Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Inlezen

Het is een vakantiedag, maar we zijn hard aan het werk. Dat wil zeggen: ik heb een vrije dag genomen, want de kinderen hebben schoolvakantie en dan moet er natuurlijk wel iemand bij de kinderen zijn. Maar er wordt verder vooral heen en weer gereden: kinderen uit spelen/eten, man Jaco komt uit zijn werk en haalt mij op, samen gaan we naar de Raad voor de Kinderbescherming, Jaco brengt mij weer naar de kinderen, uiteindelijk ga ik weer met kinderen naar huis en Jaco naar zijn werk.

Naar de Rotterdamse Lijnbaan gaan we al jaren niet meer om gezellig samen te shoppen, want we hebben andere bezigheden. We komen nu voor de Raad voor de Kinderbescherming, die in een kantoor in de drukke winkelstraat gevestigd is. Het is nu wat relaxter om bij de Raad te zitten dan ooit eerder: we hebben elke procedure net iets meer zelfvertrouwen. Het zal wel goed komen (toch?) Het maakt het hele proces niet minder bijzonder en bizar. Samen de roltrap op naar de Raad. Aan het eind van de roltrap de deur naar links en bij het loket wachten tot de betreffende medewerkster ons wenst te ontvangen. Dan moet je in een stipje op het beveiligde glas praten om je aan te melden, maar dat stipje zit veel hoger dan ik lang ben. Maakt niet uit, wegens een verkoudheid heb ik al geen stem en toch wil ik zo graag op mijn tenen degene zijn die zegt waar we voor komen.

In de wachtkamer is het best druk. Een familie meldt dat ze er ook zijn en dat de vader er dit keer ook bij is. Lachend zeggen ze: “tja, welke van de drie, hè?”, doelend op dat er meerdere vaders zouden zijn? Yep, we zijn bij de Kinderbescherming, een wonderlijke wereld waar beginnende, groeiende, dreigend uiteenvallende of krampachtig verbonden gezinnen komen voor eh…gesprek. Het is zo’n plek waar niemand zomaar voor de lol bedenkt heen te gaan. Iedereen wil gewoon een prettig leven leiden en blijkbaar was ergens in dat leven de bemoeienis van de Raad voor de Kinderbescherming nodig. Op dat kruispunt kom je elkaar tegen: in de wachtkamer van de Raad.

Onze raadsmedewerkster komt ons halen. Ze wijst ons de kamer, met excuses: “Sorry, de meest ongezellige kamer die we hebben, want het is nogal druk met gesprekken.” De meest ongezellige kamer is ruim en verder… tja. Voorzien van een extra deur (handig bij agressie) en van liefst twee rode knoppen (ook handig bij agressie). Voorzien van strategisch geplaatste tafels en ergens verstopt een piepklein beetje speelgoed (een klein bekertje lego). De huisregels groot en geplastificeerd op tafel (iets met agressie) en natuurlijk vrij duidelijk aanwezig: de camera en de notificatie dat dit een kamer is met cameratoezicht (handig bij….ja)

Het kan de pret niet drukken, we zijn blij dat we bij de Raad beland zijn voor….ons inleesgesprek. Nog meer excuses van de medewerkster, want we zijn een paar weken later dan gepland uitgenodigd. Er kwamen nogal veel zaken tussen. Veel onrust in de gezinnen in de regio blijkbaar. Of gewoon hetzelfde werk met minder raadsmedewerkers, dat kan ook. Bezuinigingen. Als inleiding op ons rapport de felicitaties: er ligt een positief advies voor ons!

Koffie. Het rapport in tweevoud geprint en we worden alleen gelaten om te lezen en aan te vullen. Dat aanvullen valt wel mee. Taalneuroot als ik ben let ik op eh, taal. Manlief racet achter mij aan om een foutje eerder te zien dan ik. Onze hobby. Maar inhoudelijk hebben we niet heel veel aanvullingen! Het is een prachtig rapport en we zijn er blij mee / trots op. Er staat iets in over de herindeling van onze slaapkamers (waar de kinderen tijdens het huisbezoek enthousiast over vertelden). Daar zetten we nog iets recht. En verder nog iets over de Special Needs. De SN’s zijn weer in nieuwe categorieën verdeeld (sinds onze vorige procedure), zoals we al hoorden. We hebben er nog wat aanvullingen op / een vraag over en we kunnen een vraag die in de kantlijn staat, beantwoorden.

Na minder dan een halfuur zijn we ermee klaar: we bellen en we krijgen weer gezelschap van onze raadsmedewerkster. Een goed gesprek over de laatste puntjes op de i en nog wat over de procedures en actuele ontwikkelingen op adoptiegebied. Bij het afscheid moeten we beloven het voorstel of de aankomst echt te delen. Dat doen we, als deze medewerkster althans wél bij de Raad blijft werken, maar dat zal wel (ze is al erg ervaren).
Het voelt een beetje sentimenteel: wellicht of waarschijnlijk is het de laatste keer dat we dit meemaken. Bijzondere proceduremomenten die we met zijn tweetjes doormaken.

Ik heb enorme trek, want voor dit gesprek heb ik wel een lunch meegegeven aan de kinderen, maar niet aan mezelf. We lopen dus nog even naar de AH voor een broodje, voor we weer terug gaan. Felicitaties voor elkaar, we zijn blij, zo blij en trots op ons mooie rapport dat meteen na aanpassing al doorgestuurd zal worden!