Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Over een waterkoker en emotieregulering

Sinds een tijdje hebben we een nieuwe waterkoker. Dat was echt wel nodig, de oude viel van ellende uit elkaar. Maar dat we nu echt tevreden zijn over deze nieuwe waterkoker, nee, niet echt.

Soms springt het knopje al uit, wanneer het water nog niet eens is opgewarmd. Een andere keer, zit het dekseltje niet goed dicht, en blijft het water maar doorkoken en borrelen. En wanneer je niet goed uitkijkt, brand je lelijk je vingers in een poging om dat dekseltje terug te duwen! En wanneer we de kalk verwijderen door azijn te koken, raakt hij helemaal van slag en kookt hij razendsnel over, waarbij de gloeiend hete azijn over het aanrecht stroomt. En tegelijkertijd de stoppen doorslaan in de meterkast.

We moeten regelmatig onze aandacht erbij houden, om te voorkomen dat het mis gaat  of dat er iets kapot gaat.

Je voelt het al aankomen, die vergelijking kan ik ook doortrekken naar een van onze kinderen. Alleen gaat het dan niet om het koken van water, maar om omgaan met  emoties en gevoelens.

Soms is er amper iets te merken, en zit onze oudste lekker in haar vel en komt het niet tot een kookpunt. Maar er zijn ook momenten dat die gevoelens maar blijven borrelen en koken. En om dat te temperen, moeten we goed uitkijken om zelf ook niet geraakt te worden door al die emotie. Wat erg moeilijk kan zijn.

En dan hebben we nog de momenten, waarop het allemaal te veel is en dat echt alles naar buiten kolkt, in een razende, kokende stroom. En dan zijn zeker de stoppen doorgeslagen! Op zo’n moment is het belangrijk om eerst schade te voorkomen en later de rotzooi op te ruimen.

Als we de aandacht erbij houden, dan komt het niet tot een kookpunt. Dan kan je op tijd inspelen op de gevoelens en ze benoemen. Samen zoeken naar de oorzaak van die hoog oplopende temperatuur en hopelijk wat stoom afblazen, zodat de druk in de ketel verdwijnt.

Maar er zijn ook momenten waarop de aandacht wat minder is. Afgeleid door onze jongste die ook graag aandacht wil, of gewoon omdat we moe en niet scherp zijn. En voor we het in de gaten hebben, stroomt de boel over. Dat zijn de meest pittige momenten. Dan sta je als ouder machteloos. En dat doet zeer, diep van binnen, omdat je graag de situatie wilt herstellen. En je wilt je kind niet zo meemaken.

Maar anticiperen is dan voorbij. Het is niet meer mogelijk om te benoemen, of de boel te sussen. Er is geen contact meer, de stoppen liggen eruit, weet je nog? En je brandt jezelf aan al het kokende geweld om de situatie onder controle te brengen. Letterlijk vechten om de schade te beperken voor de omgeving en ons kind zelf. Meerdere keren.

Aangezien onze kinderen ons erg dierbaar zijn, doen we er alles aan om het goed te krijgen. Kijk, een waterkoker, dat is maar een ding, en toevallig komt het deze keer goed uit om de vergelijking te maken. Die gaan we een keer vervangen en dan is het klaar. Daar doen we geen moeite voor.

Maar onze kinderen, daarvoor gaan we door het vuur en trekken we alles uit de kast. Dus gaan we goed nadenken, wat is er nu aan de hand en wat kunnen we doen?

Zou het bij de leeftijd horen? Waarbij je kind al wel wat ouder en wijzer lijkt, maar eigenlijk nog niet goed met heftige emoties en gevoelens kan omgaan? En dat er nog veel te leren valt? Of hebben we het over het verwerken van een trauma, waarbij er wordt teruggeschakeld naar het reptielenbrein, met de instructies ‘vecht, vlucht of bevries.’ In dit geval dus ‘vecht!’

En zoals wel vaker, ligt de waarheid ergens in het midden, maar het is wel duidelijk dat haar achtergrond hier een grote rol bij speelt. Daar zien we aanwijzingen genoeg voor. En dat geeft weer handvaten voor ons om die gevoelens te benoemen en om er iets mee te doen. We proberen haar te helpen, maken het wat gemakkelijker door een aantal dingen voor haar te beslissen waar ze het moeilijk mee had. En we halen er ook hulp bij, om samen een goede link te leggen tussen wat haar bezig houdt, welke emoties ze daarbij voelt, en ook wel gedrag daar bij hoort. En we verzinnen een middel om die temperatuur in de gaten te houden.  Want we kunnen er niet continue bovenop zitten, dan is het handig wanneer we een soort van thermometer zouden hebben, waarop we de stand van zaken bij kunnen houden.

Dus heb ik in een knutseluurtje een thermometer in elkaar geflanst, waarop onze meid makkelijk met een pijl haar ‘emotie niveau’ kan aangeven. Met drie zones:
– blauw voor de koele veilige zone
– geel voor een zone om alert te worden en actie te ondernemen
– rood voor alarmfase 1, dan weten we dat we ons schrap moeten zetten

En warempel, het werkt! Ze geeft steeds aan hoe hoog de temperatuur is en afhankelijk van de bui kunnen we tijdig inspelen op haar gevoelens. Het vergt nog wel wat afstelling over de niveau’s. Terwijl er een gele 5 wordt aangegeven op de thermometer, vinden wij op dat moment dat het meer een rode 8 is! Maar toch! We zijn er erg bewust mee bezig en dat is al een hele stap voorwaarts.

Terwijl nu in de zomer de gemiddelde temperatuur aan het stijgen is, daalt het niveau op de eigen thermometer steeds vaker naar de koele, blauwe zone. En dat is erg fijn. Er blijft alleen nog een grote vraag over voor de komende tijd: Wat doen we met onze waterkoker?!

Reacties (1)

  1. Avatar Nanon schreef:

    Mooi geschreven! Fijne ouders zijn jullie. Ken je het boek (en werkboek) kleine vulkaantjes? Daar staat meer van dit soort hulpdingen in als de thermometer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *