Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de 5,5 jarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Extended Family

We zitten elkaar snikkend aan te kijken via Face Time, een van mijn Zweedse vriendinnen en ik.
Ze vertelde me dat ze zijn gematched met een zoon uit Zuid Afrika. We schoten beiden vol toen ik aangaf dat het net was alsof ik een neefje kreeg. “ Dat héb je ook” zegt ze. We vervolgen ons gesprek met rode ogen.
Jaren eerder, in de verzengende Nigeriaanse hitte, leerden we elkaar kennen. We waren er allemaal tegelijkertijd om onze kinderen op te halen. Vier kindjes kregen vier paar Zweedse ouders en mijn moeder en ik waren daar om N op te halen. Na wat voorzichtige hallo’s en voorstel gesprekjes hadden we op onze tweede volle dag in Nigeria onze rechtszaken. Twee aan twee, dus van enige privacy was geen sprake meer.
We logeerden in een zeer eenvoudig motel, waar we meer buiten leefden dan binnen. Dat was in ieder geval de schoonste optie. We brachten afhankelijk van de stand van de zon veel tijd samen door onder elkaars afdakjes.
We vierden samen kerst en deden met oud en nieuw samen een Nigeria quiz (we verloren dik) en hadden een spelletjes competitie met onder andere zaklopen en voetballen. Ook dat onderdeel wisten we niet te winnen. Wat we wel wonnen was een zeer bijzondere vriendschapsband, met totaal verschillende personen die aan elkaar waren geknoopt door adoptie.

Onze kinderen, allemaal rond dezelfde leeftijd, brachten de eerste tijd van hun leven samen door, sliepen in elkaars bed, reageerden op elkaars geluiden, en kenden elkaar langer dan dat wij van hun bestaan wisten. We vonden het allemaal heel belangrijk om ze zo lang mogelijk samen te laten optrekken. Zo reisden we dus drie maanden lang met een kleine karavaan door Nigeria, deden we samen vier steden aan, deden we excursies samen, aten we samen, gingen we met elkaar naar het ziekenhuis bij ziektes en wisselden we elkaar met het hebben van malaria keurig af.
We huilden samen als onze procedures moeizaam gingen en vierden samen als we weer een kleine doorbraak hadden. We werden familie van elkaar en mijn moeder werd de oma van de hele ploeg. Zij kon, door haar werk als kinderverpleegkundige en eigenaar van een kinderdagverblijf, alle jonge ouders inclusief mezelf voorzien van adviezen als we het zelf even niet wisten.
Het was echt wennen toen alle Zweden vertrokken op de dag dat we onze paspoorten kregen. Zij kregen direct een visum, wij moesten daar nog tien dagen op wachten. N kroop en zocht alle plekken waar we haar neer zetten af naar haar vriendjes. Als reactie op het mindere geluid om haar heen besloot ze zelf maar wat harder te gaan gillen als teken van enthousiasme, wat ons regelmatig geïrriteerde blikken gaf.

Terug in Nederland bleef het contact. Een Facebook groep werd aangemaakt en we belegden onze eerste reünie samen. Weekendjes samen met een stel, regelmatig face-timen, dan weer een weekend met een ander stel: het was en is heerlijk om onze kinderen te zien groeien en bloeien. Natuurlijk worden ook zaken als haarverzorging, discriminatie en onzekerheden besproken. Met de andere meisjes moeder speur ik het internet af naar mooie Afrikaanse kleding die ook geweldig leuk is in Europa. Onze kinderen vinden elkaar, nu vooral voor gekkigheid, en als ze groter zijn hopelijk ook om elkaar te steunen bij de vragen die ze wellicht allemaal gaan krijgen over hun identiteit, op weg naar hun volwassenheid.
Onze vakanties de laatste jaren hebben meestal een Zweeds tintje. We zijn thuis bij elkaar, ook wij lopen in huis nu op sokken in plaats van schoenen en bij verjaardagen is er altijd post uit Zweden in de vorm van kaartjes of pakketjes.
Inmiddels zijn we toe aan reünie nummer vijf en we weten zeker dat dit blijft bestaan. We organiseren dat om beurten, dus zijn elk jaar in een totaal andere omgeving. De kinderen verheugen zich erop om elkaar te zien en gaan heel goed samen. Na een paar dagen kunnen ze ook als broers en zussen ruzie maken. We hebben allemaal pittige Nigerianen en we kunnen niet onopgemerkt ergens naar toe gaan.
We nemen, naast de Zweedse taalgids, ook ieder jaar oordopjes mee. Want die familie van ons: die is luidruchtig.

Reacties (3)

  1. Avatar Michette a Campo schreef:

    Wat heb je dat mooi geschreven Kim ,dat doet wat met je als je dit leest.
    Hopelijk kunnen jullie dit nog vele jaren samen doen 😘

  2. Avatar PetraE schreef:

    Heel mooi geschreven en voor ons heel herkenbaar. Ook wij hebben een extende keniaanse familie van adoptieouders en kinderen door onze adoptie-procedure-tijd in Kenia opgebouwd. En we ervaren hoe belangrijk en waardevol het is voor de kinderen als ook voor onszelf om elkaar met regelmaat te zien.

  3. Avatar Monique schreef:

    😍 prachtig….. een enorm ingrijpend iets met humor geschreven. Ik vind het geweldig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *