Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Happy new year!

Het schooljaar is hier ten einde, of loopt in andere delen van het land bijna ten einde. Alles wordt in gereedheid gebracht voor een nieuw (school)jaar. Cadeautje van de juffen, cadeautje voor de juffen. Drie dikke zoenen, want het waren nog een paar fijne maanden op school, na onze reis. Voor onze oudste vooral dan. Onze middelste zat in een te grote klas, maar dat wordt volgend jaar beter (kleiner). En jawel, een paar maanden na thuiskomst al is onze jongste, onze dame, gestart met halve dagen school. Haar eigen school, want een ‘gewone’ en geen ‘speciale’ school. Ons gevoel trok ons naar het minst aantrekkelijke deel van onze wijk (de goedkoopste huurhuizen, wat helaas gepaard gaat met het minste groen en veel grijze blokken). Geen fancy onderwijsconcept, maar wel een goed gevoel. Onze dame vond daar binnen mum van tijd haar plekje op de school die precies de kleuren bevat die onze stad heeft: alle kleuren. Heerlijk, ze valt niet op met een andere dan een HollandsHip-naam, haar cornrows en haar kraaltjes. Veel kinderen hebben een wat ingewikkelder achtergrond, dus als onze dochter eens wat anders doet, valt dat niet op. Tot nog toe een verademing vergeleken met de vorige reguliere scholen waar we aanvankelijk voor kozen met onze jongens.

Het is een soort oudjaar. We kijken terug en we kijken vooruit. Op het Speciaal Onderwijs (voor LZK, langdurig zieke kinderen) gaat dat gepaard met een nieuwe toelaatbaarheidsverklaring die gelukkig wat langer meegaat dit keer. Dat is dan voor onze oudste zoon. Het gaat ook gepaard met nog een extra jaartje voor onze jongere zoon, die in zijn hoofd gewoon nog wat meer in te halen heeft qua ‘jong zijn’. Daar wordt niet over gezeurd, het gaat automatisch. Qua scholen zitten we dus in een rustige fase, wennen aan alle nieuwe juffen komt volgend jaar wel weer. Als ik zo eens onze kinderen bekijk, zit onze oudste er het lekkerst bij: dolblij dat de vakantie begint en in de modus ‘het leven is mooi’. Onze middelste moet bijkomen van de drukte en onze jongste, tja…oogt fantastisch maar moet heus nog wel een paar jaar wennen en hechten.

De laatste keer dat we zo over een jaar terug en vooruit keken, was in Nigeria. Oudjaar in meer dan 30 graden, dan gaat het jaar niet zo in de koude botten zitten. We waren inmiddels verhuisd van Lagos naar Osogbo, voor de procedure. En we waren in afwachting van doorreizen naar de staat van onze oudste zoon. Ik kijk terug naar wat we toen schreven…

‘Dit wordt misschien wel het eerste jaar met een kind dat op oudejaarsdag gaat opblijven. Vastberaden zit onze oudste aan een tafeltje met een kleurboek, nadat onze dame en onze jongste zoon in bed zijn gecrashd. En dat dan weer na een hoteldagje in Osogbo.

Die hoteldag vandaag was: een ochtend die we deels buiten hebben doorgebracht, de kinderen spelend: van autootjes tot en met het begraven van een grote kever (bedekken met steentjes). De middag was voor lunch met brood (soms eten we brood, soms indomie), een middagtukje en dit keer papalief die ging zwemmen met de kinderen. Ik ving iedereen die het te koud vond op aan de kant. In de zon, niet slecht.

We lopen altijd langs de balie van het hotel, waar meestal wel een praatje of wat begroetingen uitgewisseld worden. Dit keer stond er ineens een houten beeldje. Of we het leuk vonden als iemand dat beeldje naar onze kamer zou brengen. Om Osogbo en Osun niet te vergeten als we door gaan reizen. Da’s toch om tranen van in de ogen te krijgen. We zijn natuurlijk meer tijdelijke bewoners dan gasten hier, maar dit…lief! Mooi houtsnijwerk, een hunter. Nou eten wij natuurlijk geen vlees, dus elke hunter die we uit Osogbo meenemen is mooi meegenomen, want kan hier niets meer beschieten. En toen we terugkwamen van het zwemmen, kwam er inderdaad iemand aan de deur ‘dit moest ik jullie brengen’, het beeld…

De zwemmiddag was fijn: uitgemiddagslapen kinderen konden hun energie lekker even kwijt en het was niet zo extreem koud buiten (nou goed, extreem koud voor Nigeriaanse begrippen dan). Daarna eten besteld en buiten gegeten: jollofrijst.

Het leek er niet op alsof oudjaarsavond hier heftig gevierd wordt, maar het was wel even gezellig om buiten te zitten. De restaurantdame (ze is denk ik samen met de aardige man manager van het restaurant) schoof bij. Heel convenient, want ze hielp lekker onze jongste zoon met eten, die graag gevoerd werd. En de kleine dame die we nog liever zelf helpen zat lekker naast papa, mooi! Het was best gezellig, dus het liep uit. Met dansende kinderen op de poolsidemuziek, met een vanmiddag geknutselde 2017-slinger waar we wensen op schreven en met wat er verder zoal voorbij kwam. Tot onze jongste zoon en onze dame het niet meer trokken en bijna in slaap vielen. Oudste hadden we ook zo op bed kunnen leggen, maar als we hem om 24.00 uur wakker maken, slaapt hij daarna niet meer. De strategie werd dus maar opblijven, vond ook hij een goed idee. We gaan nog zien wat er tot 24.00 uur zoal te verzinnen is op een hotelkamer. In ieder geval hebben we puff puffs (gefrituurde pittige deegballen), hoera. Bubbels hebben we niet, maar water wel en dat is nuttig en ook lekker.

Beschouwingen over het nieuwe jaar…het blijft magisch dat het van 31-12 straks ineens 1-1 van een nieuw jaar is. Best leuk, maar ook zo’n maandag-gevoel: nu moet het allemaal gaan gebeuren. We zijn blij dat we het nieuwe jaar met elkaar mogen beginnen. Samen en in Nigeria. We hebben de slinger van het nieuwe jaar vandaag voorzien van wensen: Oudste zou graag zien dat we voor altijd bij elkaar blijven en dat niet iedereen zijn eigen zin doet (en dat laatste op mondiaal niveau en thuis). Jongste zoon wil graag naar Nigeria en naar Nederland (om en om) en telkens een nieuw zusje of broertje erbij. Allerjongste, ons meisje, wil niets (of alles wat haar broers willen). En met elkaar als volwassenen hebben we bedacht dat in NL less more is: in 2017 zo min mogelijk (nieuw) kopen, vooral sparen voor Nigeria. En more van wat met geld niet te koop is: geduld, focus, ontwikkeling.’

Misschien zitten er wat herkenbare wensen bij, dan wensen we dat ook jullie toe. Maar verder vooral een prachtig nieuw (school-/studie)jaar, met geluk, liefde en (oog voor) positiviteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *