Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met mijn zevenjarige dochter N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

I’m not yelling, I’m Nigerian, that’s how we talk

Op eerdere reizen op het Afrikaanse continent viel me het enthousiasme en de vrolijkheid van de mensen op. Dat er, door meer gemeenschapszin, meer reuring en volume is als mensen samen komen, vond ik niet meer dan normaal. Het wordt ook wel Ubuntu genoemd: “Ik ben wat ik ben dankzij wat wij allen zijn”.

In de eerste weken samen met N, een baby’tje nog, viel me op dat ze altijd aan het ‘kletsen’ was, zodra de oogjes opengingen was ze geluid aan het maken. Andere adoptieouders, die toen ook in Nigeria waren voor hun adoptie, dachten al dat het een stressreactie kon zijn op de veranderingen. Zelf had ik dat gevoel niet echt. Mijn moeder, die mee was naar Nigeria, vond het gedrag van N vooral erg lijken op hoe ik zelf was als kind. “Vanaf dat je kon praten heb ik de radio nooit meer aangehad”, heb ik meermaals te horen gekregen.

Maar goed: kletsen dus, geluid maken. All day, every day vanaf het moment dat de ogen open gaan totdat ze weer dicht zijn. Ik hoor dit van meerdere adoptieouders van Afrikaanse kinderen terug.
Het gebruik van veel volume viel me eigenlijk vooral op als we met een groepje kinderen, allemaal uit Nigeria, samen waren. In een speeltuin/park met zitjes, waar de ouders zich tegoed deden aan zelfgemaakte hapjes, waren de kinderen aan het spelen. We vonden het een groot voordeel dat niet direct te herleiden was wie de ouders waren; we hoorden onze kroost al gillend door het park gaan; met 4 dames het geluid van de pak hem beet overige 40 kinderen overstemmend.

Naarmate ze ouder wordt neemt het stemvolume toe. Het afstemmen van volume op de ruimte waarin ze is of met wie ze spreekt: die fine tuning is wat minder fijntjes afgesteld. De gemiddelde voorbijganger zal denken dat wij slechthorend zijn. Deze zinnen:

Ik sta naast je/We zijn buiten, denk aan de buren/Ietsje zachter praten graag… etc etc. worden meermaals per dag gebruikt.

En toen las ik een artikel in ‘de Correspondent’, van een journaliste die een tijd in Nigeria verbleef. Ze sprak daar met veel Nigerianen maar ook met andere Afrikanen die in Nigeria wonen. Een aantal van deze niet-Nigerianen gaf aan: de Nigerianen zijn voor Afrika wat de Amerikanen zijn voor het Westen: luid en aanwezig. Hoe groot was mijn aha-erlebnis.
Vervolgens kwam ik in de Facebookgroep voor Nigeria ouders bekers tegen met daarop geprint: I’m not yelling, I’m Nigerian, that’s how we talk. Hoe toepasselijk. Ik denk dat ik het hele servies ga aanschaffen.

Er is dus niks mis met het volumeknopje van mijn dochter, het knopje staat alleen anders, Nigeriaanser afgesteld dan het knopje van een gemiddeld westers kind.

Dus lieve buren, bij deze nogmaals: She is not yelling. She is Nigerian, that’s how she talks.