Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels zijn wij volledig verrast door een wondertje wat in mijn buik groeit en die wij in februari hopen te ontmoeten.

Ik ook van jou

Het moeilijkste aan een boze bui van mijn dochter voor mij, is dat ik haar niet kan troosten. Ik wil haar op schoot nemen, ik wil over haar ruggetje wrijven, ik wil zeggen dat ze mag huilen, dat het leven soms ook verrekte ingewikkeld is. In plaats daarvan ben ik aan het de-escaleren en probeer ik een klap of krabbel of bijtwond te voorkomen. Maar alles in mij schreeuwt, kom nou toch gewoon eens bij me op schoot zitten, dicht tegen me aan en laat je troosten.

Het moeilijkste aan een boze bui van mijn dochter voor haar, is dat ze zich te onveilig voelt om te worden getroost. Er dreigt controleverlies, er dreigt gevaar, dus grijpt ze automatisch naar de stand waar ze als jong meisje al veel te vertrouwd mee is geraakt. Vechten totdat ze te moe is, of totdat ze haar verdriet echt niet meer tegen kan houden. Voor je laten zorgen kan pas wanneer de tranen gaan stromen.

Twee jaar terug had ik soms het gevoel dat we alleen maar in de vechtstand stonden. Ook op de dagen waarin ik op en top geweldig rustig op haar reageerde, putte het me uit. Ik ben iemand die zoekt naar wederkerigheid in iedere relatie en blijkbaar ook met mijn kind. Dat gemis aan even een spontane knuffel of even een lief woordje vond ik onwijs lastig.

Inmiddels is dat volledig veranderd. Hoe boos de bui ook is geweest, nadat er weer rust is, is er altijd weer een moment dat ze dicht tegen me aan komt zitten en zegt ‘ik hou van jou mama’ of ‘ ik vind je lief’. Die momenten geven mij weer zoveel kracht. We zien steeds meer empathische acties bij ons kind en dat is prachtig om te zien.

Nu is er een warme, fijne wervelwind ons leven binnen geraast. Want tegen onze verwachtingen in groeit er op dit moment een wondertje in mijn buik. En Evi vindt het prachtig. Ze wil met mijn buik kroelen en ik merk aan haar dat ze extra lief tegen me doet. Vlak voordat ik me zorgen kan maken dat ze zich nu te lief en al te aangepast gaat gedragen, word ik uitgescholden voor de stomste mama. Gelukkig, er is nog balans.

Dat wondertje zorgt ervoor dat ik soms te moe of te misselijk ben om samen op de trampoline te springen. Geen probleem, Evi sleept een stoel naar de rand van de trampoline, zegt: “hier mama, ga hier maar zitten samen met de baby. Dan kun je kijken hoe ik trucjes doe”.

Mijn hart smelt en ik slik mijn tranen weg.

Ik ook van jou, lieve meis, ik ook van jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *