Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Ik wil aandacht

De laatste tijd denk ik veel aan een oud reclamespotje van een toetjesmerk. In het spotje hebben ze iets bedacht om ruzie tussen de kinderen te voorkomen. En dan gaat het over het verdelen van een puddinkje.

Het ene kind snijdt het toetje in twee precies gelijke stukken, en het andere kind mag dan als eerste een stuk kiezen.

Best wel goed gevonden eigenlijk. Zo zal het ene kind er echt voor zorgen dat de stukken even groot zijn, zodat de ander niet meteen het allergrootste stuk claimt. En de ander zal iets kiezen wat helemaal voldoet aan zijn eisen. Allebei, tot op zekere hoogte, tevreden.

En waarom op deze manier? Vast uit ervaring, omdat er elke dag strijd was. Misschien dat beide kids tegelijk op het grootste stuk duiken. Ieder voor zich. ‘Ik wil die!’ ‘Nee, ik!’

Wij, de ouders, zijn dat puddinkje. Of nee, beter nog. Onze ‘aandacht’, daar staat dat toetje symbool voor.

En de kinderen strijden continue om het grootste stuk, en dan nog het liefst de hele aandachtspudding als het kan. De ander mag de laatste restjes van het bord likken.

Aan ons de taak, om de pudding eerlijk te verdelen. Ik heb het al vaker genoemd, die beruchte Weegschaal Der Ouderlijke Aandacht. Maar de laatste tijd, moeten we flink wat moeite doen om die weegschaal in balans te houden. Er wordt enorm aan getrokken en geduwd. Af en toe met zoveel kracht, dat ik bang ben dat de weegschaal al een beetje beschadigd raakt.

Het is herkenbaar voor veel ouders. Er wordt vaak begrijpend geknikt door mede-ouders, wanneer ik vertel dat de kinderen verontwaardigd reageren wanneer de een wat meer aandacht krijgt, dan de ander.

‘Hij krijgt veel meer aandacht! Jullie houden veel meer van hem, dan van mij!’

Het maakt helemaal niet uit van wie deze woorden zijn, want ze zeggen allebei precies hetzelfde. Allebei hebben ze het idee dat ze minder aandacht krijgen dan de ander. Minder aandacht, minder liefde, minder gezien worden. Want dat is het ook, de behoefte om gezien te worden. Door ons.

Veel kinderen hebben die behoefte. Daarom ook zoveel herkenning bij andere ouders. Maar tegelijk voelt dat ook erg lastig, om erover te praten met andere ‘reguliere’ ouders. Want juist door die herkenning, lijkt het alsof onze kinderen op hetzelfde niveau zitten. Maar wanneer we dan een niveau dieper gaan, wordt het al snel afgewimpeld. Of wekt het zelfs irritatie op.

“Daar heb je het weer, ligt zeker weer aan hun adoptie verleden? Laat dat nou eens los, kinderen zijn soms gewoon kinderen. Zoek er niet steeds wat achter. Waarom altijd maar weer over hun achtergrond beginnen? Beetje obsessief, is het niet?”

Laten we eens niveautje dieper gaan.

Je geeft je kind aandacht en die behoefte om gezien te worden wordt vervuld. Het kind is gerust en kan weer verder. Tot een volgende keer, waardoor de roep om aandacht weer versterkt. En zo heb je die circulaire golfbeweging van aandacht vragen en krijgen.

Maar wat nou, als je kind niet gerust raakt? Wat nou, als het vertrouwen ontbreekt? Het vertrouwen om te weten dat we toch echt van ze houden? Dan is er geen ruimte om ‘verder te gaan’. Want je wordt niet gezien, in hun ogen althans. Sterker nog, dan kan het gevoel ontstaan dat je er eigenlijk niet mag zijn.

“Jullie houden niet van me, je kan me net zo goed weg doen. Ik ben het niet waard.”

En dan zeg ik het toch, hun verleden speelt wel zeker een rol. Ze hebben al heel vroeg meegemaakt dat ze ‘niet gezien’ zijn, of dat hun vertrouwen is geschaad. En waarom zou dat nu dan wel ineens goed gaan? Wie zegt dat? Bewijs het maar. Geef me die aandacht maar, alles, en wel nu!

“Ach, jullie overdrijven. Zo zit dat niet, je haalt er te veel bij. Maak het niet zo moeilijk. Misschien ligt het niet aan de kinderen, maar aan jullie zelf, heb je daar wel eens aan gedacht?’

Jazeker, elke dag. Eeuwige twijfel. Maar kom, ik neem je mee, we gaan nog een niveautje dieper, de kelder in.

Er komt een moment dat we serieuze aandacht moeten geven. Omdat er eentje flink ziek is, of er komt nood aan de man, even alle hens aan dek! Iedereen begrijpt dat er dan andere zaken moeten wijken, het kan even niet anders. Maar het is maar tijdelijk, het komt wel goed.

Maar wat nou, als er zelfs geen vertrouwen meer is om te beseffen dat het tijdelijk is? Want dat is het namelijk niet, dat is het nooit geweest. Het is al zo vanaf het begin van het leven. Het komt nooit goed. Ik zie het nu toch ook? Alle aandacht is weer bij de ander. Maar IK wil ook aandacht, alles, en wel nu!

Is dat nog steeds herkenbaar? Geen idee, want op dit niveau wordt er niet meer geluisterd, dan is het oordeel al geveld.

“Niet zo zeuren. Niet overdrijven. Je maakt het zo zwaar.”

En dan stoppen we maar met vertellen, want we kunnen nog een niveau dieper gaan hoor, we hebben ook nog een kerker, onder de kelder. Maar daar beginnen we niet eens aan.

Want weet je? Ik wil ook wel eens aandacht. En gezien en gehoord worden. Als ouder, als adoptieouder.

Ik wil geen oordelen horen, geen goedpraterij, geen kritiek, geen verwijten, geen eigen verhalen opdringen, geen bepaalde blikken. Nee, ik wil gewoon gehoord worden. Van mens tot mens. Luister naar wat ik zeg. Voel, wat ik zeg. Begrijp, wat ik zeg. Of probeer het te begrijpen althans. Sta er voor open. Neem het serieus.

Ik zeg het eerlijk, soms kan je, als adoptieouder, het gevoel hebben, dat je er alleen voor staat. Terwijl je, juist op de moeilijke momenten, behoefte hebt aan een paar dingen:

Hoor me.
Zie me.
Geef me alle aandacht.

Reacties (9)

  1. Avatar Sabine schreef:

    Hear hear, Patrick!

  2. Avatar Rebecca Wierks schreef:

    Dit dus!

    Prachtig blog Patrick! Wens je een groot luisterend oor toe! Groet Rebecca

  3. Avatar Kim schreef:

    Yes Patrick. Zo waar. Gewoon de oordelen in de kast laten en luisteren. Heel treffend en erg dat dat soms zo moeilijk is voor mensen…. groet, Kim

  4. Avatar Me schreef:

    Zo ontzettend herkenbaar! Ook met maar 1 adoptiekind. Dank voor je duidelijke woorden. Ga ik delen in mijn vriendenkring!

  5. Avatar Jentine schreef:

    Zo herkenbaar, bedankt

  6. Avatar Debby schreef:

    Ik sluit me aan bij de andere reacties. Wij hebben gemerkt dat gehoord en gezien worden én een hoop aandacht het beste werkt voor onze kleine keizer uit China. En laten wij hem dat nou met alle liefde willen geven 🙂

  7. Avatar Nannie schreef:

    Heel mooi geschreven. Heel herkenbaar ook, zowel de roep om aandacht van de kinderen als het adoptie aspect in de opvoeding die dingen lastiger maakt én die lastig te delen is.

    Bij de kinderen helpt ‘naam invullen’-tijd erg goed. Dat is een kwartier waarin een ouder iets doet met 1 kind, waarbij dat kind mag kiezen. Er wordt een timer gezet (15 minuten) en beiden komen na elkaar aan bod. Wel handig om vooraf af te spreken wat de ander in de tussentijd kan doen 😁.

    En veel samen met zijn drieën doen. Soms voel ik me net een koningin met haar gevolg 😁

    Ik hoop dat je een luisterend oor vind – of hier misschien al gevonden hebt.

  8. Avatar PetraE schreef:

    mooi geschreven patrick. Herkenning ook hier, de eeuwige twijfel, de diepere lagen en de zoektocht hoe dit goed te begeleiden met de kinderen. Maar ook waar vind je zelf je luisterend oor en aandacht. Gelukkig hebben wij een fijne groep adoptieouders om ons heen waar we deze zorgen en herkenning kunnen delen en naar elkaar luisteren (met en zonder adviezen ;-)). Hopelijk hebben jullie ook een “klankbord groep” van mensen waar je het kunt delen.

  9. Avatar Fimke schreef:

    Woord voor woord herkenbaar, Patrick. Dat te lezen, geeft mij alweer een keer het gevoel gehoord en gezien te worden. Herkenning, erkenning. De pijn van onze (2) kinderen te zien, te horen en te voelen, raakt me keer op keer diep. Dat mensen het niet kunnen begrijpen, daar heb ik begrip voor. Dat mensen het niet (lijken te) willen begrijpen, doet mij pijn… De mensen (die er gelukkig ook zijn) die dit wel willen, zijn me ontzettend dierbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *