Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Happy end

Op de een of andere manier kan ik zelden een blog schrijven zonder een goede afloop. Een beetje positiviteit helpt: heel veel zaken die niet fijn zijn of tegenzitten, zijn niet te veranderen, maar door er iets positiefs uit te halen, hou je het nog een beetje constructief, kun je er mee verder.

Tijdens onze vorige, soms best pittige, reizen door Nigeria hielp dat: elke dag uit alles wat lastig was, net even de zonnestraal halen om zo te zorgen dat we elkaar positief blijven beïnvloeden (zonder uit het oog te verliezen dat even balen soms ook moet kunnen). Dit heeft er mede voor gezorgd dat onze zoons, na een moeilijke start in het leven, ook al positieve herinneringen hebben opgedaan in hun geboorteland. Ik ben ervan overtuigd dat dit helpt bij elke volgende reis. Elke volgende reis ja, want ik ben er ook van overtuigd dat een reis naar hun geboorteland in de verschillende levensfases bijdraagt aan een ontwikkeling van hun hele identiteit. Levende nieuwe herinneringen aan Nigeria, vormen bouwstenen van hetzelfde huis waarin ook complexe en traumatische herinneringen verweven zitten.

Kortom, we proberen te zorgen voor balans en dat is thuis ook fijn: in de thuissituatie kunnen we samen met onze jongens heel goed bepalen hoe we met elkaar omgaan, naar elkaar luisteren en elkaar de dag door helpen. Met vallen, maar ook met opstaan. Oog voor wat niet en wat wel lukt.

Daarentegen is er ook buitenshuis. Tot een bepaalde leeftijd is dat buitenshuis vooral ook ‘school’.

20160606 Hilde - happy endLiefst zou ik deze blog hierbij laten en alles verder aan de fantasie overlaten. Wie een kind heeft met een traumatische achtergrond en of een onzichtbare beperking, weet hoe kwetsbaar en ingewikkeld een relatie met ‘school’ kan zijn. Het kan goed lopen, maar soms is het alsof er door school en thuis in verschillende talen gecommuniceerd wordt. Dat hoeft niet erg te zijn, maar dat is het soms wel.

Onze jongste is klein, wat rustig, schattig peuterachtig en hij heeft ‘makkelijk’ gedrag, voor school. We zien en vermoeden dat hij zich relatief veilig voelt op school, zolang het er niet te druk is, hij op zijn eigen niveau wordt aangesproken en er voldoende, ook fysieke, aandacht is. En dat is er, in een kleine kleuterklas in het Speciaal Onderwijs. Dat hij zich af en toe bij grotere drukte helemaal terugtrekt met zijn duim in zijn mond, dicht bij de juf (gelukkig), dat wordt vooral gezien, als ‘het is even te druk, hij is moe’. Wij vermoeden dat we zelf langzamerhand pas een heel klein beetje beseffen hoe van alles verlaten onze zoon zich in het tehuis in de eerste jaren van zijn leven moet hebben gevoeld, voor zover hij nog voelde. Zijn blik op een ‘druk moment’ echt vangen, geeft heel kort een inkijkje in een onpeilbare leegheid die dan even weer aan de oppervlakte komt. Zijn strategie: ‘moe’ zeggen, knuffelen en duimen bij wie hem lief is, is gelukkig universeel en wordt begrepen. Daardoor vindt hij school leuk en meestal ook veilig, fantastisch!

Onze oudste is groot voor zijn leeftijd: groot, breed, maar razend kwetsbaar. Zijn strategie hoe om te gaan met paniek en onveiligheid wordt soms al heel snel in de praktijk gebracht doordat hij een aandoening gekregen heeft die zijn hersenen hier en daar wat beschadigd hebben. Voelt hij zich goed, dan nog houdt hij graag voortdurend contact met de juf, niet alleen vanwege een traumatische achtergrond, maar ook door die opgelopen (andere) beschadigingen in zijn hersenen. De aanpak van de VIB (adoptienazorg) helpt ook dan: zien of hij nog in zijn ‘window of tolerance’ zit en daarnaar handelen. Daarbij nog wat aanvulling die past bij zijn aandoening/medicatiegebruik en… gebeurt dat? Dan is hij intens gelukkig, wat er verder ook gebeurt. Een stralend kind. Zo komt hij ook vaak uit school.

De onmacht is groot, bij hem en bij ons, als na een lange dag op school, na heel veel verdriet en onrust er uitkomt wat er ook wel eens gebeurt: ‘Het is op die dag altijd zo druk en dan is er zo vaak geruzie. Dan wil ik een rustig plekje. Ik wilde daarom niet naar gym en ik heb een beetje gehuild dat ik naar mama wilde.’

Wat er daarna gebeurde, deel ik niet, maar het was niet leuk. Mijn hart huilt mee met mijn grote, brede, maar kwetsbare zoon. Het brengt ons weer wat dichter samen en er wordt hard geknuffeld als alles uitgesproken is. Een voorzichtige massage helpt om hem uiteindelijk in slaap te krijgen. Nog een paar weken en dan is het zomervakantie. Dat is dan misschien toch een happy end.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *