Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Goede voornemens

In een blog op deze plek vooruit blikken op het jaar dat net begonnen is, inclusief goede voornemens… dat is natuurlijk wel een beetje riskant. De voornemens kunnen al mislukt zijn, tussen de tijd van bedenken, schrijven en publicatie van deze tekst. Dat sowieso. Maar alles wat ik niet opschrijf en wel aan mijzelf beloof, komt niet zo gauw als prioriteit naar voren. Dus doe ik het toch. Want december is al jarenlang een maand van overgangen en grote beslissingen bij ons thuis. Al sinds ‘ons’ alleen nog maar mijn vriend en ik bestond. Meestal verhuisden we in december, of we maakten een grote reis, of we gingen naar Nigeria (twee van onze drie Nigeria-reizen zaten we met kerst daar) en zo meer.
Ook nu was december een overgang. In mijn hoofd is het de overgang tussen de ‘periode tot’ en de ‘periode na’ het eerste jaar met onze dochter. En iedere adoptieouder weet, dat eerste jaar van wennen en hechten, dat is best wat.

Maar, goede voornemens dus. Ten eerste. Tijdens onze reizen blogde ik alsof mijn leven ervan af hing. Dat was voor een klein beetje waar: alle grote en kleine emoties en gebeurtenissen moest ik vastleggen, schrijven helpt mij tijdens zo’n reis enorm om de focus te kiezen en te houden (en achteraf is het een waardevol document, zeker ook voor de kinderen).
Thuis blog ik veel minder, terwijl er eigenlijk ook best wel wat gebeurt en focus te kiezen en te houden is. Mijn voornemen: dagelijks een – even zorgen dat ik de juiste hippe naam gebruik –  bullet journal maken. Het idee is dat ik mijzelf dan dwing om te schrijven, met een echte pen, met minder woorden dan ik geneigd ben te gebruiken, met aandacht voor de kern en met het benoemen van de belangrijke dingen of onbeduidendheden van de dag, de korte termijn en de lange termijn.
Voornemen twee: meer geduld hebben. Ik sta voor vrienden bekend als een heel geduldige moeder (dan wel collega etc.). Van binnen geduldig blijven, zorgt voor een positieve uitstraling op die momenten waarop geduldig zijn heus wel lastig kan zijn. En een positieve uitstraling beïnvloedt anderen en maakt dat geduld meteen gemakkelijker vol te houden.
Drie: orde in huis. Wie had het ooit gedacht, maar ik heb er behoefte aan. Er wordt dus wat geherstructureerd in huis. Te beginnen met de was: de kinderen hebben een lesje gehad in was sorteren. Mijn leven begint echt in gevaarlijke huishoudbeurs-achtige toestanden te komen. Stap twee: kinderkamers. Mochten de kinderen besluiten om standaard in hun eigen bed te gaan slapen, dan hebben we straks in ieder geval een kamerindeling die weer even mee kan.
Dan nog de adoptieprocedures en nazorg. Er loopt nog een procedure om de adoptie die in Nigeria is uitgesproken, ook hier in Nederland geldig te maken. We willen Nigeriaanse en Nederlandse paspoorten aanvragen en vernieuwen. En eigenlijk gaat het wel goed met ons gezin. We herschikken werk en privé wat om nog wat ruimer in onze tijd te zitten. We kunnen weer eens een consult aan huis aanvragen bij Adoptievoorzieningen, gewoon omdat het kan en om de status quo te delen en vooral om iemand daarin mee te laten kijken en denken.
En de rest van de voornemens? Die zijn minstens zo groot maar die passen niet in dit blog. Ik moet maar eens gaan oefenen op het gebruik van minder woorden, met dat handlettering journal, bullet dagboek of hoe het ook heet.
In Nigeria kunnen de ‘beste wensen’ nog tot ver in februari, dus dan mag ik het hier ook nog wel doen: ik wens jullie geslaagde voornemens en vooral ook veel onverwachte, ongeplande mooie momenten toe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *