Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Een nieuwe jas

Het daadwerkelijke verwijt heb ik nog nooit van anderen gehoord, maar toch voelt het alsof ‘men’ het wel eens denkt ‘het gaat heus niet altijd over adoptie, dit hoort er gewoon bij, dit is een gewone ontwikkelingsfase of reactie van je kind’. En inderdaad, ik gooi ook niet alles op adoptie en achtergrond, maar ontzettend veel wel. Meer nog dan ik soms zelfs al bedacht had. Zelfs het kopen van een nieuwe jas?

De winter komt nog niet helemaal op gang en misschien zitten we wel voor het einde van de winter in Nigeria. Toch nog even nieuwe winterjassen voor onze jongens: de oudste heeft een net te krappe jas waarvan de rits steeds aan de onderkant open gaat (en dat is gewoon heel vervelend) en de jongste groeit uit zijn eerste in Nederland gekochte winterjas. Nu heb ik voor onze jongste man wel grotere kleding van broer liggen, maar die is in de afgelopen jaren zo hard gegroeid dat hij regelmatig een maatje oversloeg, meestal net de maten waar onze jongste wat langer in zit. Op internet kan ik niets vinden dat betaalbaar en degelijk genoeg is voor de paar resterende koude maanden, V & D is bovendien net failliet, dus ik ga, echt waar, op een weekendmiddag het centrum van de stad trotseren om andere winkels wel van een klein beetje winteromzet te voorzien.

Onze oudste blijft bij papa thuis: hij raakt overprikkeld van het tochtje naar de winkels, echt. Onze jongste kan zich prima van de drukte afsluiten en gaat graag mee. De jongens krijgen daarmee wat eigen tijd: 1 kind op 1 papa/mama, lekker exclusief.

Onze kleine man past met veel plezier jassen: de jas in de eerste winkel is te donker, wil hij nog maar net passen en mag al helemaal niet mee naar huis. De jassen in de tweede winkel kunnen mijn degelijkheidsblik niet doorstaan, ik let als net-aan-gevorderde moeder nu extra goed op ritsen. De derde winkel doet nog niet aan wintersale en is dus alleen leuk vanwege de roltrappen. De volgende winkel blijkt het allemaal te hebben: een roltrap, niet teveel drukte en een apart rek met flink afgeprijsde winterjassen die lekker warm lijken. Daar gaan we: de sterretjesjas is geweldig en leidt tot een blij gezicht, maar op mijn vraag of hij mee mag…nee. En inderdaad, ik vraag regelmatig instemming aan onze jongste man, omdat hij geneigd is om dingen over zich heen te laten komen, soms nog wat teveel.

Bij de volgende jassen gaat het precies zo: leuk om aan te trekken en te bekijken, maar mee naar huis…nee, klinkt het zacht maar beslist.

En dan ineens, gaat er een belletje rinkelen, als onze kleine man naar zijn oude jas wijst die daar eenzaam aan het haakje aan de muur bij de passpiegel hangt. Het klinkt als een soort verlate grote kerstbel vlakbij mijn hoofd: Benggg! Je bent niet gewoon met je net vierjarige aan het shoppen, kijk nou eens goed wie het is en waar hij vandaan moest komen!

20160107 Hilde - jasEn daar ga ik dan eindelijk. Ik zak door mijn knieën en ik kijk mee naar die jas, die ik zelf ook ontzettend zal missen en die ik helaas gewoon niet meer verder naar beneden kan trekken om te zorgen dat hij toch over de kleding van onze uk past. ‘Lieve schat, jij vindt die jas nog zo mooi he’. Er klinkt bevestiging. ‘Weet je, ik vind hem ook mooi en ik vind het jammer dat hij niet meer past. Je bent groter geworden, dus we hebben een nieuwe jas nodig die jou warm kan houden. Maar weet je, je andere jas trekken we straks gewoon aan als we je nieuwe jas mee naar huis nemen. De jassen gaan allebei mee naar huis, met jou en mij mee. Vind je dat fijn?’ En ja, een tevreden knik, de jas mag…mee!

Voor onze oudste man app ik aan de thuisblijvers wat foto’s van de kandidaat-jassen, terwijl mijn kleuter een meisjespaspop nader onderzoekt. De felgroene jas zal het wel worden, de rest is vast te saai. Maar nee, ik had het kunnen weten: de grijsblauwe zonder opdruk, randjes of dingetjes, die er zo lekker rustig en zacht uitziet. Zijn hoofd kan niet altijd de prikkels verwerken zoals bij anderen, geen ruimte dus even voor heftiger kleuren of drukke jassen. Zo is het en zo is het goed.

Heeft het kopen van twee nieuwe jassen kopen niets met adoptie(achtergrond) te maken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *