Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Gezond verklaard

Geen mens wist het in die eerste fase, want er was nauwelijks iemand op de hoogte van onze prille plannen van een vierde adoptieprocedure. De dokter die we als eerste spraken, wist er wel van. De kinderen ook, al eeuwen. Een wonder dat ze het nog niet met heel de wereld gedeeld hadden.
Aan de dokter (niet onze eigen huisarts, maar een huisarts in onze vorige woonplaats, en daar de vervanger van) legden we het uit: we kwamen voor een adoptiekeuring. Dat ging bijna fout, want de afspraak stond niet in de agenda, maar gelukkig werden we niet weggestuurd.
We legden het dus uit: adoptiekeuring… een krabbel dat we niet aan een ernstige invaliderende ziekte lijden en geen grote mentale problemen hebben. Hebben we al vaker ingeleverd, wegens drie eerdere adoptieprocedures. De dokter: “oh, wat is er met die procedures gebeurd, is het mis gegaan?” Een foto van ons drietal op mijn telefoon, liet zien dat de procedures redelijk goed waren afgerond.

Maar goed. Dit keer worden we ook echt gecheckt. Bloeddruk en hart en longen zien er prima uit. Dat lijkt geen big deal, maar met mensen in onze omgeving waarbij het allemaal wat anders loopt…zijn we nog blijer en dankbaarder dat deze stap zo vanzelfsprekend gezet kon worden: we zijn medisch gezond genoeg bevonden, mogen nu wachten op de gesprekken met een Raadsmedewerker op weg naar….een 4e kind! Magisch dat het, hopelijk, kan. Magisch, dat de kinderen er zo enthousiast over zijn: over een zusje of broertje, over Nigeria, over weer terug naar Nigeria… Wel gek dat we er eigenlijk nog niet zo veel mensen over durven te vertellen. Werk (alsof mensen hun werk om toestemming vragen als ze zwanger worden) en omgeving (omdat iedereen er al vanuit ging dat we na twee kinderen zouden stoppen, laat staan drie…).

Onze 4e procedure begon al langer geleden. De start met onze dame was natuurlijk even onrustig, maar al snel liep alles beter dan gedacht. En toen? Er overlijden kinderen in Nigeria. Een jongetje tijdens die reis naar en met onze dame overleed. Dat jongetje zal ik nooit meer vergeten. Het is niet voor te stellen hoeveel slechter een kind in een tehuis in Nigeria af is, dan in een gezin. En hier… zitten 3 kinderen te springen om voor een zusje of broertje te mogen moederen of om hem/haar te beknuffelen, samen te spelen. En wij denken dat we met nog een tijdje doorsparen, papieren en geduld verzamelen, goed kunnen zorgen voor nog een ukje aan de eettafel.

Tot slot: inmiddels schrijf ik dit op een openbaar blog. Niet zo heel verborgen dus meer. In de komende blogs zal ik in reuzensprongen iets vertellen over de stappen die wij gemaakt hebben als gezin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *