Stéphanie

Stéphanie

Even voorstellen…Ik ben Stéphanie en samen met mijn man zijn wij de trotse ouders van onze Filipijnse zoon. Wij zitten midden in een tweede adoptieprocedure en zijn in blijde afwachting van een broertje of zusje uit de Filipijnen. Al schrijvend geef ik je een kijkje in ons prachtige gezin, lees en geniet!

Even wennen…

Ik ben aan het spelen met de andere kinderen als ik opeens een vreemde meneer en mevrouw aan zie komen lopen. Er komen wel vaker vreemde mensen in ons huis, maar deze keer wijzen ze naar mij en komen ze naar me toegelopen. Ze gaan op de grond zitten en aarzelend beginnen ze tegen me te praten. Ze hebben ook cadeautjes voor me meegenomen. Ze spreken in een heel andere taal dan ik tot nu toe heb gehoord en ik begrijp helemaal niets van wat ze tegen me zeggen. Na een poosje gaan de vreemde meneer en mevrouw weer weg.
Twee dagen later komen dezelfde meneer en mevrouw weer. Ik denk dat er iets bijzonders gaat gebeuren want ik heb hele mooie kleren aan. De meneer en mevrouw zien er ook deftig uit. De mama’s die hier voor mij zorgen hebben gezegd dat ik een nieuwe papa en mama krijg, zouden deze meneer en mevrouw dat zijn? Ik vind ze wel een beetje op de foto lijken die ik heb gezien, maar in het echt zien ze er toch anders uit. Ik durf het ook niet te vragen.

Na een poosje gaan we weg uit mijn huis en ga ik met de meneer en mevrouw naar een ander huis met een hele kleine kamer. Ik vind het heel spannend want ik ben nu helemaal alleen met de vreemde meneer en mevrouw. Ze doen wel aardig tegen me, maar ik begrijp niet wat ze tegen me zeggen en ze ruiken ook vreemd. Ik moet ook gaan slapen bij deze vreemde mensen in dit vreemde kleine kamertje. Voordat ik naar bed ga, moet ik onder een straal van water staan. Het water komt over mijn hoofd en in mijn ogen, dit vind ik helemaal niet fijn. De meneer en mevrouw hebben het over ‘douchen’ en ‘wassen’, maar ik begrijp niet wat ze bedoelen.

Ook de volgende dagen blijf ik bij de meneer en mevrouw. Ik mis de kinderen waar ik altijd mee speelde. De mama’s die voor mij zorgden wisten precies wat ik fijn vond, maar deze mevrouw weet dat niet en ze doet alles anders. Ik ben heel verdrietig en wil alleen maar heel hard huilen. Dus dat doe ik dan ook. Ik voel me heel alleen, er is niemand die ik ken. De mevrouw draagt mij heel veel in een draagzak tegen haar buik, dat vind ik heel fijn, dan voel ik me iets minder alleen. Ik mag ook bij de meneer en mevrouw in bed slapen. Deze kamer is zo stil en donker ’s nachts. Ik sliep met mijn vriendje in bed en dat mis ik ook heel erg.

Ik denk dat ik niet meer terug ga naar mijn eigen huis, want de meneer en mevrouw hebben een plaatje laten zien van een vliegtuig. In het vliegtuig staat een foto van mij en een foto van de meneer en mevrouw. Ze praten ook over ‘Nederland’ en ‘naar huis’, maar ik begrijp niet wat ze daar mee bedoelen.

Ik denk dat we nu in de buurt zijn van het vliegtuig, want we zijn ergens waar het heel druk is. De meneer en mevrouw hebben ook heel veel spullen bij zich. Ik hoor zoveel mensen door elkaar heen praten en begrijp helemaal niet wat er gaat gebeuren. Ik ga huilen, heel hard huilen, gillen, zodat ik niets meer van de omgeving hoor.
Na een hele lange tijd in het vliegtuig komen we ergens aan waar iedereen er heel anders uit ziet, net zoals de meneer en mevrouw. Er staan heel veel mensen op ons te wachten, maar gelukkig blijven de meneer en mevrouw heel dicht bij me en gaan we snel met een auto naar een nieuw huis. Het nieuwe huis is groot en heeft heel veel kamers. Er is ook een kamer met speelgoed en een bed. Ik denk dat ik daar mag slapen.

Ik woon nu al weer een tijdje in dit nieuwe huis. De meneer en mevrouw begrijpen nu beter wat ik bedoel en ik snap ook beter wat ze tegen mij zeggen. Ik vind het nog wel vreemd allemaal. Alle mensen ruiken anders en er is hier niemand die in de taal spreekt die ik kende. Het eten is ook heel anders, ik weet nog niet of ik het lekker of vies vind smaken. Ik denk dat ik hier nu altijd blijf wonen en dat dit mijn nieuwe papa en mama zijn. Maar ik weet het nog steeds niet zeker..

Soms vragen mensen of het ‘even wennen’ was voor onze zoon toe hij bij ons kwam wonen. Tsja, wat voor antwoord moet ik daar nu op geven?