Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakte ik in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar een tweede kindje. Ons tweede kindje zal uit de Filipijnen komen.

Een hanteerbaar nieuwjaar

‘Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind gelukkig is?’

Dat is de vraag die we met een clubje moeders bespreken. Ik kan niets met deze vraag. Ik geloof niet zo in gelukkig zijn. Ik vind de vraag zo niet passend op onze situatie.

Ik wens mijn kind alle geluk van de wereld, maar weet al dat alles wat ze als klein meisje heeft meegemaakt een bagage is voor de rest van haar leven. Een bagage die zwaar weegt en geluk in de weg kan staan.

Ik wens mijn kind vooral een hanteerbaar leven. Ik wens dat ze alle tools meekrijgt om alles wat op haar pad komt aan te kunnen, met of zonder hulp.

Ik wens haar toe dat ze meer dan 50% van de tijd zich ontspannen voelt. Op dit moment is dat al een te hoog gegrepen doel. Ons meisje ervaart heel veel stress. Zoveel dat het voor ons bijna niet meer te begrijpen is. Dat het bijna niet meer te hanteren is.

Sinds de man met de witte baard zich half november meldde, gaat het stapje voor stapje slechter met ons meisje. De daarop volgende andere feestdagen maken het nog wat erger en dan is het ook nog eens vakantie. Ze is het kwijt. Ze weet niet meer wat er van haar verwacht wordt. Ze weet niet meer hoe ze zich zou moeten gedragen in bijzijn van anderen. Op school gelden niet meer dezelfde regels en dezelfde verwachtingen. Je mag je Pietenpak aan naar gym, je mag je speelgoed meenemen, je mag eten meenemen voor de kerstlunch. Het gaat allemaal zo anders dan anders.

Ons meisje had als babytje al door, dat wanneer ze lief lachte ze veel positieve aandacht kreeg. Haar copingsmechanisme om het gebrek aan aandacht in het kindertehuis te overleven. Dat mechanisme zit zo onwijs diep, dat ze nu nog steeds in alle situaties dit toepast. En dat kost bergen energie. Die energie die helemaal op is zodra we met z’n drieën zijn. En dan knalt het. Wat is ze sterk voor een 4-jarige. We mogen haar niet meer troosten, we mogen niet dichtbij haar komen. De vechtmodus staat aan. Het is zo heftig om te zien, de tranen over mijn wangen terwijl ik het schrijf.

Aan ons de taak om haar leventje weer hanteerbaar te maken. We zeggen alle afspraken af. We zorgen dat ze zoveel mogelijk 1 op 1 tijd heeft. We gaan met haar naar het zwembad en bakken taartjes. We doen de dingen waar zij bij ontspant. Ze slaapt weer even tegen ons aan. Het doet ons pijn en geeft ons verdriet, maar we zien dat het nodig is.

Terwijl Evi de boter voor de taart op het vuur smelt mag ik haar een kus geven. Ik zeg ‘ik hou van jou’. ‘Ik hou ook veel van jou mama’. We komen er heus wel weer.

Ik wens mijn meisje een hanteerbaar nieuwjaar. Ik wens ons zelf een hanteerbaar nieuwjaar.

Ik wens alle gezinnen een hanteerbaar nieuwjaar!

Reacties (1)

  1. Avatar Zindzi schreef:

    Lieve Rebecca wat heb je dat mooi geschreven! Ook voor jullie hoop ik dat 2019 hanteerbaar is begonnen, en hanteerbaar zal blijven/worden.En zeker ook voor Evi. Alle goeds! Warme groet, Zindzi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *