Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter (6) op te halen. Inmiddels is ons zoontje in februari 2020 geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Een nieuw normaal

‘Ik wil jullie niet meer als ouders.´

Tja, ik kan het haar niet kwalijk nemen. Waar er eerst een broertje kwam, toen een corona-crisis, staat dit jaar ook een verhuizing en de start in groep 3 op het programma. Je zou bijna denken dat we niks weten over adoptie en hechting. Alsof we totaal niet hebben opgelet tijdens de voorbereidingscursus. Soms loopt het leven zoals het loopt, niet echt handig, maar niet alles valt te plannen. En dan moet je er mee dealen.

Makkelijk gezegd, maar ons meisje laat alweer een aantal weken gedrag zien wat ze drie jaar geleden ook liet zien. Gedrag, waar onwijs moeilijk mee om te gaan is. Gericht zoekend naar afwijzing, gaat ze net zo lang door totdat ze ons boos weet te krijgen. En dat doet ze dan niet overdag, als we fit zijn, als ons brein actief meedenkt en omdenkt. Nee, dat gedrag vindt plaats in de nacht. Als we net in slaap vallen. Of als we nog heel diep slapen. De rek in de nacht is er snel uit. Moe van het klussen, inpakken en babybroer die de dag bij voorkeur om 5:00 uur begint.

Verhuizen is mega stressvol voor ieder gemiddeld mens. Voor een kindje met problemen in de hechting is het (naast het krijgen van een broertje) zo’n beetje één van de heftigste dingen. Op dat soort momenten denk ik terug aan onze VIB-er van een aantal jaar terug. Toen we ook door een hele roerige periode gingen, toen het met Evi eigenlijk helemaal niet goed ging, toen ik me zo schuldig voelde, omdat ik door alles wat ik zelf aan mijn hoofd had niet alles kon geven om mijn dochter te helpen.

Ze zei: ‘Er is een stevige hechtingsbasis en alhoewel het hier en daar nog wat gatenkaas is, is die basis er wel. Leg daarom de lat niet te hoog nu, nu moet je eerst zorgen dat je zelf weer op de rit komt.’

En natuurlijk voel ik me nu weer machteloos, maken de slaande deuren mij boos (en onze nieuwe buren ietwat angstig), zou ik zo graag willen dat ze gewoon in mijn armen kon uithuilen in plaats van agressie te laten zien, maakt het me verdrietig dat het leven zo enorm zwaar is voor haar. En toch, toch ben ik er veel relaxter onder dan een paar jaar terug.

De situatie is zoals het is. Punt.
Life events zullen altijd ingewikkeld blijven. Punt.
Evi draagt nu eenmaal een trauma met zich mee. Punt
Het komt straks wel weer goed. Punt.

En dat is voor mij persoonlijk een nieuw normaal. Waar ik een paar jaar geleden volledig ondersteboven raakte, raak ik dat nu niet meer. We hebben tools. We duiken, nadat we zelf weer wat geland zijn, weer terug naar de onderste bouwsteen van de hechting. We kroelen, we volgen. We benoemen en benoemen en benoemen. En dan binnen een week verandert haar gedrag, is ze meer relaxt, gaat ze ineens weer zelf spelen.

Voor de buitenwereld laat ze misschien soms raar gedrag zien. Maar wat is raar, wat is normaal? Wie bepaalt dat? Meisje, met al je leuke gekkigheid, met al je boze buien, met alle stress die je voelt ben jij zo bijzonder als je bent, voor mij toch ook gewoon heel normaal.