Avatar

Sabine van Staden

Gunst of recht

Het was de opmerking van de therapeute van de kleine man die me ‘wakker’ maakte.
En toen de directeur van de school waar we gingen kijken, eveneens voor de kleine man maar met in ons achterhoofd ook onze dame die zo’n naar jaar heeft gehad, iets soortgelijks zei – toen verdreef verontwaardiging mijn in het afgelopen jaar ontstane passiviteit.

Want als je overal zelf achteraan moet, als je overal voor moet l…  praten als brugman, als je dankbaarheid moet tonen voor elke feedback vanuit school – dat wil nog wel eens leiden tot vermoeidheid. Gelatenheid. Verzuchtingen als ‘maar zo moeilijk ís het toch helemaal niet?!’

Onze kinderen – kleine man van zeven en dame van tien – gaan naar het reguliere openbare basisonderwijs. Ze zijn er namelijk slim genoeg voor en met een beetje extra aandacht hier en een net wat andere formulering daar moet dat ook echt kunnen.

Destijds, toen de dame drie was en we eens aan het rondkijken waren naar scholen, was dit de énige school die ons eerst felicteerde met de komst van ons kind. We gingen kijken en zagen een oud maar ruim gebouw en leerkrachten die nieuwsgierig waren naar ons en het verhaal van ons kind. We voelden ons welkom. Zíj was welkom.

Haar achtergrond werd gehoord en zij werd gezien. Ze kreeg wat extra aandacht in de vorm van positieve bevestiging en motorisch remedial teaching en verder mocht ze zich op haar eigen tempo ontwikkelen. Eind groep 3 werd er een onderzoek ingesteld, mede op ons verzoek, om helder te krijgen wat er nu precies aan de hand was én wat ze nodig had.
Dat onderzoek wees een ‘disharmonisch intelligentieprofiel’ uit, waarbij haar verbale intelligentieprofiel beduidend hoger lag dan haar performale score. Haar algemene IQ lag op dat moment boven het gemiddelde. Zeiden we toch..

De uitkomst verklaarde waarom ze gefrustreerd raakte bij haar werk: ze snapte het wel maar kon het niet omzetten. Het verklaarde ook waarom ze niet een serie van opdrachten tegelijk aan kon *kan*.
Er werd vanuit school een Individueel HandelingsPlan opgesteld. Extra instructie. Extra herhaling. Weghalen van de tijdsdruk bij toetsen. Rustige omgeving bij toetsen. Wij voegden daar verschillende andere ondersteuningsvormen aan toe zoals sensorisch integratietherapie en vonden een goede remedial teacher die er achter kwam hóe anders ze denkt. Woordbeelden bij getallen is lastig, als je moet rekenen.
We hadden wel wat werk aan het begeleiden van kind en leerkrachten, maar waren vol vertrouwen dat ons kind gezien werd en dat ze de zorg kreeg waar ze recht op had. En we zagen haar vooruit gaan. Ze ging met plezier naar school.
En broertjelief volgde 3 jaar na dato. Alles liep aardig.

Tot dit jaar. Dit jaar wilden de kinderen gaandeweg het jaar steeds minder graag naar school. Wilde de kleine man niet meer overblijven; wilde de dame steeds vaker een dagje ‘uitrusten’.

Dit jaar trof zij namelijk een leerkracht die het allemaal maar gezeur vond, dat IHP.  Die dacht dat de vraag ‘begrijp je het?’ voldoende was als extra instructie. Die extra herhalen thuis maar overbodig vond. Dus toen de intern begeleider wegviel, viel ook haar stok achter de deur weg.
En plop, daar zakte ons meiske door het ijs. Zonder dat ze het wist overigens, want de leerkracht vond het óók niet nodig om haar te informeren over de uitkomsten van haar toetsen. Of ons..

Omdat we dit schooljaar onze handen vól hadden aan de kleine man die groep 3 en de 3 (!) leerkrachten die op de groep stonden niet echt trok – en die dat uiteraard heel anders uitte als zijn zus waardoor conflicten aan de orde van de dag waren – én omdat de dame het bij de remedial teacher prima doet en goed vooruit gaat, was onze bemoeienis met de gang van zaken in de klas van de dame wat minder. Geen signaal, alles goed. Toch?
Tot het eindrapport een dikke onvoldoende liet zien voor rekenen. Waar ze eerst nog een dikke voldoende had. En waar alle ondersteunende acties op gericht zijn. Wat?!
‘Je zou denken dat kinderen zoals deze, met zo’n moeilijke start, als vanzelfsprekend extra ondersteuning verdienen en deze niet moeten hoeven te bevechten’

‘een kind hoort, ongeacht zijn achtergrond, zéker in de basisschooltijd waar het zelfvertrouwen gevormd wordt, gezien en gehoord te worden en niet moeten hoeven te vrágen om de ondersteuning die hij of zij nodig heeft’

Lesgeven aan kinderen op de manier die ze nodig hebben, met oog voor hun talenten en ontwikkelpunten – het staat nota bene in de schoolgids.

Is de aandacht en zorg die wij vragen voor onze kinderen nu een gunst van een leerkracht die denkt ‘ocherm, wat een verhaal, laat ik maar..’ of is het een recht waarmee ze vorm kunnen geven aan hun schoolloopbaan?

De directeur van hun huidige school zegt het laatste. We kijken het tot de herfstvakantie aan of we niet weer te maken gaan krijgen met het eerste.

 

Zie ook: Artikel ‘Intelligentie en cognitie’ van Hanna Swaab, Balans Magazine – maart 2008

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *