Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Hechting in Hongarije

In mei gingen we twee weken op vakantie naar Hongarije. Voor het eerst met onze jongste niet naar het bekende vakantiehuisje van opa en oma op Texel maar op een waar avontuur voor het hele gezin. Omdat hij zich vanaf het moment van zijn adoptie, anderhalf jaar geleden, zo in ons gezin heeft ingenesteld,  hij wachtte immers al “geel lang” op ons, stonden we er vooraf niet zo bij stil dat het misschien wel heel spannend voor hem was. Hij vroeg de voorgaande dagen wel regelmatig naar de planning van de reis naar “gonga-eie (om raadselachtige redenen heeft hij na anderhalf jaar onderdompeling in het Nederlands en terwijl hij nog niet kan lezen, ineens besloten de letter  -h-  in woorden consequent uit te spreken als -g-, zoals in het Chinees wel gebruikelijk is), met een tussenstop in Tsjechië om daar een nachtje te slapen. Kleine beer en zeehondje gaan mee, maar grote beer past niet in de auto, die past op het huis.

In Hongarije bezochten we de International Horseback Archery European Grand Prix in Pomaz. Siem trainde voorafgaand aan de wedstrijd mee en na de wedstrijd deed ook Qiujun mee met trainingen.  Tijdens de wedstrijd was er een oefenterrein waar ook Chunlian, tot grote vertedering van veel van de deelnemers, af en toe een pijl schoot. Zo’n klein kind, hij is inderdaad redelijk ieniemienie (maar echt niet schattig volgens zijn broers) dat in min of meer de juiste houding pijlen weet af te schieten met een fanatiek hoofd, dat is wel bijzonder om te zien.

Chunlian sloot ook vriendschap met een klein Hongaars meisje wiens moeder op het terrein aan het werk was. Als charmante zevenjarige kletste hij haar de oren van het hoofd in een taal die ze niet verstond en gingen ze hand in hand het terrein over. Regelmatig hielpen ze de mensen in de keuken met het klaarzetten van de lunch.  De moeder van zijn vriendinnetje sprak een beetje Nederlands, wat het iets makkelijker maakte allemaal maar Chunlian trok zich sowieso weinig aan van het verschil in taal. Dat  kwam ons ook wel bekend voor, de eerste paar maanden bij ons heeft hij ongeduldig afgewacht tot wij nou eindelijk Chinees met hem gingen praten.

Na een paar dagen kwamen we er achter dat Chunlian een bekend persoontje was geworden bij deelnemers en hun aanhang, veel mensen bleken hem te kennen.  Iraans/Finse/Ierse schutters hadden een weddenschap lopen of Chunlian nou een jongen of meisje was, ze kwamen er niet uit. ‘Nee, wij ook niet, maar we denken dat hij zich overwegend een jongen voelt’, was het antwoord. Ali won de weddenschap, de Finse dames verloren.

Tussen de trainingen door, aten we ijsjes langs de Donau en op de Citadel van Boedapest. In Hongarije maken ze erg lekker ijs! Het zwembadje bij ons huisje werd regelmatig gebruikt, met wetsuit aan want het water was zeker in het begin nog erg koud. Na de vaak late avondmaaltijd, want de avondtrainingen duurden regelmatig tot een uur of acht, vielen we allemaal als een blok in slaap.

Vrolijk huppelde Chunlian de vakantie door. Heel soms knaagde het aan me, bijvoorbeeld toen ik Chunlian hand in hand met de moeder van zijn vriendinnetje over het terrein zag lopen, vriendinnetje aan de andere hand van haar moeder.  De twijfel of dit wel goed zou zijn voor de hechting, of ik wel een goede moeder was, of we geen stappen terug deden in het hechtingsproces.

Ik besloot het los te laten en mezelf ook vakantie te gunnen van het voortdurende opletten of ik wel aan zijn behoeftes voldoe, wat een bevrijdend gevoel! Chunlian was in zijn element tussen al die mensen die hem leuk vonden, de paarden en de katten. Tenslotte kwam hij toch wel naar ons toe voor assistentie als hij moest poepen. Wat wil je nog meer?

Reacties (1)

  1. Avatar marresi schreef:

    Heel herkenbaar. Ons zoontje is nu bijna 5 en. Ruim 2.5 jaar bij ons. En je bent er in je achterhoofd steeds mee bezig.
    Hartstikke goed en lijkt mij inderdaad bevrijding om los te laten. Groetjes, Martine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *