Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met mijn zevenjarige dochter N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Een inkijkje

Ze schreef een boek. Nou ja, het waren twee bladzijdes, met meer fout dan goed gespelde woorden. Maar met een echt verhaal. Ze kleurde vol overgave een kaft. En ging er toen van uit dat de plaatselijke boekhandel dit boek echt wel ging uitbrengen.

Het is heerlijk om te merken dat ze geen enkele restrictie voelt om te dromen en dat perfectionisme totaal niet in haar vocabulaire voorkomt. In tegendeel. Een trui achterste voren aan: “Ach ja, boeit me niet, ik ga m ECHT niet omdraaien hoor.”

Werkjes die ze maakte in de coronatijd, met relatief weinig begeleiding (ze ging naar de noodopvang in verband met mijn werk): ze waren niet klaar, ze sloeg bladzijden over en het klopte zeker niet allemaal: ook dat kan haar weinig schelen. School is vooral voor de gezelligheid. Dat merkte ik op de vrijdagen, als er dan een dagstart via het scherm was: grote lol, maar meekrijgen wat het plan was voor de dag, ho maar.

Met momenten maak ik me er druk om en vraag ik me af of ze het wel gaat redden op school, in dit schoolsysteem. Maar vervolgens verbaast ze me weer met enorm goed doordachte betogen, en zet ze zonder moeite een tafel in elkaar, tekent ze een stoel die ze vervolgens met papa zaagt en maakt. Zij komt er wel. Op geheel eigen, eigenwijze en soms eigenzinnige wijze. Ze staat voor haar recht en is bereid dit met hart en ziel te verdedigen.
Ik verbaas me over haar flexibiliteit, zeker de laatste maanden, waarbij papa en mama niet meer samen verder gaan, maar samen hun best doen het goed te doen met en voor haar. Er volgde een verhuizing, tijdelijk, en er gaat er nog een komen.
Dat ze af en toe volledig uit haar plaat gaat is hartstikke logisch. Dat we met momenten op ons tandvlees lopen, dat ik het soms echt even niet weet.
Slapen is weer terug bij af, alleen bij mama lukt dat, en dat is prima. Liefst drinkt ze elke avond even uit een bidon op schoot, zoals een baby. Mijn grote baby, die bijna tot mijn schouders komt, bijna 8 en nog zo klein dan. Het is zo nodig. We maken de wereld klein en overzichtelijk. School, vriendjes en voorzichtige plannen voor het nieuwe huis.

Ik was van de week geëmotioneerd over het feit dat ik voor het eerst alleen een huis koop. “Welnee, zei ze, we doen dit samen mam, ik betaal ook 60 euro uit mijn spaarpot! We gaan er samen tegenaan!”

Stapje voor stapje komen we er. De wereld ligt voor ons open.