspte appel op een bordje. Het ultieme eten als je ziek bent als je het mij vraagt. Je zou voor minder af en toe schoolziekte hebben.
Oma regelt het wel dus. Als ik uit het werk kom en haar ophaal, heeft ze weinig te missen. Ze zucht en steunt. Enig gevoel voor drama is haar niet vreemd. Geen koorts, geen gekke zaken die spelen, onze insteek is nabijheid en knuffelen.
In het grote bed dus. Daar komen de verhalen.
Het is soms zo druk op school, die-en-die rennen door de klas. “Dan kan ik me niet konsatreren”, zegt ze.
Heel knap dat ze deze conclusie zelf ook trekt. Een gesprek voeren wat echt ergens over gaat lukt vooral zonder enige externe prikkel. Geen radio. Geen tv.
De slaapkamer in het halfdonker is dan eigenlijk de beste plek.
Grote en kleine thema’s komen langs.
Ze is moe maar de slaap wil niet komen.
Wat voorlezen nog, even afschakelen.
Paar keer diep ademen. Lekker-slapen-spray op het kussen.
Niks meer zeggen.

Ssssst.

Een nacht waarin ze als een slang om me heen gevouwen ligt. Ze heeft het nodig.
De ochtend erna schijnt de zon weer, letterlijk en figuurlijk.

Alleen de snottebellen zorgen voor nog een dagje extra met oma.
Mijn moeder appt in het begin van de middag dat er niks meer aan de hand is en dat N deze tutteldag wel even heerlijk vindt. Vandaag nog even wat tanken dan. En morgen weer opgeladen naar school.