Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de zevenjarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Een verjaardag om nooit te vergeten

Twee maanden na haar vorige verjaardag begon ze zelf alweer met ‘plannen’ van haar zevende verjaardag; wie komt er op mijn feestje, wie mag naar ‘t grotenmensenfeest komen, wat gaan we allemaal doen en eten, en niet onbelangrijk: welk thema gaan we aanhouden.
We hebben haar enthousiasme iets kunnen remmen door de grotere feesten die daarvoor komen (mama en papa jarig, sint, kerst, oud-en-nieuw, carnaval) te benoemen.
Want feesten, dat zit in haar bloed. Tand eruit: tijd voor feest. Letterdiploma op school: tijd voor feest. Ze feest voor elke gelegenheid en geniet daar enorm van.

Afgelopen januari spraken we dan echt voor het eerst over haar feestje, en maakten een lijstje met haar liefste vrienden, wat nogal moeilijk was om enigszins in te perken. Een feestje met 12, zoals vorig jaar, gingen we niet meer doen. (Papa en mama leren namelijk ook elke dag bij.)

Na carnaval ging de uitnodiging de deur uit. En toen kwam corona.
Na de eerste twee weken gaven we aan: de kans bestaat dat je feest niet kan doorgaan. “Oké”, zei ze dapper, “Dat is dan zo”. Toen helder werd dat het echt niet door kon gaan besloten we thuis dat we met ons drietjes goed zouden vieren, en dat we haar grote mensen feest, en natuurlijk haar kinderfeestje, zouden inhalen. We besloten haar verjaardag op zondag te vieren, de echte dag viel op maandag. Ik vroeg op social media of mensen kaartjes zouden willen sturen. Dat is goed gelukt, ze kreeg er ruim 50.

De avond van te voren was ze, zoals alle voorafgaande jaren, in stuitermodus. “Ik ben hieperdepiep“ zei ze op een gegeven moment, ze had het zelf in ieder geval ook in de gaten. We brachten die dag zelf gemaakte en royaal versierde cupcakes rond naar de vriendjes die anders op het feestje zouden zijn gekomen. En op afstand had ze dan toch even contact.

De verjaardagsochtend zat er een stralend meisje in bed, met een smile van oor tot oor, genietend van alle kaarten, de door mij gemaakte kroon met ruimtevaart thema (“Mam, knap gedaan hoor! Bijna net zo leuk als die de juf op school maakt”), de kadootjes op bed. Ze genoot met volle teugen. Er werd geface timed, we bakten twee taarten; we wilden toch wat te kiezen hebben, en het avondmenu werd door het feestbeest gekozen. Oma kwam even op afstand langs en goede vrienden aten ook even op afstand wat taart mee. Ze wilde een verjaardag-playlist op qua muziek, en we deden een polonaise door de kamer. De grote glimlach ging geen moment van haar gezicht af.
De dag erna, haar eigenlijke verjaardag, ging het feest gewoon verder. Een vriendinnetje tekende voor ons huis op de stoep voor haar, ze kreeg een ballon en donuts per post, nog meer kaarten en een aantal lieve vriendjes en vriendinnetjes kwamen aan de deur zingen, met kaartjes en kadootjes. Wat een feest, en wat een aandacht.

Crisis verbindt. Maar ook: zij verbindt. Ze is zo geliefd bij velen en dat bleek nu eens te meer. “Het waren super fijne dagen.” zei ze ’s avonds, “Ik was echt super-jarig”. Een feest hoeft niet groots te zijn. De ontvanger moet het juiste gevoel eraan overhouden. En dat is dubbel en dwars gelukt.