Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Eten en gegeten worden

Eten is voor alle drie mijn kinderen een issue, maar elk op hun eigen manier. Onze oudste biologisch eigen zoon is lange tijd een moeilijke eter geweest: lastig met groente, koppig niets eten als het hem niet aanstond… de klassieker, zeg maar.

DochterliKaren - adoptie blogef, de middelste, heeft het in haar eerste half jaar hier moeilijk gehad met de overvloed aan eten. Ze snapte als tweejarige maar niet dat we die snoeppot niet gewoon collectief léég aten, hij stond er toch? En binnen handbereik zelfs! Gelukkig hadden we voor oudste al de regel van ’s morgens en ’s middags een snoepje, wat het overzichtelijk maakte. Toch heeft ze geen honger gehad in China.

Opscheppen uit de pan was niet zo’n issue, omdat wat ze in de pannen zag niet zo aansloeg. Om haar te laten wennen aan Westers eten kookten we op dag 1 een grote pan rijst met stukjes vlees en groente.

We vroren het in éénpersoonsporties in en lieten haar zo langzaam kennismaken met onze keuken: van drie keer per dag Chinees, naar twee keer en één keer per dag. Wat uitstapjes naar omeletten, gekookte eieren, noedels en soep… Zie hier haar menu. Maar zeuren over eten zoals de oudste dat deed, nooit.

Toch is het ook, nu ze 11 is, nog steeds de Chinese keuken die haar voorkeur geniet. Met als goede tweede de Italiaanse, want je doet haar een groot plezier met een groot bord spaghetti bolognese. Sowieso liever drie keer per dag warm; een broodkind is het nooit geworden. Dan liever een beschuitje, een cracker of soep.

Tijdens een van mijn bezoeken aan China heb ik in haar tehuis gezien hoe het er aan toe gaat in haar tehuis bij haar leeftijdsgroep van toen. Lunchtijd betekent: vijf of zes peuters op een rijtje stoelen tegen de muur; één verzorgster op een krukje ervoor met een kom eten en een lepeltje, en het rijtje af. Hapje 1 voor kind 1, door naar kindje 2 voor hapje 2. Enzovoort. Niet echt heel hygiënisch, maar wel zo efficiënt. Je ziet ook meteen dat er absoluut geen ruimte is – en heel begrijpelijk ook – voor gemekker. Hoezo niet lekker? Hoezo geen trek? De volgende staat al klaar hoor!

Tijdens haar eerste half jaar had ze zelf nog steeds de zekerheid nodig dat eten er altijd zou zijn. Dat er altijd genoeg zou zijn. Je hoefde maar te wijzen naar het eten in haar hand, of ze hield haar hand achter haar rug. En maandenlang hield ze eten in haar jaszak en rugzak: crackers, een halve boterham… als er maar iets in zat. Ze at het niet op, maar het was haar verzekering. En dat lieten we maar zo. Geleidelijk aan stopte het en deed ze het niet meer. Ze wist dat er altijd genoeg zou zijn.

En jongste zoon? Die heeft andere issues met eten… Hij is er dol op. Net als zijn zus vooral een bepaald type eten – al is zuurkool zijn grote favoriet! – maar de hoeveelheden, tsja… Die zijn bij hem het probleem. Onze lekkerbek. Drie uitdagingen, heel verschillend en alle drie bijzonder!

Reacties (1)

  1. Avatar Marion schreef:

    inderdaad Karen, mooi blog, een feest der herkenning 🙂
    Drie uitdagingen, heel verschillend en alle drie bijzonder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *