Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Ik kan niet slapen

Het is weekend. De meeste mensen slapen nog. Het is 05:45 uur. Wanneer je die tijd ziet op de wekker, dan draai je je nog eens extra om, en slaap je nog een paar uurtjes door.

‘Ik kan niet slapen.’

Het stemmetje van onze jongste, maakt ons wakker. We draaien allebei even om in ons bed, maar we blijven stil. Misschien valt hij weer in sla…

‘Ik kan echt niet slapen!’

Helaas. Het is weer zover. Al sinds 1 januari heeft hij moeite met slapen. Heel veel mensen maken aan het begin van het jaar goede voornemens. Minder roken, minder alcohol, minder ongezond eten. Het lijkt erop dat ons mannetje zich heeft voorgenomen om minder te gaan slapen. En hij houdt het nog goed vol ook. We zijn twee weken verder in januari en hij heeft nog geen dag overgeslagen.

Hij kan er natuurlijk niets aan doen. Als zevenjarige, zit hij midden in de overgang naar een nieuwe levensfase. Van de gevoelswereld, naar de denkwereld. En dat merk je. Wat komt er toch een hoop op hem af. Minder spelen en meer leren op school. Zwemlessen. Kinderfeestjes. De drukkere dynamiek in het gezin vanwege turnwedstrijden van onze oudste. En dat koppie van hem. Wat daar in omgaat.

‘Ik kan niet slapen!’
— Maar waarom dan niet lieverd?

‘Ik moet aan zoveel dingen denken!’
— ‘Ga maar slapen, morgen zullen we het erover hebben.’

‘Maar … Ik kan het niet uitzetten in mijn hoofd. Ik moet aan zoveel denken.’
— ‘Waar denk je dan aan?’
‘Aan alles!’

Hij kan echt niet slapen. Het lukt hem niet. Met het naar bed gaan, kan hij zich heel lang wakker houden, door zijn altijd herhalende mantra: ‘Ik kan niet slapen.’

In de nacht, wanneer hij regelmatig wakker wordt uit een nachtmerrie, begint hij opnieuw. ‘Ik kan niet slapen!’

En in de ochtend, wanneer hij een paar uur te vroeg wakker wordt, blijft hij het ook zeggen.
(En nu allemaal in koor:)
‘Ik kan niet slapen!’

En zelfs overdag, maakt hij zich druk over de komende avond. En zo blijft het hele ‘Ik kan niet slapen’-systeem in stand. Zie dat maar eens te doorbreken.

Voordat je begint aan ouderschap, laat staan ‘adoptie’-ouderschap, zou er eigenlijk een soort standaard handleiding of instructieboekje moeten worden uitgereikt.

1648 DINGEN DIE JE MOET WETEN OVER OUDERSCHAP!

Met een zeer lijvig hoofdstuk over slaap:
‘SLAAP! WAT IS HET? EN WAAROM GAAT U DAT NOOIT MEER LUKKEN?’

En natuurlijk inclusief een aantal extra adoptiebijlages:
120 EXTRA REDENEN, DIE BEGINNEN MET DE LETTER A., DIE DE NACHTRUST ONDERBREKEN IN RELATIE MET HET ADOPTIEVERLEDEN VAN UW KIND,

Met de Appendix:
‘HOE LEERT U TE ACCEPTEREN DAT U DE PRECIEZE OORZAAK NOOIT ZEKER ZULT WETEN.’

‘Ik kan niet slapen.’

Tja, heeft het met zijn adoptieverleden te maken eigenlijk? Ik denk het wel. Het speelt zeker een rol! Want je hoort natuurlijk heel vaak reacties, dat dit bij veel kinderen van zijn leeftijd voorkomt. Niet alleen bij adoptie kinderen. Maar ik heb er al eens eerder over geschreven, als adoptieouder ben je extra alert op de signalen.

Angstige dromen, dat hij wordt ingeruild door een ander kindje. Angstig dat hij alleen wordt gelaten. Angst om afscheid te nemen. Dromen en nadenken over China, en wat er daar is gebeurd. Angstig dat wij niet meer van hem houden, angst dat hij weg moet.

Ik snap wel dat hij niet kan slapen! Het is nogal wat om dit te kunnen behappen voor zo’n jong mannetje. En hij heeft nog niet het vermogen om het onder controle te houden. Of om de gedachten uit te stellen tot de volgende dag.

‘Ik kan niet slapen.’

Nee, ik snap het jongen. Echt. Had ik maar antwoorden voor je. Of oplossingen. Of kon ik je maar wat rust geven. Even een paar keer een goede nachtrust om wat aan te sterken en dat negatieve patroon doorbreken. Want het trekt het hele gezin mee naar beneden in een neerwaartse spiraal van groeiende vermoeidheid.

Door het slaaptekort worden onze tenen steeds langer en de lontjes steeds korter. En het geduld steeds minder. De sfeer wordt er niet beter op. Terwijl het juist op dit soort momenten nodig is om sterk in de schoenen te staan. Hij heeft ons nodig, juist nu!

Welterusten lieverd. Lekker slapen. We zijn bij je, we houden van je. Van jullie allebei. Lekker slapen.

Laat het denken maar even aan ons over. Over jouw toekomst. En wat er allemaal nog op je pad gaat komen.

En over China, over een volgende reis. Ooit. Als we genoeg hebben gespaard. Maar ja, het wordt allemaal wel duurder. En kan je het tegenwoordig eigenlijk nog wel maken om te vliegen? Met de klimaatverandering? Zo goed gaat het niet met onze planeet. En al dat afval, en die plastic soep. Overal microplastics. Tot in ons eigen lichaam. Gaan we dat oplossen? Of zal kunstmatige intelligentie een oplossing voor ons vinden? Of worden we straks overheerst door superslimme robots? En worden we door hen in leven gehouden in grote stallen, in net zulke erbarmelijke omstandigheden als in de bio-industrie? In wat voor toekomst zullen onze kinderen in hemelsnaam leven? Is er eigenlijk wel een toekomst?

‘Schat? Slaap je al?’
‘- …. hm? Wat? …..’
‘Ik…Ik kan niet slapen!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *