Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Het dilemma tussen hoofd en hart

“Dag mevrouw, verkoopt u ook zacht bestek? Van plastic?”
“Zacht bestek? Is het misschien voor een baby?”
“Nou nee, het gaat er meer om dat het geen pijn doet wanneer het naar iemands hoofd wordt gegooid.”

20160125 Patrick - het dilemma_nukkigAl een paar keer vloog er tijdens het eten bestek door de lucht richting het hoofd van grote zus. Met een grote grijns mikt ons kereltje zijn vork in haar richting. Tot nu toe zonder ernstige ongelukken, maar het is een kwestie van tijd, het gaat een keer mis. Daarom gaan we voor de zekerheid op zoek naar veiliger bestek. Hij is er niet blij mee, want hij wil grote-mensen-bestek! Hij is tenslotte al vier, dan ben je groot. Maar ja, we willen toch ook graag dat onze dochter haar ogen niet kwijt raakt, dus komt er ander bestek.

Het heeft een reden, waarom dit gebeurt. Het is een combinatie van vragen om aandacht en vragen om vertrouwen.

Vragen om aandacht, dat snappen we wel. Want onze oudste zit vol verhalen tijdens het eten. Ze is ouder, haar wereld is groter en dat moet ze kwijt. Dus raken we sneller met haar in gesprek en praten we ook langer met haar. De ‘Weegschaal Der Ouderlijke Aandacht’, allebei onze kinderen hebben zo’n uiterst gevoelig apparaat in zich, slaat op zo’n moment dus uit richting onze dochter. En om die weegschaal weer naar zijn kant te krijgen, zijn voor hem alle middelen geoorloofd. Zoals gooien met bestek.

Maar er speelt meer, vragen om vertrouwen. Want het is ook een test. ‘Laat ik eens iets heel stouts proberen, om te kijken of mijn ouders dan nog bij me willen blijven’. Een testresultaat wordt pas betrouwbaar bij een hoog aantal testpogingen. Dus het is regelmatig raak. Er is een reden dat hij ons test, want zijn vertrouwen in ons heeft een deuk opgelopen.

Als adoptieouders moet je continue jezelf afvragen: ‘Is dit gedrag dat bij de leeftijd hoort, of adoptie gerelateerd?’ En ondanks allerlei voorlichting, literatuur, ervaringsgroepen of informatieve folders, blijven we vooral ouders die het zelf moeten proberen, en maken we net als andere mensen wel eens een verkeerde inschatting.

De eerste schooldagen na de Kerstvakantie waren een moeilijke start. Dat zagen we al aankomen, dus waren we voorbereid. Net als de allereerste schooldag in de kleuterklas, waren we aanwezig bij het ochtendritueel in de klas, om hem een gevoel van veiligheid te geven, zodat hij vanuit dat veilige gevoel kon wennen aan de nieuwe situatie, totdat het niet meer nodig was dat we in de buurt bleven. In het begin van het schooljaar, duurde dat maar een paar dagen. Dus, dachten we, dat zal nu niet anders zijn.

Verkeerd gedacht.

20160125 Patrick - het dilemma_lege kring in de klasOm diverse redenen had onze zoon er deze keer veel meer moeite mee dan eerst. En dan is het de kunst om dat goed aan te voelen. Wanneer moet je blijven en wanneer kan je gaan?
Wanneer je hem vertelt, nee, belooft dat je op de gang zal blijven. En je ziet later dat het heel goed gaat, hij speelt fijn, is vrolijk, niks aan de hand. ‘Misschien,’ denk je dan, ‘Misschien kan ik toch wel even naar huis gaan, het gaat prima.’ En na kort overleg met de juf, vertel je hem dat je naar huis gaat en hem straks weer komt ophalen.
En dan zie je zijn gezichtje vertrekken en komen er tranen. ‘Maar,’ zegt het hoofd dan, ‘Dat was eerst ook, en je was de klas nog niet uit, en hij was alweer rustig. Dat komt wel goed.’ Dus zet je door.
Maar de tranen blijven, het huilen wordt heftiger. En hij klampt zich aan je vast. “Even doorzetten, rustig blijven, komt goed,’ zegt het hoofd weer. Maar in je hart, voel je dat het toch beter is om te blijven.

Daar begint de strijd al, tussen hoofd en hart. ‘Moet ik nu toch blijven of toch weggaan? Ik heb het nu gezegd, ik moet toch gaan.’ En die gedachte wordt nog eens bevestigd door de juf, want die ziet wel vaker huilende kinderen afscheid nemen van mama of papa. Dus vooruit, rug recht, en aanlopen. En je hart verscheurt, want je kind blijft krijsend achter. Maar je wilt toch blijven. ‘Ik laat hem in de steek! Blijf! Hij heeft me nodig!’

Maar uiteindelijk wint de gedachte in het hoofd. ‘Kinderen huilen wel vaker als ouders weggaan, ze moeten even wennen’. Ja, totaal verkeerd gedacht. Want veel kinderen mogen dan wel huilen bij het afscheid, de onderliggende oorzaak is totaal anders bij adoptiekinderen. Het gaat niet om een tijdelijke verlatingsangst, nee, het gaat hier om een beschadigd basisvertrouwen. Dat op dit moment een extra barstje erbij krijgt.
Diep van binnen voelden we wat we moesten doen, we wisten het gewoon! Het voelde niet goed. Maar toch won op dat moment het verstand, niet het gevoel.

Die strijd tussen verstand en gevoel is een klassiek dilemma, het is niet alleen beperkt tot ouderschap, maar op talloze andere situaties, bij heel veel mensen. Door vallen en opstaan leren we hiermee om te gaan. En zeker wanneer het serieuze invloed op het leven van onze kinderen kan hebben, een extra stimulans om te leren vertrouwen op ons gevoel.

En daarom zitten we de volgende keer weer bij hem en blijven we bij hem, totdat zijn gevoel en ons gevoel ons vertellen dat het tijd is voor een volgende stap. En reken maar dat we daar dan naar luisteren.

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (1)

  1. Avatar mamaLiang schreef:

    Zo herkenbaar. Nu onze zoon ouder wordt, merk ik dat mensen in de omgeving steeds minder begrip hij voor zijn angst of verdriet en worden wij als bezorgde ouders gezien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *