Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Een mama

Een mama overleed. Toen kreeg ik een zoon.
Nog een mama overleed, ik kreeg nog een zoon
Nog een mama kon niet meer voor haar kind zorgen, ik kreeg een dochter.
Drie keer werd ik mama, maakten mijn kinderen mij mama en lieten hun allereerste mama’s hun kind los.
Ik heb niets te kiezen, maar een beetje wel: ik ‘koos’ liever de kinderen die het zonder medische zorg niet redden in hun tehuis of op straat. Misschien is het door hun zeldzame kans op een mama, dat ik extra kritisch ben naar mijzelf, onszelf. Niet dat de wereld om mij draait, gelukkig niet meer, sinds de komst van onze kinderen mag ik gelukkig de focus verbreden. Niet meer ‘wat wil ik later worden, welke baan, welke opleiding, vervolgopleiding, nieuw levensdoel, verre reis?’ Nu is het: wat is het beste voor de kinderen en wat kan ik eventueel binnen de kaders van hun behoeften verder nog doen?
Ik ben niet gek, althans niet gek van angst. Maar de eerste keer dat onze oudste zoon ziek werd (zo ongeveer een dag nadat wij hem omarmden) en toen ik, nadat het iets beter ging, begreep dat het heel spannend was geweest, was ik bang om hem te verliezen.  En toen hij zomaar op een zomerdag in Nederland weer heel onbegrijpelijk erg ziek werd, wat weer wat beter werd in het ziekenhuis, was ik bang hem te verliezen. Hij, met de mooiste ogen en de liefste stralende glimlach van de wereld.
Soms raakt de angst weer in slaap, zeker als het allemaal goed gaat. Onze kinderen doen het goed, maar als ze heel ziek zijn, heel diep slapen, of heel erg bang zijn even, ben ik eventjes bang of  zie ik hoe diep, onpeilbaar diep hun angst is.
Dezelfde angst is de angst omgekeerd: alle zorg wil ik mijn kinderen met alle liefde en opoffering geven. Maar laat mij oud genoeg worden, om ze te helpen opgroeien tot stabiele volwassenen die het aankunnen om zelfstandig verder te leven als ze hun moeder begraven hebben. Alhoewel ik me dat nu nog niet met droge ogen kan voorstellen.
Een lieve mama sprak ik regelmatig. Over onze gemeenschappelijke dingen, over wat ons bindt en waarin we verschillen. Over zorgen voor en over de kinderen en over ons geliefde tweede moederland en de organisatie die ons moeder liet worden van de liefste en mooiste kinderen van de wereld.
De cirkel is bijna rond. Met een mama die ons beiden lief was, bezocht ik deze lieve mama.
Nu is de lieve mama overleden. De angst die nooit bewaarheid mag worden, die laat zien waarom verlies van een mama, van een kind zo hard is. Die angst die maakt dat ik, gelukkig hebben de kinderen dat soms nodig, ingeknuffeld tussen de kinderen voel hoe ze in slaap vallen waarna ik huil. Ik huil om het verlies, van een vriendin die mama is. Ik huil om de mama die haar kind moest loslaten, om het kind dat mama niet meer kan knuffelen. Om de mama’s die mijn kinderen moesten laten gaan. Ik huil om mijn kind dat juist deze week een paar keer naar die bekende SEH moest. Hij komt er wel hoor, heus. Het was niet zo ernstig. Maar nu, nu voel ik als hij slaapt, weer even de angst om hem te verliezen en de angst en het verdriet om hem, als hij zijn mama verliest en verloor.
Die angst en dat verdriet moet de motor zijn voor het genieten en het mooier maken van wat is. We zijn gezin, we hebben elkaar gekregen. Laten we genieten, elkaar helpen groeien zolang het kan. Elkaars wereld veilig groter maken. Maar laat ons samen, nog even.

Reacties (1)

  1. Avatar N RIETVELD schreef:

    oOK IK HOU VAN JULLIE MAAR BEN OOK EEN MAMMA.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *